Μου έστειλες γιατί σου φάνηκαν ενδιαφέροντα αυτά που έγραφα. Σου απάντησα και κάπως έτσι έγινε η αρχή για την δική μας ιδιάζουσα ιστορία. Αρχίσαμε να μιλάμε. Ή να το πω καλύτερα να γράφουμε. Μας χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα και βρήκαμε τις λέξεις αυτές να μας ενώνουν, να ξεγελάσουμε την απόσταση και να γίνουν το καταφύγιο μας.


Θέλεις να διαβάσεις ό,τι έχω γράψει. Άπο τις παιδικές μου σημειώσεις στα εξώφυλλα των βιβλιών μέχρι και την τελευταία μου χθεσινοβραδινή σκέψη. Θέλεις να μάθεις τα πάντα για μένα και να ταξιδέψεις πρώτη θέση στον κόσμο της φαντασίας μου και των ιστοριών μου. Έχω κερδίσει το μυαλό σου. Το ξέρω. Έχω εισχωρήσει σε κάθε εγκεφαλικό κύτταρο και απολαμβάνω τη θέα απο εδώ μέσα.


Τώρα διαβάζεις το βιβλίο μου χωρίς να το έχω καν τελειώσει. Περιμένεις πως και πως να γράψω και να σου δώσω το επόμενο μου κεφάλαιο. Σου έδωσα να διαβάσεις ποιήματα που έγραψα στα φοιτητικά μου χρόνια, στίχους για αγάπες που χάθηκαν στη ροή του χρόνου, ρίμες που έγραψα μόλις άρχισα να σε μαθαίνω. Ύστερα διάβασες τα άρθρα που αναφερόταν σε προηγούμενους έρωτες. Ήξερα πως εκείνη τη στιγμή ένιωσες ένα κύμα ζήλειας. Όχι τόσο που δεν έχω γράψει κάτι για σένα όσο για αυτά που περιγράφω. Για αυτά που ένιωσα με άλλους ανθρώπους.


Μια νύχτα λοιπόν με ρώτησες αν λέω τις ίδιες ατάκες παντού. Αν είμαι «player» και μ' αρέσει να έχω στη ζωή μου νέες περιπέτειες για να τις χρησιμοποιώ σαν δημιουργικό έναυσμα και να γεμίζω τις λευκές μου σελίδες. «Ζεις έντονα και κυνηγάς τα έντονα συναισθήματα, μήπως είμαι και εγώ ακόμη μια πρόκληση για σένα; Για μένα είναι εντελώς καινούργιο να έχω τέτοια επικοινωνία με έναν άνθρωπο και να νιώθω έτσι και μ' αρέσει... Αυτές οι σκέψεις δεν με άφησαν να κοιμηθώ και ήθελα πολύ να τις ξέρεις.»


Το ότι είναι καινούργιο για σένα όλο αυτό είναι πάρα πολύ ομορφο. Όμως το ότι σε μένα μπορεί να έχει κάποια κοινά στοιχεία με το παρελθόν μου, δεν το κάνει αυτόματα και ίδιο, ούτε μη σημαντικό. Εγώ λοιπόν θα σου πω κάτι και βάλτο καλά στο μυαλό σου. Δεν σε θέλω για «μούσα» μου. Το δημιουργικό μου τμήμα ενεργοποιείται αυτόματα όταν υπάρχει συναισθηματική ροή. Μπήκες στη ζωή μου με έναν τρόπο παράξενο κι όμορφο. Το αν μου δίνεις κίνητρο να γράψω για σένα δεν μπορώ να το ελέγξω, αλλά δεν το επιδιώκω κιόλας.


Δεν ξεκίνησα να σου μιλάω γιατί μ' αρεσουν οι προκλήσεις. Παλιότερα οι έντονες καταστάσεις, είτε καλές είτε κακές, η αλήθεια είναι πως ήταν σαν μαγνήτης για μένα. Δεν είμαι όμως ετσι πια. Δεν μιλάω μαζί σου γιατί θέλω ακόμα μια πηγή έμπνευσης, ούτε γιατί θέλω κάτι να προκαλέσει τη πένα μου. Σε υποδέχτηκα στη ζωή μου κ μιλάω μαζί σου όχι για τα δημιουργικά «συναισθήματα» που θα μπορούσες να μου προσφέρεις ή για ένα τεστ επιβεβαίωσης που πιθανώς θα κέρδιζα. Σε υποδέχτηκα γιατί μου προσέφερες εσένα. Συνειδητοποίησα ότι με ενδιέφερε να μάθω εσένα για αυτό που είσαι και όχι για την πιθανότητα να γίνεις κάτι μαζί μου. Ένα κείμενο, μια σκέψη, ένα ποίημα, ένα βιβλίο.


Για να τελειώνουμε δεν είσαι ακόμη ένα φρούριο που επιδιώκω να πέσει και να μπει σε μια λίστα κατάκτησης. Δεν είσαι κάτι "δυσκολο" που πρέπει να πετύχω. Θέλω να σε μάθω αληθινά, χωρίς μάσκες και χωρίς χιλιοειπωμενες ατάκες. Δεν σε θέλω για «μούσα» μου. Δεν μένω εδώ για την πιθανότητα προκλησης, άλλα για σένα. Θέλω να σε μάθω και όπου μας βγάλει. Στην τελική άνθρωπος είμαι κι ονειρεύομαι.