Το όνομα της Δάφνης ντι Μωριέ είναι πρωτίστως συνδεδεμένο, όσον αφορά το ευρύ κοινό, με επιτυχίες κινηματογραφικές. Ταινίες όπως η Ρεβέκκα και τα Πουλιά, σκηνοθετημένες από τον Άλφρεντ Χίτσκοκ, είναι βασισμένες σε μυθιστορήματα της Ντι Μωριέ και αποτελούν την επιτομή, θα έλεγε κανείς, του λογοτεχνικού σύμπαντος που υφαίνουν τα έργα της, γεμάτα πάντα από το μυστήριο και την αγωνία που υπαγόρευαν οι φοβίες και οι έμμονες ιδέες από τις οποίες βασανιζόταν η συγγραφέας. Στην προκειμένη περίπτωση, οι εκδόσεις Μελάνι επέλεξαν να παρουσιάσουν με τον τίτλο Έρχεται κακοκαιρία, Ιστορίες μυστηρίου τέσσερις νουβέλες της Ντι Μωριέ λιγότερο γνωστές, που όμως παρουσιάζουν με χαρακτηριστικό όσο και σφαιρικό τρόπο το γνώριμο ομιχλώδες τοπίο που συνθέτουν οι μύχιοι φόβοι, τα μυστικά και οι επιθυμίες των ηρώων της.

Ένας καθηγητής που μπλέκει στην ύποπτη δράση ενός ζεύγους Αμερικανών, μια κοπέλα που αποφασίζει να ερευνήσει το παρελθόν του πατέρα της, μια ομάδα προσκυνητών στην Ιερουσαλήμ που θα τραβήξουν το δικό τους Γολγοθά και ένας επιστήμονας που φτάνει να δαμάσει τις δυνάμεις του μυαλού με τρομακτικά αποτελέσματα: πρόκειται ουσιαστικά για ιστορίες ανθρώπων που μπαίνουν, είτε εκούσια είτε ακούσια, σε μια διαδικασία αναζήτησης, όπου η κάθαρση δεν είναι πάντα σίγουρη. «Ποτέ δεν ξέρεις (...) Φυσικά, δεν είναι πολύ πιθανό στη σημερινή εποχή, αλλά μπορεί να βλέπαμε την Ανάσταση». Η λύση βεβαίως έρχεται, αλλά δεν προεξοφλείται, τουλάχιστον όχι με την έννοια της ευτυχούς κατάληξης. Στο τέλος της κάθε ιστορίας, αυτό που αποκομίζει ο εκάστοτε ήρωας δεν είναι απαραίτητα η ανακουφιστική γνώση που νομοτελειακά θα έβαζε σε τάξη όσα είχαν διασαλευθεί κατά την εξέλιξη της πλοκής.

Η αφήγηση της Δάφνης ντι Μωριέ γίνεται με γλώσσα απλή, δίνοντας τον πρώτο λόγο στην ιστορία και στην υποβλητική της ατμόσφαιρα, και γι' αυτό ακριβώς κερδίζει σε αληθοφάνεια, ενώ ουσιαστικά πραγματεύεται καταστάσεις μη ρεαλιστικές. Οι ήρωες προβάλλονται σε μια κρίσιμη στιγμή της ζωής τους, κατά τη διάρκεια ενός «ταξιδιού» όπου θα γνωρίσουν καταστάσεις μυστηριώδεις και τρομαχτικές, θα αναγκαστούν να βαδίσουν στη δική τους Οδό του Μαρτυρίου, για να φτάσουν τελικά σε μια αμφίβολη κατάσταση, όχι πολύ καλύτερη από την αρχική. «Τώρα... τώρα η πίστη μου ξεθώριαζε. Ίσως είχαμε κάνει λάθος (...) Ούτε εμείς ούτε κανένας δεν θα έβρισκε ποτέ τις απαντήσεις στα βασικά ερωτήματα». Η γνώση που αποκτούν έχει δύο όψεις: «Εκείνα τα μάτια (...) έμελλε να τα αντικρίζω καθημερινά στον καθρέφτη. Στα βάθη τους έκρυβαν όλη τη γνώμη του κόσμου και όλη την απόγνωση». Τα νέα δεν είναι πάντα καλά, και, όπως πολύ εύστοχα προειδοποιεί ο τίτλος της πρώτης νουβέλας και γενικός τίτλος της συλλογής: «Έρχεται κακοκαιρία».