Μικρή έγραφε ποιήματα. Παιδική αντίσταση στα αυτονόητα πινέλα και στις μπογιές της μητέρας και του παππού που ήταν ζωγράφοι; Μπορεί. Μια μέρα, όμως, μέσα από τις αμφιβολίες της πρώιμη δέσμευσης από ένα γάμο και τρία παιδιά, οι αναμνήσεις κέρδισαν και τα ποιήματα έγιναν εικόνες. Η Λίζη Καλλιγά κατάλαβε ότι ήταν γεννημένη για να παρατηρεί τον κόσμο γύρω της και να τον αποτυπώνει στις δικές της εικόνες. Σχολή Καλών Τεχνών, χωρισμός, κρίση ταυτότητας, χαρακτικά, ζωγραφική, φωτογραφία, διεθνείς εκθέσεις, διακρίσεις. Μια πορεία που δείχνει απόφαση και προσήλωση, ίσως και μια βιασύνη να κερδηθεί ο χαμένος καιρός. Μόνο που η Καλλιγά δεν βιάζεται στην τέχνη της. Παιδεύει τα θέματά της μήνες, εποχές, χρόνια, κι εκεί που λέει ότι πάει, αυτό ήταν, μια φευγαλέα ματιά απ' το παράθυρο στο λουσμένο με φως σπίτι στις Σπέτσες πυροδοτεί μια νέα αναζήτηση.

«Ένα πρωί έστρωνα το κρεβάτι μου και η ματιά μου έπιασε μια εικόνα της θάλασσας και της αντανάκλασης του φωτός που δεν είχα ξαναδεί ποτέ. Ήταν η αρχική έκπληξη που οδήγησε στην άκρη του νήματος μιας ιστορίας που κρατάει 10 χρόνια». Η προσωπική θαλασσινή αναζήτηση στο εξοχικό που μεγάλωσε ξεκίνησε από την παλιότερη ενότητα «Κολυμβητές»» (Πρώτο βραβείο Μπιενάλε Αλεξάνδρειας 2005) και συνεχίζεται σε λίγες μέρες στην Ύδρα. Στην τωρινή φωτογραφική ενότητα των «Sea Pastels», η έκπληξη γίνεται ξανά εικόνα, η μεγέθυνση τοπίο, η εικόνα φλουτάρει από τον εκτυφλωτικό ήλιο, το σώμα χάνει τα όριά του, διαχέεται, μοιάζει με χάρτη, τόπο, σύννεφο. Η θάλασσα αλλάζει υφή, σύσταση, χρώμα - σκούρο μπλε, ασημί, μολυβί, μoβ. Το νερό πυκνό, άγριο, μαλακό, διάφανο, έλκει το φως, αντανακλά, μεταμορφώνεται. 

Χωρίς να το θέλει τα έργα της (όλα σχεδόν) μοιάζουν να είναι ελληνικά. Από την παλιότερη Αφροδίτη της Μήλου και την Ιερά Οδό ως τα «Sea Pastels» βλέπεις χωνεμένη την ιστορία με το χρώμα, τον ήλιο, τον ουρανό. «Είναι αλήθεια αυτό, αν και δεν το επεδίωξα ποτέ. Αγαπώ πολύ την ιστορία και λατρεύω το φως και θάλασσα». Και τις αντιθέσεις. Αλλιώς πώς γίνεται οι «Κολυμβητές» από μικρές μαύρες κουκίδες σε έντονο μαυρόασπρο κοντράστ όταν ξεκίνησαν, να καταλήγουν μέσα στα χρόνια λουσμένοι στο φως, με χρώματα της θάλασσας και σώματα που θυμίζουν νησιά; «Τα έργα μου μοιάζουν με κεφάλαια από το ίδιο βιβλίο. Ακολουθώ ένα αίνιγμα που ζητάει τη λύση του και δεν ησυχάζω αν δεν το φτάσω μέχρι το τέρμα».

Στην κουβέντα μας επανέρχεται συχνά το θέμα της παρατήρησης. Πώς γίνεται να βλέπεις κάτι κάθε μέρα, να σου είναι οικείο και μια μαγική στιγμή να το βλέπεις εντελώς διαφορετικό. «Είναι μια στιγμή έκπληξης και απόλυτης διαύγειας. Σε όλους μας συμβαίνει αυτό. Μόνο που πρέπει να εμπιστευτείς το ένστικτό σου». Και η εγκεφαλικότητα στην τέχνη; Υπάρχει; «Ο καλλιτέχνης παίρνει κάποιες πολύ σημαντικές αποφάσεις πάνω στη δουλειά του. Αλλά η τέχνη είναι μια διαδικασία συναισθηματική. Τα αυθεντικά έργα τέχνης έχουν μέσα τους το βίωμα του καλλιτέχνη και την ανάγκη του να το εκφράσει».

Κι εκείνη, πέρα από την αγάπη της για τη θάλασσα και το ελληνικό φως τι άλλο βαθύ θέλει να εκφράσει; «Μέσα στη θάλασσα το σώμα χάνει τις ιδιότητες που ξέρουμε. Γίνεται ένας καινούργιος, απέραντος κόσμος χωρίς όρια». Και η ματιά του καλλιτέχνη; Παρατηρεί τον κόσμο από απόσταση ή γίνεται ένα μ' αυτόν; «Τράβηξα τα "Sea Pastels" από τη βεράντα του σπιτιού μου, σε απόσταση 50 μέτρων από την παραλία. Όμως ποτέ δεν σκέφτηκα ότι δεν ήμουν εντελώς μέσα σε αυτό που έβλεπα». Ίσως και να χρειάζεται η απόσταση για να δεις καθαρά. Κρυφά, μέσα από παράθυρα, ακίνητος και πάντα σε απόσταση έγραψε ο Προυστ την εποποιία του για τις διαλείψεις της καρδιάς. «Είναι μια σχέση εξ αποστάσεως, όμως βαθιά, απόλυτη, εναργής και τρομερά επιτακτική. Δες τον Βερμέερ, που υμνήθηκε τόσο από τον Προυστ. Ακίνητη αιωνιότητα. Όλος ο χρόνος σταματημένος σε μια στιγμή».