Έχεις δοκιμάσει ποτέ αβγά σαλιγκαριού; Από την Ελένη Ψυχούλη

Έχεις δοκιμάσει ποτέ αβγά σαλιγκαριού; Από την Ελένη Ψυχούλη Facebook Twitter
3
Έχεις δοκιμάσει ποτέ αβγά σαλιγκαριού; Από την Ελένη Ψυχούλη Facebook Twitter

Δυό μεγάλες εκθέσεις-πανηγύρια που έρχονται ολοταχώς-¨Ημέρες Γαστρονομίας”, 9-11 Μαϊου στο Μουσείο Μπενάκη και Ελλάδα-Γιορτή Γεύσης στην Τεχνόπολη, 9-11 Μαϊου, επίσης. Ένα Σαββατοκύριακο όπου το ό,τι καλύτερο της νέας τοπικής παραγωγής, σε περιμένει να το γνωρίσεις, να το δοκιμάσεις, να συστηθείς με ανθρώπους και προσπάθειες πίσω από βαζάκια και καινοτόμα προϊόντα. Όχι, το τοπικό προϊόν δεν είναι πια άλλη μια σπιτική μαρμελάδα σε βαζάκι, ούτε άλλο ένα γλυκό κεράσι χωρίς συντηρητικά.

 

Χώρα-μπουτίκ, ήρθε η δική μας ώρα να αποδείξουμε ότι ουκ εν τω πολλώ το ευ και να παρουσιάσουμε ως σπάνιο και ξεχωριστό το λιγοστό προϊόν που παράγει η κάθε περιοχή. Ίσως σε καμμιά άλλη χώρα της Μεσογείου το μέλι ή το ελαιόλαδο δεν παρουσιάζουν μια τόσο μεγάλη ποιοτική και γευστική διαφορά από το ένα χωριό στο παραδίπλα και ήδη η λίστα των ΠΟΠ μετράει γύρω στα 100 προϊόντα, τα οποία περιμένουν να αποκτήσουν μια θέση στα «πολύτιμα» γκουρμέ του πλανήτη.

 

Το ελληνικό μέλι προσφέρεται σαν δώρο γάμου στην Ιαπωνία, στην Ασία τα ελληνικά πεπόνια προσφέρονται σε συσκευασίες κοσμημάτων, το ελληνικό ελαιόλαδο φιγουράρει στην Αμερική πλάι στις πιο ακριβές μάρκες καλλυντικών, η μαστίχα Χίου γίνεται ανάρπαστη σαν πρώτη ύλη για καλλυντικά και φαρμακευτικά σκευάσματα από την Ιαπωνία ως το Χονγκ-Κονγκ και προσφέρεται ως ξεχωριστό δώρο στα Αραβικά Εμιράτα. 198 χώρες στον κόσμο ανακαλύπτουν σιγά-σιγά όλα όσα παραμελήσαμε σαν λαός στη μεταπολεμική Ελλάδα της ξενομανίας.

 

Ο παλιός αγρότης της αραχτής των επιχορηγήσεων, δίνει τη θέση του στον αγρότη νεο-γιάπι, που διαθέτει πλείστα διδακτορικά, κυρίως στο μάρκετινγκ, σε κείνον που προσπαθεί να επανεφεύρει, να ανακαλύψει, να ντύσει με πρωτοτυπία και με όση τεχνολογία αιχμής αντέχει το προϊόν της παράδοσης προκειμένου να βρει τη θέση που του αξίζει στις αγορές του κόσμου. Αυτός ο νέος αγρότης, που ελέγχει μέσω i-phone τα κοπάδια και τις στάνες του, δεν περιμένει τίποτα από το κράτος.

 

Οι νέοι και παλιότεροι επιχειρηματίες, πίσω από τα χαμόγελα της όποιας μέχρι στιγμής επιτυχίας, κρύβουν την κούραση, την αγανάχτιση, τον κόπο του μοναχικού κάου-μπόυ απέναντι σε μια Πολιτεία, που αντί για αρωγός στην προσπάθεια, κάνει ό,τι μπορεί για να τους αντιμετωπίσει ως εκ των προτέρων ενόχους ενός θωλού εγκλήματος. Καμμία οικονομική βοήθεια, καμμία συντονισμένη πολιτική, καμμία σοβαρή κίνηση προώθησης. Μόνο μια άκρατη, παροχημένη γραφιοκρατεία, που την εποχή της απόλυτης τεχνολογικής αιχμής, απαιτεί μεταφράσεις και δικαιολογητικά σε δαιδάλους που καθυστερούν, και ενίοτε ακυρώνουν, την ιδιωτική προσπάθεια, εξαντλώντας την υπομονή του ξένου πελάτη.

 

Κι αν αναρωτιέστε τί νόημα έχει όλο αυτό στη δική μας καθημερινότητα,  αγοράζοντας “ξένα” κερδίζουμε στιγμιαία αλλά μακροπρόθεσμα καταστρέφουμε την οικονομία μας, την παραγωγή μας, σκοτώνουμε τα μαγαζιά της γειτονιάς, στέλνουμε στα αζήτητα της ανεργίας τον παλιό μπακάλη και τον μανάβη. Όταν ψωνίζουμε παπούτσι από τον τόπο μας δημιουργούμε θέσεις εργασίας για μας και τα παιδιά μας κι αν κάθε ελληνική οικογένεια αφιερώσει 500 ευρώ ετησίως σε ελληνικά προϊόντα τότε για 1000 οικογένειες θα αυξηθεί η ζήτηση των ελληνικών προϊόντων κατά 500 000 ευρώ. Σε οικονομικούς όρους, αυτές οι 1000 οικογένειες μπορούν να δημιουργήσουν 100-150 θέσεις εργασίας.

 

Η οικονομία του μέλλοντος ξεκινά από το προσωπικό καλάθι της αγοράς του καθενός από μας.  Όταν η μαμά σε μεγαλώνει από τα πιο μικρά σου με “εισαγωγής”, δύσκολα σαν ενήλικος θα αναζητήσεις στα ράφια το κασκαβάλι και το κατίκι που απλά αγνοείς ότι υπάρχουν και ότι ανήκουν στην οικογένεια των νοστιμότερων τυριών της χώρας που σε γέννησε. 

 

Κάπου μάλλον ξεχάσαμε το πόσο νόστιμη χώρα είμαστε.

 

Γεύση
3

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Σαν τα κρασιά της Χαλκιδικής δεν έχει

Το κρασί με απλά λόγια / Σαν τα κρασιά της Χαλκιδικής δεν έχει

Από την αρχαία Μένδη μέχρι τους αμπελώνες του Αγίου Όρους, τις μοναστηριακές παραδόσεις και την ιστορία της εμβληματικής κορμίλιτσας, που έφτασε να γίνει το κρασί του Κρεμλίνου, ανακαλύπτουμε τη μακραίωνη και συναρπαστική ιστορία του αμπελιού και του κρασιού στη Χαλκιδική.
ΥΡΩ ΚΟΛΙΑΚΟΥΔΑΚΗ | ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΟΡΦΑΝΙΔΗΣ
Ένας φούρνος στο Παγκράτι με καρδιά μικρού χωριού

Γεύση / Ένα ξεχασμένο νεοκλασικό στο Παγκράτι έγινε ο πιο γλυκός φούρνος της πόλης

Το Ideas Lab-Extraordinary Bakery στεγάζεται σε ένα νεοκλασικό κοντά στην πλατεία Βαρνάβα, το οποίο μετατράπηκε σε φούρνο και καφέ και γέμισε με βιβλία, φυτά και διακοσμητικά, διατηρώντας μια ζεστή, χαλαρή ατμόσφαιρα.
ΜΙΝΑ ΚΑΛΟΓΕΡΑ
Οι 12 καλύτερες croque-madame στην Αθήνα

Γεύση / Οι 12 καλύτερες croque-madame στην Αθήνα

Σε ζύμη σφολιάτας, με ψωμί μπριός ή σάντο, με ελληνικά τυριά ή μικρά δημιουργικά twists: το ζεστό σάντουιτς με το αυγό σερβίρεται στην Αθήνα σε διάφορες εκδοχές, διατηρώντας όμως πάντα κάτι από τη γαλλική του καταγωγή.
ΛΙΝΑ ΙΝΤΖΕΓΙΑΝΝΗ
Δήμος Σαμουράκης: «Η Στοκχόλμη έχει 12 μισελενάτα εστιατόρια. Η Αθήνα 16»

Γεύση / Δήμος Σαμουράκης: «Η Στοκχόλμη έχει 12 μισελενάτα εστιατόρια. Η Αθήνα 16»

Από τις κουζίνες που δούλεψε μικρός μέχρι το δικό του see|ds στα Ιλίσια, ο ταλαντούχος σεφ ακολούθησε μια διαδρομή 23 χρόνων που τον οδήγησε στο πρώτο αστέρι Michelin. Με αφορμή αυτή τη σημαντική διάκριση, μιλά για την επαγγελματική του πορεία, την εξέλιξη της αθηναϊκής γαστρονομίας, το fine dining, αλλά και για το είδος εστιατορίου που, κατά τη γνώμη του, δεν λείπει καθόλου από την Αθήνα.
M. HULOT
Το NOLAN μετακομίζει, αλλάζει σεφ και ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο

Πολιτισμός / Το NOLAN μετακομίζει, αλλάζει σεφ και ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο

Δέκα χρόνια μετά την πρώτη του εμφάνιση στην αθηναϊκή γαστρονομική σκηνή, το NOLAN ετοιμάζεται να εγκατασταθεί σε νέα διεύθυνση, στην οδό Κολοκοτρώνη 11, και να υποδεχτεί τον νέο Executive Chef του, John Skotidas.
THE LIFO TEAM
Μόλις άνοιξε το tavernaki και είναι μαγαζάρα

Γεύση / Από το αυγολέμονο στο miso, ένα tavernaki δρόμος

Κουνουπίδι γιαχνί με κόκκινο κάρι, μακαρόνια με κιμά από πάπια ωρίμανσης, τηγανητή φέτα με την τεχνική του spring roll: Ο σεφ Άνταμ Κοντοβάς, στο νέο του μαγαζί στο Κολωνάκι, ενώνει τα πιάτα της ελληνικής ταβέρνας με τις γεύσεις της ασιατικής παράδοσης.
ΛΙΝΑ ΙΝΤΖΕΓΙΑΝΝΗ
Η Νάξος στρώνει το παραδοσιακό τραπέζι του μέλλοντός μας

Γεύση / Τις πατάτες με τ' αυγά τις λένε «παταταύγουλα» στη Νάξο

Πατάτες με αυγά ποσέ, ψιλοκομμένο ζαμπόνι και τριμμένο ναξιώτικο «αρσενικό» και ραβιόλι από βρασμένες σε νερό λεπτές φέτες πατάτας, γεμισμένο με πουρέ, μαζί με τσιπς από τη φλούδα της: μια ταπεινή πρώτη ύλη, με τους κατάλληλους συνδυασμούς, δίνει απολαυστικά πιάτα.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
ΕΠΕΞ Μόσφιλα, γκόρτσα και τζίτζιφα: Οι ξεχασμένοι καρποί της ελληνικής εξοχής

Nothing Days / Μόσφιλα, γκόρτσα και τζίτζιφα: Οι ξεχασμένοι καρποί της ελληνικής εξοχής

Πριν από τα εξωτικά φρούτα και τα ομοιόμορφα προϊόντα των σύγχρονων μανάβικων, υπήρχαν οι καρποί που μάζευαν οι άνθρωποι από τα άγρια δέντρα, κι έφτιαχναν μαρμελάδες, πετιμέζια και γλυκά. Τρεις από αυτούς, σχεδόν ξεχασμένοι σήμερα, αφηγούνται μια ολόκληρη ιστορία γεύσεων και εποχικότητας που κινδυνεύουμε να χάσουμε.
M. HULOT
ΒΡΑΒΕΙΑ MICHELIN ΑΣΤΕΡΙΑ MICHELIN ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΑ

Γεύση / Βραβεία Michelin: Νέες διακρίσεις για την Αθήνα και ντεμπούτο για Θεσσαλονίκη και Σαντορίνη

Η έκδοση του Οδηγού MICHELIN για το 2027 διευρύνει για πρώτη φορά την παρουσία του στην Ελλάδα πέρα από την Αθήνα, εντάσσοντας τη Θεσσαλονίκη και τη Σαντορίνη και σχεδόν διπλασιάζοντας τον αριθμό των εστιατορίων που περιλαμβάνει
THE LIFO TEAM
Κάτι ήξεραν οι παππούδες μας: 10 νεο-καφενεία της Αθήνας για να σμίξουμε όπως παλιά / Στους νεο-καφενέδες ρακές και μπραντς να μας κερνάς: 10 στέκια που μας φέρνουν πιο κοντά

Γεύση / Σ' αυτούς τους 10 νεο-καφενέδες, ρακές και brunch να μας κερνάς

Στα σύγχρονα καφενεία, πίνουμε ελληνικό καφέ το πρωί και κοκτέιλ το βράδυ, μοιραζόμαστε μια ρακή ή ένα μπουκάλι κρασί, παραδοσιακούς μεζέδες ή ένα ψαγμένο πιάτο και ξαναβρίσκουμε κάτι που έχουμε ξεχάσει: τη χαρα τού να καθόμαστε γύρω από ένα τραπέζι απλώς για να τα πούμε.
ΛΙΝΑ ΙΝΤΖΕΓΙΑΝΝΗ

σχόλια

3 σχόλια
Για να πω την αλήθεια , τους τελευταίους εξι μήνες , λόγω η ανεργία, τρέφομαι με τυρόπιτες. Μόλις όμως φτιαξουν τα πράματα και ξαναγίνω CO στην εταιρεία , θα είναι από τα πρώτα που θα δοκιμάσω.Το υπόσχομαι.
Δεν ξεχάσαμε ακριβώς τη νοστιμιά της χώρας μας αλλά προτιμήσαμε το εύκολο κέρδος και την αρπαχτή. Διάβαζα ότι οι αγρότες προτιμούσαν ποικιλίες ροδάκινων που δεν ήταν ανθεκτικές στο κρύο, ώστε τα δέντρα να μη δίνουν καρπούς και να εισπράττουν τις αποζημιώσεις.Είναι παρήγορο το γεγονός ότι σιγά σιγά αλλάζει αυτή η νοοτροπία με νέους ανθρώπους που επιστρέφουν στην ύπαιθρο φέρνοντας καινοτόμες ιδέες. Και όσο για το κράτος θα ήταν αρκετό να μη βάζει γραφειοκρατικά εμπόδια, για βοήθεια ούτε λόγος...