Οι πιο τρομακτικές ταινίες όλων των εποχών, σύμφωνα με τον Μάρτιν Σκορσέζε

Οι πιο τρομακτικές ταινίες όλων των εποχών, σύμφωνα με τον Μάρτιν Σκορσέζε Facebook Twitter
3

1. Ο ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΟΣ ΠΥΡΓΟΣ (THE HAUNTING, 1963)

«Μπορεί να μην πιστεύετε στα φαντάσματα, αλλά δεν μπορείτε να αρνηθείτε τον τρόμο», έλεγε το tagline αυτής της απόλυτα τρομακτικής ταινίας του Ρόμπερτ Γουάιζ, με θέμα -τι άλλο;- ένα σπίτι που έχει καταληφθεί από βίαια πνεύματα.

 

2. ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΒΡΙΚΟΛΑΚΑ (ISLE OF THE DEAD, 1945)

Υπάρχει μια σεκάνς σε αυτή την ταινία του Βαλ Λιούτον, με θύματα πανούκλας που έχουν παγιδευτεί σε ένα νησί κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων στην Ελλάδα, που πάντα με τρομάζει. Ας πούμε απλά ότι περιλαμβάνει μια... πρόωρη ταφή.

 


3. ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ (THE UNINVITED, 1944)

Άλλη μία ταινία με στοιχειωμένο σπίτι, με φόντο την Αγγλία. Το αίσθημα του φόβου εδώ υφαίνεται από το σκηνικό και την ευγενή μορφή των χαρακτήρων.

 

4. Ο ΑΟΡΑΤΟΣ ΒΙΑΣΤΗΣ (THE ENTITY, 1982)

Η Μπάρμπαρα Χέρσεϊ υποδύεται μια γυναίκα που βιάζεται από μία αόρατη οντότητα.  Το σκηνικό του καλιφορνέζικου σπιτιού και η ρετρό καλλιτεχνική διεύθυνση επιτείνουν την απειλητική ατμόσφαιρα.

 

5. ΜΑΝΤΕΨΕ ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ ΑΠΟΨΕ (DEAD OF NIGHT, 1945)

Κλασική βρετανική ταινία τρόμου, στην οποία τέσσερις άγνωστοι που έχουν μαζευτεί σε ένα εξοχικό αφηγούνται τέσσερις διαφορετικές ιστορίες. Στην κορύφωση της ταινίας, στοιχεία και από τις τέσσερις αφηγήσεις μπλέκονται με τρελό τρόπο που σου μένει αξέχαστος.


6. ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΤΡΟΜΟΣ (THE CHANGELING, 1980)

Ο Τζορτζ Σ. Σκοτ, προσπαθώντας να συνέλθει από τον θάνατο της γυναίκας και του παιδιού του, ανακαλύπτει το οργισμένο φάντασμα ενός άλλου νεκρού παιδιού στην έπαυλή του. Άλλη μια ταινία με φαντάσματα, γεμάτη θλίψη και τρόμο.

 


7. Η ΛΑΜΨΗ (THE SHINING, 1980)

Ποτέ δεν διάβασα το μυθιστόρημα του Στέφεν Κινγκ και δεν έχω ιδέα πόσο πιστή είναι η κινηματογραφική του διασκευή, όμως ο Κιούμπρικ δημιούργησε με μαεστρία μία τόσο τρομακτική ταινία, στην οποία αυτό που δεν βλέπεις ή δεν κατανοείς επισκιάζει την κάθε κίνηση των χαρακτήρων.

 

8. Ο ΕΞΟΡΚΙΣΤΗΣ (THE EXORCIST, 1973)

Κλασική, με άπειρες παρωδίες να έχουν βασιστεί σε αυτή, εντελώς οικεία και τόσο τρομακτική όσο την ημέρα που κυκλοφόρησε. Εκείνο το δωμάτιο με το ψυχρό μωβ φως όπου έλαβαν χώρα όλες οι δαιμονικές μεταμορφώσεις σε στοιχειώνει πραγματικά.

 

9. Η ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΑ (NIGHT OF THE DEMON, 1957)

Ο Ζακ Τουρνέρ γύρισε αυτή την ταινία προς το τέλος της καριέρας του, αλλά είναι εξίσου δυνατή όσο οι προηγούμενες δημιουργίες του. Ξεχάστε και πάλι τη μορφή του δαίμονα - αυτά που δεν βλέπετε είναι πολύ πιο τρομακτικά.

 

10. ΜΙΑ ΜΟΡΦΗ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ (THE INNOCENTS, 1961)

Αυτή η κινηματογραφική προσαρμογή στο «Στρίψιμο της Βίδας», από τον Τζακ Κλέιτον είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις ταινιών ανάλογων του μεγαλείου του Χένρι Τζέιμς. Έξοχες ερμηνείες και φωτογραφία από τον Φρέντι Φράνσις για ένα πολύ τρομακτικό αποτέλεσμα.

 

11. ΨΥΧΩ (PSYCHO, 1960)

Η ταινία του Χίτσκοκ είναι τόσο γνωστή που νομίζεις ότι δεν σε τρομάζει πια. Μετά τη βλέπεις και το ξανασκέφτεσαι. Το ντους. Ο βάλτος. Η σχέση μάνας-γιου. Όλα είναι απίστευτα ενοχλητικά σε κάθε επίπεδο. Επίσης πρόκειται για υπέροχο καλλιτεχνικό επίτευγμα.


[via]

Οθόνες
3

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Θα δούμε και στην πραγματικότητα τα UFO του Σπίλμπεργκ;

Pulp Fiction / Θα δούμε και στην πραγματικότητα τα UFO του Σπίλμπεργκ;

Με αφορμή την κυκλοφορία της ταινίας «Ημέρα Αποκάλυψης», o Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος συζητά με τον Ξενοφώντα Μουσά, καθηγητή Φυσικής Διαστήματος στο ΕΚΠΑ, για την ταινία αλλά και για τις πιθανότητες να υπάρχει πράγματι εξωγήινη ζωή εκεί έξω.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
130’ με την Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη

Οθόνες / Για την Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη «οι δυνατές γυναίκες σηκώνουν κύματα»

Λίγο μετά την πρεμιέρα της ταινίας της «Τιτανικός Ωκεανός» στις Κάννες, η σκηνοθέτιδα εξηγεί πώς με αφετηρία τον παράξενο κόσμο μιας γιαπωνέζικης σχολής για γοργόνες έφτιαξε μια ιστορία για την επιθυμία, την ταυτότητα και τη δύναμη της γυναικείας φαντασίας.
M. HULOT
ΜΑΡΖΑΝ ΣΑΤΡΑΠΙ, ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΠΟ ΛΥΠΗ, ΜΙΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΘΑΡΡΟΥΣ

Απώλειες / Μαρζάν Σατραπί, ένας θάνατος από θλίψη

Η δημιουργός του «Persepolis», σύμβολο ελευθερίας και καλλιτεχνικού θάρρους, πέθανε σήμερα, έναν χρόνο μετά τον θάνατο του συζύγου της, αφήνοντας ένα έργο που έδωσε φωνή στις γυναίκες και στους καταπιεσμένους του Ιράν.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

σχόλια

2 σχόλια
μπορώ να συμφωνήσω απόλυτα πως οι ταινίες αυτές αξίζουν σαν τέχνη, έχω δει πολλές από αυτές, αλλά μην κοροιδευόμαστε, τρομακτικές δεν είναι. εκτός αν δεν έχεις ξαναδεί θρίλερ στη ζωή σου. ειδικά στις σκηνές τρόμου μπορεί ακόμη και τα γέλια να σε πιάσουν, πλην τη λάμψη εννοείται!
την εποχη που προβληθηκαν ωστοσο ηταν σοκαριστικες..Και εκτος αυτου, για μενα οι νεες σπλατεριες ειναι πολυ πιο γελοιες. Αυτες τουλαχιστον εγιναν με μελετη σε ψυχολογικο παραγοντα, μεσα απο ανθρωπινη δουλεια... Οχι απο υπολογιστη... Εχουν αλλη αξια..