Οι πιο τρομακτικές ταινίες όλων των εποχών, σύμφωνα με τον Μάρτιν Σκορσέζε

Οι πιο τρομακτικές ταινίες όλων των εποχών, σύμφωνα με τον Μάρτιν Σκορσέζε Facebook Twitter
3

1. Ο ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΟΣ ΠΥΡΓΟΣ (THE HAUNTING, 1963)

«Μπορεί να μην πιστεύετε στα φαντάσματα, αλλά δεν μπορείτε να αρνηθείτε τον τρόμο», έλεγε το tagline αυτής της απόλυτα τρομακτικής ταινίας του Ρόμπερτ Γουάιζ, με θέμα -τι άλλο;- ένα σπίτι που έχει καταληφθεί από βίαια πνεύματα.

 

2. ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΒΡΙΚΟΛΑΚΑ (ISLE OF THE DEAD, 1945)

Υπάρχει μια σεκάνς σε αυτή την ταινία του Βαλ Λιούτον, με θύματα πανούκλας που έχουν παγιδευτεί σε ένα νησί κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων στην Ελλάδα, που πάντα με τρομάζει. Ας πούμε απλά ότι περιλαμβάνει μια... πρόωρη ταφή.

 


3. ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ (THE UNINVITED, 1944)

Άλλη μία ταινία με στοιχειωμένο σπίτι, με φόντο την Αγγλία. Το αίσθημα του φόβου εδώ υφαίνεται από το σκηνικό και την ευγενή μορφή των χαρακτήρων.

 

4. Ο ΑΟΡΑΤΟΣ ΒΙΑΣΤΗΣ (THE ENTITY, 1982)

Η Μπάρμπαρα Χέρσεϊ υποδύεται μια γυναίκα που βιάζεται από μία αόρατη οντότητα.  Το σκηνικό του καλιφορνέζικου σπιτιού και η ρετρό καλλιτεχνική διεύθυνση επιτείνουν την απειλητική ατμόσφαιρα.

 

5. ΜΑΝΤΕΨΕ ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ ΑΠΟΨΕ (DEAD OF NIGHT, 1945)

Κλασική βρετανική ταινία τρόμου, στην οποία τέσσερις άγνωστοι που έχουν μαζευτεί σε ένα εξοχικό αφηγούνται τέσσερις διαφορετικές ιστορίες. Στην κορύφωση της ταινίας, στοιχεία και από τις τέσσερις αφηγήσεις μπλέκονται με τρελό τρόπο που σου μένει αξέχαστος.


6. ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΤΡΟΜΟΣ (THE CHANGELING, 1980)

Ο Τζορτζ Σ. Σκοτ, προσπαθώντας να συνέλθει από τον θάνατο της γυναίκας και του παιδιού του, ανακαλύπτει το οργισμένο φάντασμα ενός άλλου νεκρού παιδιού στην έπαυλή του. Άλλη μια ταινία με φαντάσματα, γεμάτη θλίψη και τρόμο.

 


7. Η ΛΑΜΨΗ (THE SHINING, 1980)

Ποτέ δεν διάβασα το μυθιστόρημα του Στέφεν Κινγκ και δεν έχω ιδέα πόσο πιστή είναι η κινηματογραφική του διασκευή, όμως ο Κιούμπρικ δημιούργησε με μαεστρία μία τόσο τρομακτική ταινία, στην οποία αυτό που δεν βλέπεις ή δεν κατανοείς επισκιάζει την κάθε κίνηση των χαρακτήρων.

 

8. Ο ΕΞΟΡΚΙΣΤΗΣ (THE EXORCIST, 1973)

Κλασική, με άπειρες παρωδίες να έχουν βασιστεί σε αυτή, εντελώς οικεία και τόσο τρομακτική όσο την ημέρα που κυκλοφόρησε. Εκείνο το δωμάτιο με το ψυχρό μωβ φως όπου έλαβαν χώρα όλες οι δαιμονικές μεταμορφώσεις σε στοιχειώνει πραγματικά.

 

9. Η ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΑ (NIGHT OF THE DEMON, 1957)

Ο Ζακ Τουρνέρ γύρισε αυτή την ταινία προς το τέλος της καριέρας του, αλλά είναι εξίσου δυνατή όσο οι προηγούμενες δημιουργίες του. Ξεχάστε και πάλι τη μορφή του δαίμονα - αυτά που δεν βλέπετε είναι πολύ πιο τρομακτικά.

 

10. ΜΙΑ ΜΟΡΦΗ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ (THE INNOCENTS, 1961)

Αυτή η κινηματογραφική προσαρμογή στο «Στρίψιμο της Βίδας», από τον Τζακ Κλέιτον είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις ταινιών ανάλογων του μεγαλείου του Χένρι Τζέιμς. Έξοχες ερμηνείες και φωτογραφία από τον Φρέντι Φράνσις για ένα πολύ τρομακτικό αποτέλεσμα.

 

11. ΨΥΧΩ (PSYCHO, 1960)

Η ταινία του Χίτσκοκ είναι τόσο γνωστή που νομίζεις ότι δεν σε τρομάζει πια. Μετά τη βλέπεις και το ξανασκέφτεσαι. Το ντους. Ο βάλτος. Η σχέση μάνας-γιου. Όλα είναι απίστευτα ενοχλητικά σε κάθε επίπεδο. Επίσης πρόκειται για υπέροχο καλλιτεχνικό επίτευγμα.


[via]

Οθόνες
3

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ξαφνικά φέτος το καλοκαίρι για 15η χρονιά

Οθόνες / Ξαφνικά φέτος το καλοκαίρι για 15η χρονιά

Tο «Ξαφνικά Φέτος το Καλοκαίρι» εξακολουθεί να φέρνει στην Αθήνα ταινίες που δύσκολα βρίσκει κανείς στις πλατφόρμες ή ακόμη και στις αίθουσες. Ο Ηλίας Φραγκούλης εξηγεί γιατί το σινεμά του παρελθόντος παραμένει απολύτως ζωντανό όταν προβάλλεται εκεί όπου ανήκει: στη μεγάλη οθόνη.
M. HULOT
Κρίστοφερ Νόλαν, γιατί την Οδύσσεια;

Αποκλειστική Συνέντευξη / Κρίστοφερ Νόλαν, γιατί την Οδύσσεια;

Σε μια αποκλειστική συνέντευξη, ο Κρίστοφερ Νόλαν εξηγεί τι κρατά και τι προσπερνά από τον λόγο και την εικόνα της «Οδύσσειας», ποια ήταν η προσέγγισή του στη Νέκυια, την πλοκή και τη μυθολογία του ποιήματος, τη γλώσσα που επέλεξε για την αφήγησή του, γιατί δεν σκηνοθέτησε την «Τροία» όπως είχε αρχικά δεσμευτεί, αλλά και γιατί δανείστηκε τον Σίνωνα από την «Αινειάδα».
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Την τρίτη σεζόν του «Euphoria» δεν τη σώζει ούτε ο Μεγαλοδύναμος

Οθόνες / Την τρίτη σεζόν του «Euphoria» δεν τη σώζει ούτε ο Μεγαλοδύναμος

Δεν θα μας ενδιέφερε η «χριστιανική στροφή» της σειράς, αν δεν συνοδευόταν από μια κοντόφθαλμη θεώρηση των πάντων και μια αλαζονική αδιαφορία για τους πιο βασικούς κανόνες της τηλεόρασης.
ΝΙΚΗΤΑΣ ΔΕΣΠΟΤΙΔΗΣ

σχόλια

2 σχόλια
μπορώ να συμφωνήσω απόλυτα πως οι ταινίες αυτές αξίζουν σαν τέχνη, έχω δει πολλές από αυτές, αλλά μην κοροιδευόμαστε, τρομακτικές δεν είναι. εκτός αν δεν έχεις ξαναδεί θρίλερ στη ζωή σου. ειδικά στις σκηνές τρόμου μπορεί ακόμη και τα γέλια να σε πιάσουν, πλην τη λάμψη εννοείται!
την εποχη που προβληθηκαν ωστοσο ηταν σοκαριστικες..Και εκτος αυτου, για μενα οι νεες σπλατεριες ειναι πολυ πιο γελοιες. Αυτες τουλαχιστον εγιναν με μελετη σε ψυχολογικο παραγοντα, μεσα απο ανθρωπινη δουλεια... Οχι απο υπολογιστη... Εχουν αλλη αξια..