Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Λονδίνο, 1967. Έλεγαν ότι ήθελαν μια επανάσταση και την είχαν!

Δέκα συν μία φωτογραφίες από το φωτογραφικό αρχείο του Σίμου Τσομπανίδη, του αρχηγού των ελλήνων υπαρξιστών του '50

Το 1967, το Λονδίνο είναι καζάνι που βράζει. Οι νέοι βγαίνουν στους δρόμους, κρατώντας πανό και πλακάτ, βροντοφωνάζοντας κατά του Πολέμου στο Βιετνάμ. Οι Beatles στην πρωτοπορία, βγάζουν ένα κίτρινο υποβρύχιο, στα τελματωμένα νερά της «νορμάλ» κοινωνίας. Αντιψυχίατροι, οργανώνουν Συνέδριο για εξάλειψη κάθε μορφής βίας. Η Villa 21 του David Cooper. Η Carnaby Street, γίνεται η πολύχρωμη καρδιά του Swinging London. Μια τεράστια αλλαγή, στο γούστο, στην μόδα, στην μουσική, ανατρέπει σκουριασμένες ιδέες, και απελευθερώνει τον νου, από έναν (κοινωνικό και πολιτικό) προγραμματισμό που σκοτώνει.


Ο Ginsberg πυροδοτεί ηθικό πανικό συμμετέχοντας σε εκστρατεία για την νομιμοποίηση της μαριχουάνας. Νεαροί, αρχίζουν να καπνίζουν δημόσια, και οι αστυνομικοί επεμβαίνουν. Η νεανική επανάσταση χαρακτηρίζεται από έναν πρωτοφανή συγκρητισμό: Γιόγκα και χριστιανισμός πηγαίνουν μαζί, μαγεία και τελετές διεύρυνσης του νου, και μαγικά μανιτάρια.

 

Ο Σίμος Τσαπνίδης, αρχηγός των ελλήνων υπαρξιστών του 50, βρίσκεται τότε στο Λονδίνο. Καταγράφει σε χιλιάδες φωτογραφίες, τα γεγονότα εκεί, δημιουργώντας ένα μοναδικό υλικό τεκμηρίωσης Πηγή: www.lifo.gr


Οι Rolling Stones, διακηρύσσουν πως όλα είναι ένα Ουράνιο Τόξο. Παρεισφρέουν όμως και ομάδες που βλέπουν τον Σατανά ως την άλλη όψη Χριστού και εξασκούν σκοτεινές τελετές. Αυτή η επανάσταση είχε και το μαύρο και το άσπρο.

 

Ο Σίμος Τσαπνίδης, αρχηγός των ελλήνων υπαρξιστών του 50, βρίσκεται τότε στο Λονδίνο. Καταγράφει σε χιλιάδες φωτογραφίες, τα γεγονότα εκεί, δημιουργώντας ένα μοναδικό υλικό τεκμηρίωσης. Από το τεράστιο αυτό υλικό, επιλέγω δέκα συν μία φωτογραφίες, τις οποίες και περιγράφω. Καλωσήρθατε στο Λονδίνο του 1967.

 

Κάποιος έχει γράψει στον τοίχο Beatles 4 ever, και τα ονόματα των Σκαθαριών (Paul, George, John και Ringo). Ενθουσιασμένος από το τραγούδι Yellow Submarine, όπως δείχνουν οι λέξεις και το υποβρύχιο που σχεδίασε, κάτω, προς την αριστερή άκρη. Το 1967, είναι η χρονιά που οι Beatles, κυκλοφορούν το Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, από τα καλύτερα δείγματα της ψυχεδελικής σκηνής της Αγγλίας. ©Σίμος Τσαπνίδης/ Λονδίνο 1967
Κάποιος έχει γράψει στον τοίχο Beatles 4 ever, και τα ονόματα των Σκαθαριών (Paul, George, John και Ringo). Ενθουσιασμένος από το τραγούδι Yellow Submarine, όπως δείχνουν οι λέξεις και το υποβρύχιο που σχεδίασε, κάτω, προς την αριστερή άκρη. Το 1967, είναι η χρονιά που οι Beatles, κυκλοφορούν το Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, από τα καλύτερα δείγματα της ψυχεδελικής σκηνής της Αγγλίας. ©Σίμος Τσαπνίδης/ Λονδίνο 1967

 

Στο Piccadilly Circus (Πλατεία Πικαντίλι), κάποιος παίζει κιθάρα. Ο τόπος συνάντησης φρίκων. Καθισμένοι ή ξαπλώνοντας στα σκαλιά, δημιουργούσαν ονειρικό χώρο. Διαβάζοντας ποιήματα, κάνοντας φαντασιακές συζητήσεις και παίζοντας μουσικές, διέφευγαν από τον ανιαρό και μίζερο τρόπο ζωής της «νορμάλ» κοινωνίας. 
Η φωτογραφία συνάδει με το τραγούδι των Poll, Piccadilly Circus (1971). Ο συνθέτης του, Κώστας Τουρνάς, άντλησε έμπνευση, από διηγήσεις και μουσικές, νεαρής φίλης του, αγγλίδας.  ©Σίμος Τσαπνίδης/ Λονδίνο 1967
Στο Piccadilly Circus (Πλατεία Πικαντίλι), κάποιος παίζει κιθάρα. Ο τόπος συνάντησης φρίκων. Καθισμένοι ή ξαπλώνοντας στα σκαλιά, δημιουργούσαν ονειρικό χώρο. Διαβάζοντας ποιήματα, κάνοντας φαντασιακές συζητήσεις και παίζοντας μουσικές, διέφευγαν από τον ανιαρό και μίζερο τρόπο ζωής της «νορμάλ» κοινωνίας. Η φωτογραφία συνάδει με το τραγούδι των Poll, Piccadilly Circus (1971). Ο συνθέτης του, Κώστας Τουρνάς, άντλησε έμπνευση, από διηγήσεις και μουσικές, νεαρής φίλης του, αγγλίδας. ©Σίμος Τσαπνίδης/ Λονδίνο 1967

 

Πωλητής Joss sticks και ψυχεδελικών αφισών. Η μεσαία αφίσα στον πάγκο, είναι έργο των βρετανών καλλιτεχνών Hapshash και Coloured Coat (μουσικοί και γραφίστες). Φτιαγμένη για την αντεργκράουντ μπουτίκ Hung on You, ψυχεδελικό μαγαζί, στο 430 της Kings Road. Το πόστερ που βρίσκεται στην άκρη δεξιά, είναι έργο των ίδιων καλλιτεχνών. Αναφέρεται σε δύο ψυχεδελικά (και ιστορικά πια) συμβάντα στο κλαμπ UFO: Την συναυλία των Crazy World of Arthur Brown και Soft Machine (16 Ιουνίου 1967) και Liverpool Love Festival, βραδιά ποίησης και μουσικής της σκηνής Λίβερπουλ (23 Ιουνίου 1967). ©Σίμος Τσαπνίδης/ Λονδίνο 1967
Πωλητής Joss sticks και ψυχεδελικών αφισών. Η μεσαία αφίσα στον πάγκο, είναι έργο των βρετανών καλλιτεχνών Hapshash και Coloured Coat (μουσικοί και γραφίστες). Φτιαγμένη για την αντεργκράουντ μπουτίκ Hung on You, ψυχεδελικό μαγαζί, στο 430 της Kings Road. Το πόστερ που βρίσκεται στην άκρη δεξιά, είναι έργο των ίδιων καλλιτεχνών. Αναφέρεται σε δύο ψυχεδελικά (και ιστορικά πια) συμβάντα στο κλαμπ UFO: Την συναυλία των Crazy World of Arthur Brown και Soft Machine (16 Ιουνίου 1967) και Liverpool Love Festival, βραδιά ποίησης και μουσικής της σκηνής Λίβερπουλ (23 Ιουνίου 1967). ©Σίμος Τσαπνίδης/ Λονδίνο 1967

 

Δύο κορίτσια με ψυχεδελικό ντύσιμο στην Πλατεία Τραφάλγκαρ. Το ένα έχει ζωγραφισμένο στο μάγουλο, ένα λουλούδι. Αυτή, ήταν μία από τις προκαταρκτικές μορφές ψυχεδελικής ενδυμασίας, στην Αγγλία. Οι άγγλοι ακολούθησαν μόδα διαφορετική από την Αμερική, λόγω των εγχώριων συνθηκών και του διαφορετικού εμπορίου. Η μετάβαση  από τους Mods στους άγγλους χίπηδες, έγινε με μοναδικά αγγλικό τρόπο. Τα πολύχρωμα αυτά λουλουδάτα ρούχα, τα αγόραζαν από αντεργκράουντ μπουτίκ, όπως ήταν οι Hung on You, Granny Takes a Trip, Mata Hari και πολλές άλλες. Τα ινδάλματα των νεαρών (Beatles,The Who, Jimi Hendrix, Rolling Stones, Bee Gees κ,α) φορούσαν ρούχα από αυτές τις μπουτίκ, επηρεάζοντας δραστικά την νεολαία. ©Σίμος Τσαπνίδης/ Λονδίνο 1967
Δύο κορίτσια με ψυχεδελικό ντύσιμο στην Πλατεία Τραφάλγκαρ. Το ένα έχει ζωγραφισμένο στο μάγουλο, ένα λουλούδι. Αυτή, ήταν μία από τις προκαταρκτικές μορφές ψυχεδελικής ενδυμασίας, στην Αγγλία. Οι άγγλοι ακολούθησαν μόδα διαφορετική από την Αμερική, λόγω των εγχώριων συνθηκών και του διαφορετικού εμπορίου. Η μετάβαση από τους Mods στους άγγλους χίπηδες, έγινε με μοναδικά αγγλικό τρόπο. Τα πολύχρωμα αυτά λουλουδάτα ρούχα, τα αγόραζαν από αντεργκράουντ μπουτίκ, όπως ήταν οι Hung on You, Granny Takes a Trip, Mata Hari και πολλές άλλες. Τα ινδάλματα των νεαρών (Beatles,The Who, Jimi Hendrix, Rolling Stones, Bee Gees κ,α) φορούσαν ρούχα από αυτές τις μπουτίκ, επηρεάζοντας δραστικά την νεολαία. ©Σίμος Τσαπνίδης/ Λονδίνο 1967

 

Δυο αγόρια σε σκουτεράκι. Ανήκουν στην κουλτούρα των Mods, που λίγο πριν, είχε προκαλέσει σεισμό αλλάζοντας το προηγούμενο ήθος των τεντιμπόηδων. Οι Mods, εμφανίζονται στα τέλη του 1959 και κυριαρχούν στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 60, μέχρι να αλλάξουν σταδιακά σε χίπηδες, ύστερα από την ψυχεδελική αλλαγή στα συγκροτήματα της Αγγλίας, αλλά και την τεράστια γοητεία που άσκησε το Καλοκαίρι της Αγάπης. Τα αγόρια της φωτογραφίας, ακολουθούσαν μία υποκουλτούρα των Mods, που ονομαζόταν Scooter Boys. Παιδιά της εργατικής τάξης, ταξίδευαν σχεδόν πάντα με σκουτεράκια. ©Σίμος Τσαπνίδης/ Λονδίνο 1967
Δυο αγόρια σε σκουτεράκι. Ανήκουν στην κουλτούρα των Mods, που λίγο πριν, είχε προκαλέσει σεισμό αλλάζοντας το προηγούμενο ήθος των τεντιμπόηδων. Οι Mods, εμφανίζονται στα τέλη του 1959 και κυριαρχούν στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 60, μέχρι να αλλάξουν σταδιακά σε χίπηδες, ύστερα από την ψυχεδελική αλλαγή στα συγκροτήματα της Αγγλίας, αλλά και την τεράστια γοητεία που άσκησε το Καλοκαίρι της Αγάπης. Τα αγόρια της φωτογραφίας, ακολουθούσαν μία υποκουλτούρα των Mods, που ονομαζόταν Scooter Boys. Παιδιά της εργατικής τάξης, ταξίδευαν σχεδόν πάντα με σκουτεράκια. ©Σίμος Τσαπνίδης/ Λονδίνο 1967

 

Δύο Ρόκερς (rockers). Οι Ρόκερς, ήταν οι ιδεολογικοί αντίπαλοι των Mods. Απεχθάνονταν τα σκουτεράκια και οδηγούσαν μοτοσικλέτες. Χαρακτηριστικό ρούχο τους, το μαύρο δερμάτινο μπουφάν, στολισμένο με καρφιά, και νεκροκεφαλές. Έβαζαν μπριγιαντίνη στα μαλλιά, άκουγαν  ροκ εν ρολ του 50, σε αντίθεση με τους Mods, που αγαπούσαν τα συγκροτήματα της Βρετανικής Έκρηξης και που σταδιακά αποκτούσαν ψυχεδελικό ήθος. Σημειώθηκαν άγριες συμπλοκές μεταξύ Ρόκερς και Mods, οι οποίες προκάλεσαν ηθικό πανικό στην Αγγλία. ©Σίμος Τσαπνίδης/ Λονδίνο 1967
Δύο Ρόκερς (rockers). Οι Ρόκερς, ήταν οι ιδεολογικοί αντίπαλοι των Mods. Απεχθάνονταν τα σκουτεράκια και οδηγούσαν μοτοσικλέτες. Χαρακτηριστικό ρούχο τους, το μαύρο δερμάτινο μπουφάν, στολισμένο με καρφιά, και νεκροκεφαλές. Έβαζαν μπριγιαντίνη στα μαλλιά, άκουγαν ροκ εν ρολ του 50, σε αντίθεση με τους Mods, που αγαπούσαν τα συγκροτήματα της Βρετανικής Έκρηξης και που σταδιακά αποκτούσαν ψυχεδελικό ήθος. Σημειώθηκαν άγριες συμπλοκές μεταξύ Ρόκερς και Mods, οι οποίες προκάλεσαν ηθικό πανικό στην Αγγλία. ©Σίμος Τσαπνίδης/ Λονδίνο 1967

 

Αφίσες και πόστερ της εποχής. 
Βλέπουμε αφίσα που διαφημίζει το τέταρτο τεύχος του αντεργκράουντ περιοδικού, OZ. Το τεύχος αυτό, έκανε πάταγο, περιέχοντας Οδηγό για χίπικους γάμους αλλά και «Οδηγό για να ζεις στην αμαρτία».
Χιουμοριστικό αλλά και καυστικότατο για τα ήθη της «υγιούς» κοινωνίας, επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την νεολαία. Ένας  άλλος, επίσης μεγάλος επηρεασμός, ήταν το αντεργκράουντ περιοδικού, IT (International Times). Δίπλα από την αφίσα του OZ, υπάρχει πρόχειρο πόστερ που διαφημίζει το σόου του dj Mike Quinn, στο κλαμπ Tiles. To Tiles, βρισκόταν στην Oxford Street (νούμερο 79) και το 1967, ήταν ο ναός των Mods του Λονδίνου. ©Σίμος Τσαπνίδης/ Λονδίνο 1967
Αφίσες και πόστερ της εποχής. Βλέπουμε αφίσα που διαφημίζει το τέταρτο τεύχος του αντεργκράουντ περιοδικού, OZ. Το τεύχος αυτό, έκανε πάταγο, περιέχοντας Οδηγό για χίπικους γάμους αλλά και «Οδηγό για να ζεις στην αμαρτία». Χιουμοριστικό αλλά και καυστικότατο για τα ήθη της «υγιούς» κοινωνίας, επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την νεολαία. Ένας άλλος, επίσης μεγάλος επηρεασμός, ήταν το αντεργκράουντ περιοδικού, IT (International Times). Δίπλα από την αφίσα του OZ, υπάρχει πρόχειρο πόστερ που διαφημίζει το σόου του dj Mike Quinn, στο κλαμπ Tiles. To Tiles, βρισκόταν στην Oxford Street (νούμερο 79) και το 1967, ήταν ο ναός των Mods του Λονδίνου. ©Σίμος Τσαπνίδης/ Λονδίνο 1967

 

Κοπέλα παίζει κιθάρα έξω από το μπαρ Henekey’s. Δίπλα της κάποιος με σκυμμένο κεφάλι. Το ντύσιμο και των δύο, δεν παραπέμπει σε Mods ούτε σε ρόκερς. Τα ρούχα και το ύφος αντανακλούν San Francisco, και αμερικανική ψυχεδέλεια, που αρχίζει να επηρεάζει πολλούς στην Αγγλία. Το μπαρ Henekey’s βρισκόταν στη γωνία των οδών Portobello και Westbourne Grove. Στο μπαρ αυτό σύχναζε ο σπουδαίος ποπ καλλιτέχνης Peter Blake, ο οποίος έκανε και το εξώφυλλο του άλμπουμ Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band των Beatles. Υπήρξε καλλιτεχνικό στέκι. Στη νουβέλα του Len Deighton, Funeral in Berlin (1964), αναφέρεται το μπαρ Henekey’s, και περιγράφεται η Σαμάνθα να μπαίνει και να χαιρετά αμέσως «...μια δωδεκάδα ποιητές, ζωγράφους, ιμπρεσάριους, ένα μοντέλο και ένα φωτογράφο...». ©Σίμος Τσαπνίδης/ Λονδίνο 1967
Κοπέλα παίζει κιθάρα έξω από το μπαρ Henekey’s. Δίπλα της κάποιος με σκυμμένο κεφάλι. Το ντύσιμο και των δύο, δεν παραπέμπει σε Mods ούτε σε ρόκερς. Τα ρούχα και το ύφος αντανακλούν San Francisco, και αμερικανική ψυχεδέλεια, που αρχίζει να επηρεάζει πολλούς στην Αγγλία. Το μπαρ Henekey’s βρισκόταν στη γωνία των οδών Portobello και Westbourne Grove. Στο μπαρ αυτό σύχναζε ο σπουδαίος ποπ καλλιτέχνης Peter Blake, ο οποίος έκανε και το εξώφυλλο του άλμπουμ Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band των Beatles. Υπήρξε καλλιτεχνικό στέκι. Στη νουβέλα του Len Deighton, Funeral in Berlin (1964), αναφέρεται το μπαρ Henekey’s, και περιγράφεται η Σαμάνθα να μπαίνει και να χαιρετά αμέσως «...μια δωδεκάδα ποιητές, ζωγράφους, ιμπρεσάριους, ένα μοντέλο και ένα φωτογράφο...». ©Σίμος Τσαπνίδης/ Λονδίνο 1967

 

Στο Πορτομπέλο (Portobello) το Γιουσουρούμ του Λονδίνου. Ο νεαρός φορά μαύρα ρούχα και μπέρτα. Πουλάει το περιοδικό Process της σκοτεινής οργάνωσης The Process Church of the Final Judgment. Η οργάνωση κατηγορήθηκε για ανάμιξη Σατανισμού με Χριστιανισμό, και ότι η λατρεία του Σατανά, κρυβόταν έντεχνα, κάτω από έναν ροκ μανδύα. Λέγεται πως βασικός ύμνος στις τελετές που έκαναν είχε τα λόγια : May the water give me life, Jesus Christ; Purify me with fire, Satan. 
Ο πωλητής, ίσως είναι ο Robert de Grimston, ο οποίος και ίδρυσε την οργάνωση, με την σύζυγό του Mary Ann MacLean. ©Σίμος Τσαπνίδης/ Λονδίνο 1967
Στο Πορτομπέλο (Portobello) το Γιουσουρούμ του Λονδίνου. Ο νεαρός φορά μαύρα ρούχα και μπέρτα. Πουλάει το περιοδικό Process της σκοτεινής οργάνωσης The Process Church of the Final Judgment. Η οργάνωση κατηγορήθηκε για ανάμιξη Σατανισμού με Χριστιανισμό, και ότι η λατρεία του Σατανά, κρυβόταν έντεχνα, κάτω από έναν ροκ μανδύα. Λέγεται πως βασικός ύμνος στις τελετές που έκαναν είχε τα λόγια : May the water give me life, Jesus Christ; Purify me with fire, Satan. Ο πωλητής, ίσως είναι ο Robert de Grimston, ο οποίος και ίδρυσε την οργάνωση, με την σύζυγό του Mary Ann MacLean. ©Σίμος Τσαπνίδης/ Λονδίνο 1967

 

. Στην αριστερή φωτογραφία του δίπτυχου, βλέπουμε τον ποιητή Allen Ginsberg τον Ιούλιο του 1967, στο Λονδίνο. Δίπλα του, ίσως είναι ο Graham Green, και ένας νεαρός που μοιάζει μπητνίκος. Ο αμερικανός ποιητής, βρισκόταν εκεί για να συμμετάσχει στο Dialectics of Liberation Congress, συνέδριο που διοργάνωσαν οι αντιψυχίατροι Dr. R. D. Laing, Dr. David Cooper, Dr. Joseph Berke και Dr. Leon Redler. Το Συνέδριο, έγινε από τις 15 μέχρι και τις 30 Ιουλίου 1967, και είχε στόχο την αποκήρυξη κάθε μορφής βίας, τον εντοπισμό των κοινωνικών συστημάτων που την προκαλούν και την ανάληψη δράσης. Στόχος ήταν ακόμα, η απελευθέρωση από τον κοινωνικό και πολιτικό προγραμματισμό, που μετέτρεπε τους νέους σε κουρδιστά ανθρωπάκια. 
Ο Allen Ginsberg, συμμετείχε επίσης, τον ίδιο μήνα στην Εκστρατεία για την Νομιμοποίηση της Μαριχουάνας που έγινε στο Hyde Park, με εκδηλώσεις συμπαράστασης σε όλο το Λονδίνο (16 Ιουλίου 1967). Η Εκστρατεία, έδωσε θάρρος σε πολλούς νεαρούς, να καπνίζουν μαύρο, σε δημόσιο χώρο. Προκλήθηκε ηθικός πανικός και η αστυνομία βγήκε για ελέγχους. Στην δεύτερη φωτογραφία του δίπτυχου, βλέπουμε δύο αστυνομικούς, να ελέγχουν νεαρούς στο Πικαντίλι, για κατοχή μαύρου.  ©Σίμος Τσαπνίδης/ Λονδίνο 1967
. Στην αριστερή φωτογραφία του δίπτυχου, βλέπουμε τον ποιητή Allen Ginsberg τον Ιούλιο του 1967, στο Λονδίνο. Δίπλα του, ίσως είναι ο Graham Green, και ένας νεαρός που μοιάζει μπητνίκος. Ο αμερικανός ποιητής, βρισκόταν εκεί για να συμμετάσχει στο Dialectics of Liberation Congress, συνέδριο που διοργάνωσαν οι αντιψυχίατροι Dr. R. D. Laing, Dr. David Cooper, Dr. Joseph Berke και Dr. Leon Redler. Το Συνέδριο, έγινε από τις 15 μέχρι και τις 30 Ιουλίου 1967, και είχε στόχο την αποκήρυξη κάθε μορφής βίας, τον εντοπισμό των κοινωνικών συστημάτων που την προκαλούν και την ανάληψη δράσης. Στόχος ήταν ακόμα, η απελευθέρωση από τον κοινωνικό και πολιτικό προγραμματισμό, που μετέτρεπε τους νέους σε κουρδιστά ανθρωπάκια. Ο Allen Ginsberg, συμμετείχε επίσης, τον ίδιο μήνα στην Εκστρατεία για την Νομιμοποίηση της Μαριχουάνας που έγινε στο Hyde Park, με εκδηλώσεις συμπαράστασης σε όλο το Λονδίνο (16 Ιουλίου 1967). Η Εκστρατεία, έδωσε θάρρος σε πολλούς νεαρούς, να καπνίζουν μαύρο, σε δημόσιο χώρο. Προκλήθηκε ηθικός πανικός και η αστυνομία βγήκε για ελέγχους. Στην δεύτερη φωτογραφία του δίπτυχου, βλέπουμε δύο αστυνομικούς, να ελέγχουν νεαρούς στο Πικαντίλι, για κατοχή μαύρου. ©Σίμος Τσαπνίδης/ Λονδίνο 1967

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Το έντονα πολιτικοποιημένο και βαθιά υπαρξιακό έργο της φωτογράφου Susan Meiselas
Μια ρετροσπεκτίβα στο Παρίσι μας εισάγει στη δύναμη των εικόνων της Αμερικανίδας φωτογράφου του Magnum
Το ανεκτίμητο φωτογραφικό αρχείο της Joan Leigh Fermor
Το Μουσείο Μπενάκη εγκαινιάζει την έκθεση «Joan Leigh Fermor. Φωτογράφος και αγαπημένη» με το έργο της συντρόφου του συγγραφέα Patrick Leigh Fermor

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Αρχιτεκτονική χωρίς αρχιτέκτονες
Το σπίτι με τις χρωματιστές κολοκύθες
Τρεις γάμοι στα ξένα
Οι πρώτοι Πολωνοί στην Αθήνα (2)
Η καθημερινή ζωή στο Μεξικό μέσα από τις φωτογραφίες της Graciela Iturbide
Η δουλειά της Μεξικανής φωτογράφου περιλαμβάνεται στις συλλογές σπουδαίων μουσείων σε όλο τον κόσμο
Athens Photo World 2019: οι καλύτεροι φωτορεπόρτερ εκθέτουν στην Αθήνα
Η φωτογραφική έκθεση που επικεντρώνεται στο έργο του Γιάννη Μπεχράκη και σημαντικών φωτοειδησεογράφων έρχεται για πρώτη φορά στους δημόσιους χώρους του κέντρου της Αθήνας.
"Είναι η Βηρυτός"
'Εκθεση στο Ινστιτούτο Ισλαμικών Πολιτισμών, στο Παρίσι.
O φωτογράφος Stephen Shore έβρισκε πάντα ποίηση στα πεζότερα πράγματα
Ο πρωτοπόρος της έγχρωμης φωτογραφίας βραβεύεται στο φετινό Photo London
Στο φως ανέκδοτες φωτογραφίες του Γουόρχολ από την σχέση του με τον Ζαν-Μισέλ Μπασκιά
Ένα καινούριο φωτογραφικό λεύκωμα παρουσιάζει μια «ηδονοβλεπτική ματιά» στην «πολυσύνθετη» φιλία των δύο διάσημων καλλιτεχνών, τριάντα και πλέον χρόνια μετά τον θάνατό τους.
Τα πλαστικά ομοιώματα φαγητού της Ιαπωνίας
Ο Marco Arguello, ένας Αμερικανός φωτογράφος που ζει στο Παλαιό Φάληρο, επισκέφθηκε το Γκούτζο Χατσίταν, την πόλη που έχει παράδοση στη δημιουργία πλαστικών ομοιωμάτων λαχταριστών πιάτων και τροφών, και φωτογράφισε πλαστικά sushi, noodles και χοτ ντογκ που μοιάζουν με αληθινά
Η δουλειά του Θανάση Σταυράκη είναι να καταγράφει με το φακό του τη σύγχρονη ιστορία της ανθρωπότητας
Με αφορμή την έκθεση φωτογραφίας με δουλειές σημαντικών ελλήνων και ξένων φωτορεπόρτερ ο διευθυντής των φωτογραφικών τμημάτων του ASSOCIATED PRESS για την Ελλάδα, Κύπρο, Αλβανία και Βόρεια Μακεδονία μιλά στη LifO για τη δουλειά του.
Anders Petersen: Συμβουλές σε νέους φωτογράφους
Ο κορυφαίος Ευρωπαίος φωτογράφος έφτασε στην Τέχνη από τον πιο σύντομο δρόμο: την ανάγκη του να γίνει ένα με τους άλλους ανθρώπους. Η καλλιτεχνική του φιλοσοφία είναι το ίδιο απλή: Νοιώσε ― και δεν χρειάζεται να προσπαθείς ιδιαίτερα.
Οι πρώτοι Πολωνοί στην Αθήνα
Παζάρι του Πειραιά (Μάης 1990)
To Γκάζι, η πλ. Κουμουνδούρου και το ΦΙΞ στα 80's
(Ι)στορία και ιστορίες "από τα κάτω", από τον ιστορικό Κώστα Κατσάπη
Η θριαμβευτική αυγή των supermodels πριν από τριάντα χρόνια
Οι φωτογραφίες του Πίτερ Λίντμπεργκ έκαναν διάσημα κάποια νεαρά, ενθουσιώδη και άγνωστα τότε μοντέλα όπως ο Λίντα Εβαντζελίστα, η Τατιάνα Πάτιτζ, η Σίντι Κρόφορντ και η Κρίστι Τέρλινγκτον, αλλάζοντας συγχρόνως ριζικά τη βιομηχανία της μόδας
Ιστανμπούλ, αγάπη μου
"Ανήκουμε στην Ανατολή"
Η ζωή μου ως «δεξί χέρι» του Άντι Γουόρχολ: Εικόνες από τη λαμπερή παρακμή του τζετ σετ στα ‘70s
Ο Μπομ Κολατσέλο, πρώην διευθυντής του Interview, γνωστός κοσμικογράφος αλλά και δεξί χέρι του Άντι Γουόρχολ και αχώριστος συνοδός στις εξόδους του παρουσιάζει τις προσωπικές του φωτογραφίες από μια εποχή που μοιάζει παράξενη και μακρινή
2 σχόλια
Ταξινόμηση:
avatar maxmara 7.8.2018 | 09:16
Ζηλεύω τους γονείς μου που έζησαν το 65 με 73 στο Λονδίνο...
Αν και αντέχει ακόμα, η καταπληκτική αυτή πόλη έχει επηρεαστεί απο την παγκοσμιοποίηση: αντί για ψαγμένους νεαρούς, βλέπεις πλεον ρομπότ-τουρίστες βυθισμένοι σε μια οθόνη...
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή