Γιατί το αληθινό κλας μωρό μου,
μονάχα η σάρκα το φέρει
 
 
 
Μου αρέσουν τα αγορίτσια του Katsu Naito που παρουσιάζω σήμερα στον Παράδεισο.

 


Κουβαλάνε ρινίσματα filthyness μιας Νέας Υόρκης που παρ όλο εν πολλοίς έχει εξαφανιστεί κάτω από τους μεγατόνους του real estate και του δυσάρπαγου λούστρου της μεγαλούπολης αυτής, επιμένει ακόμα στους αντισηπτικούς μας καιρους να μας β(γ)άζει τη γλώσσα.

 

 

 

Και να μας υπενθυμίζει: πως η -έγχρωμή- καύλα μπορεί ακόμα κάτω από τη μοδάτή στιλπνή γόβα του faux ασπρόμαυρου αμερικάνικου ονείρου να οδοιπορεί στο δικό της αληθινά δημοκρατικό catwalk, να λοιδωρεί παιγνιώδως, να αντιστρέφει τους "ΚΑΝΟΝΕΣ" και να πασπαλίζει  σα βιτριόλι τις Wintour και τα γουιντουράκια αυτής της υποκριτικής κ(ώ)λάσης που τις αντιγράφουν ασύστολα κι ανέμπνευστα με το porn-chic τους , κάνουν πως πέφτουν από τα σύννεφα τους που όζουν από σεξουαλικές παρενοχλήσεις και νταβατζιλίκια for the shake of beauty and fame  και ύστερα τρέχουνε να εκσπερματώσουν στη φιλόξενη αγκαλιά αυτών των "αποσυναγωγών". Γιατί;

 

 

 

 

Γιατί το αληθινό κλας μωρό μου, μονάχα η σάρκα το φέρει, το καθαγιάζει και στο επιστρέφει ως αγιασμό καθώς μπήγεται βαθιά μέσα σου και σου ραγίζει το αίμα από τη κορφή μέχρι τα νύχια.