Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Σαντιάγο Ρονκαλιόλο: Δεν είναι κανένας στο σπίτι

Πρώτη δημοσίευση στα ελληνικά ενός νέου κειμένου του Περουβιανού συγγραφέα Σαντιάγο Ρονκαλιόλο.
ΤΟΥ ΣΑΝΤΙΑΓΟ ΡΟΝΚΑΛΙΟΛΟ




ΜIΛΑΤΕ ΣΤΟΝ
τηλεφωνητή της οικογένειας Ρονκαλιόλο. Αυτή τη στιγμή δεν 

μπορούμε να απαντήσουμε στην κλήση σας.

Δεν είναι κανένας στο σπίτι.


Ο γιος μου διοικεί την επαγγελματική ομάδα της Ατλέτικο Μαδρίτης. Αύριο θα παίξουν στα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ κόντρα στην Μπαρτσελόνα και θα προσπαθήσει να κλείσει έγκαιρα το συμβόλαιο του Νεϊμάρ. Η κόρη μου είναι σινεμά με τέσσερις φίλες της. Σχολιάζουν ασταμάτητα την ταινία καθώς τη βλέπουν. Κανένας όμως δεν παραπονιέται. Η σύζυγός μου δουλεύει στο δημαρχείο μιας γειτονικής πόλης. Κι εγώ βρίσκομαι στη Λίμα του δεκάτου εβδόμου αιώνα, ανάμεσα σε παγανίστριες μάγισσες, ιεροεξεταστές και αντιβασιλείς.


Αυτές τις μέρες του εγκλεισμού, θυμάμαι με συμπόνια όλους τους καλοπροαίρετους ανθρώπους που με συμβούλευαν να μην αποξενώνομαι με τον υπολογιστή. Να επιτηρώ τον χρόνο που περνούν τα παιδιά μπροστά στο PlayStation. Να αποφύγω τον εθισμό στα κοινωνικά δίκτυα. Σκέφτομαι ακόμα κι αυτούς που δεν έχουν τηλεόραση, επειδή είναι υπερβολικά ευφυείς για να χάνουν τον χρόνο τους μ' αυτήν. Φαντάζομαι αυτούς τους καλούς ανθρώπους να γεμίζουν τις είκοσι τέσσερις ώρες της ημέρας, τις επτά ημέρες της εβδομάδας, μαζί με τα παιδιά τους στο σπίτι, να παίζουν με μολυβένια στρατιωτάκια και ξύλινα φορτηγάκια.


Μερικές φορές έχεις μεγάλες ιδέες και η ζωή σού στήνει μια άσχημη πλάκα, στ' αλήθεια.

 

Τελικά, και οι άνθρωποι με τους οποίους έχουμε σχέση έχουν επίσης περιοριστεί στα ελάχιστα. Κάνουμε περισσότερες βιντεοκλήσεις από ποτέ, αλλά με λιγότερα πρόσωπα: με τη μητέρα μου, με τον πατέρα μου, με τους πιο στενούς φίλους.


Για να μην περνάμε τη μέρα συνδεδεμένοι με κόσμους εξωπραγματικούς, στο σπίτι έχουμε εντάξει ένα πρόγραμμα ασκήσεων. Αρχίζαμε χορεύοντας με το βιντεοπαιχνίδι «Just Dance», μέχρι που χτύπησα την πλάτη μου, γιατί το καλύψο στο σαλόνι του σπιτιού μου είναι ένα επικίνδυνο άθλημα αρκετά βάρβαρο. Από τότε, παίζουμε πινγκ πονγκ στο τραπέζι της τραπεζαρίας. Έχουμε στήσει για δίχτυ μια σειρά από κουτιά από χειροπετσέτες και μερικές φορές η μπάλα αναπηδά πάνω τους, με αποτελέσματα απροσδόκητα. Αν μπορούσαμε να βγούμε από το σπίτι, θα κατοχυρώναμε την πατέντα.

 

Όταν τα ρωτάω, τα παιδιά θέλουν να μείνουν εδώ για πάντα. Ή τουλάχιστον μέχρι να τελειώσουν τα επεισόδια του Μερλί, που βλέπουμε μαζί τα βράδια. Είναι μια σειρά πολύ παράξενη, για κάποιους εφήβους που κυκλοφορούν στον δρόμο χωρίς να τους σταματάει η αστυνομία και μαζεύονται σε ένα μέρος που λέγεται «ινστιτούτο» όπου, απ' ό,τι φαίνεται, επιτρέπονται οι συναθροίσεις. Κανένας δεν φοράει μάσκα και γάντια κι εγώ είμαι βέβαιος ότι ο ρυθμός διασποράς θα γίνει από στιγμή σε στιγμή εκθετικός. Ανεύθυνοι.

 

Συνηθισμένος στη μοναξιά της συγγραφής, προσπαθώ να διαφυλάξω μερικές στιγμές για να μείνω με τον εαυτό μου: την ώρα που μαγειρεύω, βάζω ένα ποτήρι κρασί και μουσική στα ακουστικά. Είναι σαν να βρίσκομαι σε ντισκοτέκ.


Ο ιός μάς υποχρεώνει να ζούμε με τα απολύτως απαραίτητα: τους ανθρώπους που αγαπάμε. Τον αναγκαίο χώρο. Το φαγητό που μπορείς να φτιάξεις με τα ίδια σου τα χέρια. Και τελικά η κουλτούρα αποτελεί μέρος όλου αυτού. Το παιχνίδι, η μουσική και τα βιβλία κάνουν τη ζωή υποφερτή.


Ως αφηγητής ιστοριών, πάντα νιώθω πολύ λιγότερο χρήσιμος για την πραγματική ζωή από έναν αγρότη ή έναν σκουπιδιάρη. Τώρα πια, όχι και τόσο. Από την άλλη, πολλοί συγγραφείς ζουν πεπεισμένοι για το πόσο σημαντικοί είναι. Εγώ κάθε μέρα, στις οκτώ, βγαίνω στο παράθυρο να χειροκροτήσω τους γιατρούς και τους νοσηλευτές που αναμετριούνται με τον ιό. Και δεν θα ξεχάσω ποτέ πια ποιοι είναι οι αληθινοί ήρωες.


Τελικά, και οι άνθρωποι με τους οποίους έχουμε σχέση έχουν επίσης περιοριστεί στα ελάχιστα. Κάνουμε περισσότερες βιντεοκλήσεις από ποτέ, αλλά με λιγότερα πρόσωπα: με τη μητέρα μου, με τον πατέρα μου, με τους πιο στενούς φίλους. Ούτε και είναι δυνατόν να μιλήσουμε με κάποιον άλλο. Τι θα μπορούσαμε να του πούμε; Η οικογένειά σου είναι αυτοί οι άνθρωποι με τους οποίους δεν είναι απαραίτητο να μιλάς για ενδιαφέροντα πράγματα. Και η πιο άγρια περιπέτειά μας αυτή τη βδομάδα ήταν να ξεβουλώσουμε τον νεροχύτη της κουζίνας.


Οπότε, αν δεν έχουμε απαντήσει σε αυτό το τηλεφώνημα, παρακαλούμε, δοκιμάστε ξανά.


Μας αρέσει να μας διηγούνται ιστορίες. Πράγματα που να μην είναι αριθμοί νεκρών και μασκών.


Ανυπομονούμε να μάθουμε νέα σας.

 

_________________

Ο Σαντιάγο Ρονκαλιόλο είναι Περουβιανός συγγραφέας και δημοσιογράφος. Γεννήθηκε το 1975 στη Λίμα και σήμερα ζει στη Βαρκελώνη. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους πεζογράφους της Λατινικής Αμερικής. Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό του Εθνικού Αυτόνομου Πανεπιστημίου του Μεξικού, τον Μάρτιο του 2020. Το τελευταίο βιβλίο του στα ελληνικά είναι το μυθιστόρημα «Καρφίτσες στην άμμο» (2017) σε μετάφραση από τα ισπανικά του Κώστα Αθανασίου, τον οποίο ευχαριστούμε και για τη μετάφραση αυτού του κειμένου. Τα βιβλία του Σαντιάγο Ρονκαλιόλο κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Καστανιώτη.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ξαναδιαβάζοντας δυο επίκαιρα μυθιστορήματα του Φίλιπ Ροθ
Η «Συνωμοσία εναντίον της Αμερικής» που έγινε μίνι σειρά από το HBO και η επίκαιρη, λόγω κορωνοϊού, «Νέμεσις» μάς θυμίζουν το μεγαλείο του Αμερικανού συγγραφέα.
Σαντιάγο Ρονκαλιόλο: «Είναι απαραίτητο, κάποιες φορές,  να πιστεύουμε αφελώς ότι ο κόσμος δεν είναι τόσο κακός όσο φαίνεται»
O Περουβιανός συγγραφέας Σαντιάγο Ρονκαλιόλο μιλά στη LΙFO.
Το σπίτι μου κάτω από το ηφαίστειο
Ο ισλανδός ανθρωπολόγος Gísli Pálsso θυμάται την ηφαιστειακή έκρηξη που έκαψε το σπίτι του και θέτει ερωτήματα για το σήμερα
Στέφαν Τσβάιχ, ή η απέχθεια για την πολιτική
Το προσωπικό δράμα - ενός διανοούμενου που, καθώς προσκρούει πάνω του η ιστορία, παρακολουθεί την καταστροφή του κόσμου και του ιδεώδους του
 Όταν οι ήρωες του θεάτρου κλείστηκαν στο δωμάτιό τους
Από τα τέλη του 19ου αιώνα και μετά, οι μεγάλοι θεατρικοί συγγραφείς στράφηκαν όλο και περισσότερο προς τα «μέσα». Σχετικά πρόσφατα στην ιστορία του θεάτρου το δωμάτιο απέκτησε μια συμβολική διάσταση.
Η αγάπη στα χρόνια του κορωνοϊού
Ένας ενθαρρυντικός λόγος για εκείνους που θα μείνουν σπίτι, αλλά θα το κάνουν για πολύ, θα υπομείνουν την κατάσταση χωρίς βοήθεια. Έρχεται και Πάσχα.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Μια selfie του Στέφανου Τσιβόπουλου από τη Νέα Υόρκη
Ο Έλληνας καλλιτέχνης μιλά για την διαδικτυακή διδασκαλία της τέχνης στην πανδημία και την ανάγκη να προσαρμοστούμε στις νέες συνθήκες.
Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο κορωνοϊό! Μια selfie από τον Τάκη Σπετσιώτη
Συνεργάτες και φίλοι της LIFO στέλνουν ανταποκρίσεις από το σπίτι τους.
Το χρονικό μιας έγκλειστης. Μια selfie της Σοφίας Σεϊρλή
Συνεργάτες και φίλοι της LiFO στέλνουν ανταποκρίσεις από το σπίτι τους.
«Εδώ, στην εξοχή, πού να με βρει ο ιός;»: Συνομιλώντας με έναν βοσκό στον Παντελεήμονα Πιερίας
Ένας βοσκός από τον Παντελεήμονα Πιερίας βιώνει την καραντίνα διαφορετικά.
Πάσχα με τους Εύζωνες
Μια σιωπηλή πασχαλινή περιπλάνηση σε μια πόλη που δεν της ταιριάζει καθόλου η σιωπή.
«Δεν είμαι ήρωας, κάνω τη δουλειά που σπούδασα»: Μια selfie του νοσηλευτή Jeremy Sakkas από το Φοίνιξ της Αριζόνα
Η ανταπόκριση ενός εργαζομένου στον τομέα της υγείας, από μια πολιτεία των ΗΠΑ όπου ακόμα δεν έχει φτάσει το «peak» της εξάπλωσης του ιού.
Μετέωροι ανάμεσα στο «έρχεται» και στο «μείναμε απ' έξω»: Μια selfie του Γιώργου Φωτόπουλου από το Βελιγράδι
Συνεργάτες και φίλοι της LIFO στέλνουν ανταποκρίσεις από το σπίτι τους.
13 σημειώσεις για τη μοναξιά των ημερών. Μια selfie από τον Θεόδωρο Γρηγοριάδη
Συνεργάτες και φίλοι της LIFO στέλνουν ανταποκρίσεις από το σπίτι τους.
Ο The Krank βιώνει την απομόνωση στο Βερολίνο και την κάνει τέχνη
Αποκλεισμένος στο Βερολίνο, ο The Krank αφηγείται την αγωνία της καθημερινότητάς του και τον τρόπο που κατάφερε να συναντηθεί με την Αθηναία καλλιτέχνιδα Ελίζα Κρικώνη, παρά την καραντίνα.
Γράμμα από τη μητρόπολη της μοναξιάς. Μια selfie του Βρασίδα Καραλή από το Σίδνεϊ
Ο κοσμήτορας του Πανεπιστημίου του Σίδνεϊ μάς στέλνει ένα βαθύ, συναρπαστικό κείμενο από την πόλη της Αυστραλίας που θυμίζει πλέον ένα κινηματογραφικό κακό όνειρο.
 «Να μιλάει αυτός που ξέρει μόνο. Όχι όλοι μαζί. Όχι όποιος να 'ναι». Μια selfie από τον Κώστα Σπυρόπουλο
Συνεργάτες και φίλοι της LIFO στέλνουν ανταποκρίσεις από το σπίτι τους.
Ποια ήταν η συγκεκριμένη στιγμή που κατάλαβες πως τα πράγματα είναι πραγματικά σοβαρά;
Έλληνες φίλοι απαντούν στο ερώτημα που θέσαμε μέσω Facebook και η ποικιλία στιγμών και συναισθημάτων είναι μεγάλη
Ο κορωνοϊός σαν κοσμικό καμπανάκι. Μια selfie από τον Prins Obi
Μια ανταπόκριση από το φαρμακείο με συνοδεία Fiona Apple.
Εδώ στο νησί όλα μέχρι στιγμής είναι ήρεμα. Μια selfie και μια playlist από τον Ευριπίδη Αποστολίδη
Συνεργάτες και φίλοι της LIFO στέλνουν ανταποκρίσεις από το σπίτι τους.
O Αμνός: Ο Γιώργος Βέλτσος γράφει ένα ποίημα για τον εγκλεισμό τις μέρες της πανδημίας
Ένα εξιλαστήριο ποίημα για τις ημέρες του εγκλεισμού στη στάνη.
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή