Εδώ και πολλά χρόνια, ως αντίδραση στον ανελέητο «εξευγενισμό» δεκαετιών πλέον και στην υπερτίμηση των πάντων που μαστίζει την απόλυτη μητρόπολη, εμφανίζεται έντονη η νοσταλγία για την «αυθεντική» (και μυθική) Νέα Υόρκη της δεκαετίας του '70, όταν η πόλη (το Μανχάταν βασικά) έμοιαζε με ρημαγμένη αρένα βίας, αναρχίας, σεξ, drugs, rock & roll (και ντίσκο), παρατημένη στο έλεος του Θεού και στα πρόθυρα πλήρους κοινωνικής και οικονομικής κατάρρευσης. Αυτό ακριβώς το σκηνικό επέλεξαν ο Ντέιβιντ Σάιμον (ο άνθρωπος που μας έχει χαρίσει συγκλονιστικές σειρές κοινωνικής συνείδησης όπως το Wire και το Treme) και o Τζορτζ Πελεκάνος (εκ των εξεχόντων σεναριογράφων του Wire επίσης), οι δημιουργοί της νέας «βαρυσήμαντης» σειράς του καναλιού HBO που φέρει τον τίτλο The Deuce. Σε ότι αφορά τον αμφίσημο τίτλο, θα λέγαμε ότι μπορεί να ερμηνευτεί ως «διπλές» (στα ζάρια) ή ως «κουράδες» ή κάτι τέτοιο που να αντιστοιχεί στον πολύχρωμο ανθυπο-λούμπεν απόπατο που στοιχιζόταν τότε γύρω από τα στέκια πορνό και πορνείας στην Τάιμς Σκουέρ και «στους 42 δρόμους», που έλεγαν και οι συμπατριώτες μας κάποτε. Σε κάθε περίπτωση, το «Deuce» είναι μια σειρά που έχει να κάνει με το εμπόριο σαρκός, αλλά επειδή πρόκειται για δημιούργημα του Ντέιβιντ Σάιμον, έχει κατά βάθος να κάνει με τον πανταχού παρόντα, ανάλγητο και διαβρωτικό καπιταλισμό.
Πορνοσινεμά, στοιχηματζίδικα, νταβατζήδες, σεξεργάτριες (φουτουρο- σοσιαλιστικός αλλά ορθός όρος που βλέπω να χρησιμοποιείται στη σύγχρονη φεμινιστική αργκό αντί του «πόρνες»), ξενύχτηδες, πρεζάκια, μπίζνες του περιθωρίου και αιώνιοι losers: αυτή είναι η ταπετσαρία της σειράς που διαδραματίζεται στην εποχή λίγο πριν το «Βαθύ Λαρύγγι» και η νομιμοποίηση της βιομηχανίας πορνό αλλάξει εντελώς το παιχνίδι. Αυτή ακριβώς τη μετάβαση μετουσιώνει ο κεντρικός χαρακτήρας που υποδύεται η Μάγκι Γκίλενχαλ, στο ρόλο μιας πόρνης που εμφανίζεται ως μία ψυχρή επαγγελματίας μεσοαστικής μάλιστα προέλευσης που δεν θέλει κανένα νταβατζή και μεσάζοντα στα πόδια της, ενώ διαισθάνεται ότι μπορεί να βρει μια επίλεκτη θέση (ως σκηνοθέτρια μάλλον παρά ως ηθοποιός) στη νέα βιομηχανία πορνό που πρόκειται να αναδυθεί.
Όποιος αναμένει κάτι σαν το «Wire» στη Νέα Υόρκη των 70s, ενδεχομένως να απογοητευτεί διότι το «Deuce», παρά το βίαιο υπογάστριο ενός κόσμου στα πρόθυρα τελειωτικής σήψης, το οποίο διαπραγματεύεται, στην πραγματικότητα είναι πιο τακτοποιημένο και ήπιο.
Ο έτερος των κεντρικών πρωταγωνιστών είναι ο Τζέιμς Φράνκο, ο οποίος υποδύεται δύο Ιταλοαμερικανούς διδύμους από τα βάθη του Μπρούκλιν (που τότε ακόμα βεβαίως πολύ απείχε από τη σημερινή Μέκκα των χίπστερ), ο ένας μπάρμαν – ρεμάλι και ο άλλος σκέτο ρεμάλι. Τώρα δηλαδή αν σας έλεγαν ότι πρόκειται για μια σειρά με θέμα την βιομηχανία πορνό του '70 όπου πρωταγωνιστεί σε διπλό ρόλο ο Τζέιμς Φράνκο, τι γνώμη θα σχηματίζατε; Σα να μη μας έφτανε ο Γιούαν Μακ Γκρέγκορ στο διπλό ρόλο του πρόσφατου Fargo... Καλά παιδιά για παρέα σίγουρα, αλλά όχι τόσο για να τους τρως διαρκώς στη μάπα σε σειρές υψηλού πρεστίζ. Τέλος πάντων, στον πιλότο του The Deuce – διάρκειας μιάμισης ώρας – που είναι ήδη διαθέσιμος, μοιάζει τουλάχιστον να το απολαμβάνει. Και είναι εντυπωσιακά τα πλάνα που τον δείχνουν έξω από τα σινεμά της 42ης Οδού με φόντο τις μαρκίζες όπου παίζονται πλάι-πλάι ο «Κονφορμίστας» του Μπερτολούτσι και το «Mondo Trasho» του Τζόν Γουότερς.
Η ατμόσφαιρα εγκαθιδρύεται από τους τίτλους ακόμα, όπου σε κάθε επεισόδιο ακούγεται το κλασικό φανκ έπος του Curtis Mayfield, "(Don't Worry) If There's a Hell Below, We're All Going to Go," για να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι εδώ δεν πρόκειται ούτε για Boogie Nights αλλά ούτε και για το Vinyl, την σειρά του HBO που διαδραματιζόταν στο ίδιο ακριβώς χωροχρονικό πλαίσιο και «κατέβηκε» εσπευσμένα μετά τον πρώτο ατυχή κύκλο του. Από την άλλη, όποιος αναμένει κάτι σαν το «Wire» στη Νέα Υόρκη των 70s, ενδεχομένως να απογοητευτεί. Το «Deuce», παρά το βίαιο υπογάστριο ενός κόσμου στα πρόθυρα τελειωτικής σήψης, το οποίο διαπραγματεύεται, στην πραγματικότητα είναι πιο τακτοποιημένο και ήπιο (και πιο κινηματογραφικό ως σκηνοθεσία και ως αφήγηση) και χωρίς την έντονη κόψη και την τραχύτητα της ερευνητικής δημοσιογραφίας που χαρακτήριζε μεταξύ άλλων στοιχείων, τη θρυλική σειρά που από τότε που ολοκληρώθηκε μαλώνει τακτικά με τους Sopranos για την θέση της κορυφαίας όλων των εποχών.
Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως ότι ο Σάιμον με τον Πελεκάνο έστησαν απλά μια καλοφτιαγμένη σειρά εποχής με έμφαση στο ντεκόρ και την εντυπωσιακή αναπαράσταση ενός κόσμου που δεν υπάρχει πια βολεύοντας τη νοσταλγική, αισθητική, «κανιβαλιστική» οπτική ενός σύγχρονου κοινού, αδιαφορώντας για το κοινωνικό-οικονομικό πλαίσιο. Κάθε άλλο. Όπως σωστά και γλαφυρά σημειώνει ο Matt Zoller Seitz στην κριτική του για τη σειρά στο περιοδικό New York, «η προεξέχουσα αρετή της σειράς είναι η επίμονη άρνηση της να μας σερβίρει χαρακτήρες που αντιπροσωπεύουν την διαφωτισμένη υποτίθεται, προοδευτική – φιλελεύθερη οπτική του 21ου αιώνα. Ο πιλότος περιλαμβάνει μια μεγάλη σε διάρκεια σκηνή απειλητικής, κλιμακούμενης βίας και τα 100 και πλέον χρόνια κινηματογραφικής παράδοσης μας διαβεβαιώνουν ότι κάποιος παριστάμενος θα βάλει τέλος στη φρίκη που διαδραματίζεται. Πού τέτοια τύχη. Στο The Deuce, όπως και στο The Wire και στο Treme, είναι ο καθένας μόνος του και ο καπιταλισμός εναντίον όλων».
