Ένας φίλος μου έλεγε, παρακολουθώντας τον πρώτο κύκλο της σειράς, Billions ότι ο συνδυασμός δισεκατομμυρίων που πάνε κι έρχονται σε ημιπαράνομες συναλλαγές στο αμαρτωλό πλην ατιμώρητο σύμπαν της Γουόλ Στριτ και ψαρωτικής (παρα)οικονομικής αργκό του βαθέως κεφαλαίου τον έκανε να νοιώθει και πάμφτωχος και πανηλίθιος. ΟΚ, εγώ το έλεγα, το παραδέχομαι εκ των υστέρων τώρα που ξεκίνησε ο δεύτερος κύκλος, ο οποίος εστιάζει ξανά και με φρέσκια ένταση στο επικό battle royale ανάμεσα στον μεγιστάνα των hedge funds («αντισταθμιστικά αμοιβαία κεφάλαια υψηλού ρίσκου» στα ελληνικά, ουφ) Μπόμπι Άξελροντ (Ντάμιαν Λούις) και στον εκπρόσωπο της Δικαιοσύνης και διώκτη του οικονομικού εγκλήματος Τσακ Ρόουντς (Πολ Τζιαμάτι).
Οι δύο σπουδαίοι ερμηνευτές ενσαρκώνουν δύο αρχετυπικούς χαρακτήρες που εμπλέκονται μονίμως καβλωμένοι σε μια αρχέγονη διαδικασία ατέρμονης διαπάλης: Ο αδίστακτος, δαιμόνιος, αυτοδημιούργητος δισεκατομμυριούχος «χρηματιστής» («Είμαι γεννημένος survivor και θα κάνω τα πάντα για να αποφύγω τη μοίρα μου») με αδυναμία στους Metallica – έκαναν και μια γκεστ εμφάνιση στον πρώτο κύκλο - εναντίον του συμπλεγματικού, δαιμόνιου επίσης, μεγαλοαστού κρατικού λειτουργού («Ενεργώντας με στοχοπροσήλωση και διακριτικότητα, δημιουργώ ένα δικαιότερο περιβάλλον») ο οποίος μοστράρει διαρκώς την ηθική του ανωτερότητα, ασχέτως αν τον έχουμε πάρει μάτι να την βρίσκει με βιτσιόζικα S&M κόλπα – ακόμα και με «χρυσή βροχή». Πρόκειται για μια μικρογραφία της σύγκρουσης ανάμεσα στην ελεύθερη, ξεσαλωμένη αγορά και σε μια αμερικανική αντίληψη περί προστατευτικού κρατισμού και σοσιαλδημοκρατίας.
Και οι δύο, όμως, κάνουν την ίδια δουλειά (συνδέουν τις κουκίδες και ανασυνθέτουν τις πληροφορίες) και οι δύο αναλώνονται σ΄ ένα στρόβιλο προβολών, υπολογισμών και διαρκούς χειραγώγησης, και οι δύο βρίσκονται σε μόνιμη επαφή με το σκότος αλλά και το επικείμενο τέλος του κόσμου (τους). Ο άγριος ύστερος καπιταλισμός ενισχύει την ζωώδη, αρπακτική μας φύση: αυτό είναι το νόημα της σειράς, τελεία και παύλα. Τα όρια όμως μεταξύ του καλού και του κακού είναι εξαιρετικά θολά σ' αυτή την επικίνδυνη πίστα και η δικαιοσύνη δεν θριαμβεύει σχεδόν ποτέ. Στα τελειώματα του πρώτου κύκλου, επιστρατεύτηκε ακόμα και η εμβληματική ατάκα από το διάσημο μοιρολατρικό νουάρ του Πολάνσκι για να επιδείξει τη ματαιότητα που στοιχειώνει τη δίωξη οικονομικών εγκλημάτων μεγάλης κλίμακας: «Ξέχνα το Τζακ, εδώ είναι Τσάιναταουν».
Κάποιες στιγμές, όπως έχει επισημανθεί, η σειρά φέρνει στο νου την ατάκα της Φραν Λίμποβιτζ για τον Τραμπ: «Ο πλούσιος όπως τον φαντάζονται οι φτωχοί». Κάπως έτσι μοιάζουν ώρες- ώρες και οι αστρονομικά πλούσιοι χαρακτήρες της σειράς καθώς επιδίδονται σε ακραίες συμπεριφορές και σαιξπιρικού τύπου γλαφυρές αντιπαραθέσεις. Η πιο ενδιαφέρουσα νέα προσθήκη στο θηριοτροφείο των χαρακτήρων είναι η παρουσία της ηθοποιού Asia Kate Dillon στο ρόλο του/της/των (όπως λέει καθώς συστήνεται: «Οι αντωνυμίες μου είναι αυτοί, αυτών, αυτούς») Τέιλορ, που είναι «μη δυαδική όσον αφορά το φύλο» (άλλα συνώνυμα: gender queer, gender fluid ή transgender, κοινώς διαφυλική ή μάλλον διαφυλικοί). Είναι επίσης ιδιοφυής αναλύτρια δεδομένων αν και μαθητευόμενη ακόμα, και προορισμένη να γίνει το πουλέν του Άξελροντ. «Το μίσος είναι η τελειότερη ενεργειακή πηγή της φύσης» της λέει σε μια στιγμή οικειότητας με το ύφος πατρικής φιγούρας. «Είναι διαρκώς ανανεώσιμη».
Το Billions δεν μπορεί να χαρακτηριστεί σειρά υψηλού πρεστίζ ακριβώς, παραμένει όμως μια συναρπαστική κατά τόπους ένοχη απόλαυση που δεν σου επιτρέπει να διαλέξεις πλευρά – ένας άλλος φίλος, πραγματικός αυτ5ή τη φορά, εγκατέλειψε εξοργισμένος τη σειρά επειδή δεν ήξερε ποιο από τα δύο κυρίαρχα ιδεολογικά αρχέτυπα αντιπαθούσε περισσότερο - μένεις απλά να παρακολουθείς τους κεντρικούς χαρακτήρες να βράζουν στο ιδιωτικό τους κολαστήριο, γνωρίζοντας ότι όποιος και να έχει το πάνω χέρι κατά περίσταση, στο τέλος το ανυπολόγιστο χρήμα και τα δαιδαλώδη politics θα τους αφήσουν να διαχειρίζονται μια μαύρη τρύπα εντός τους.
σχόλια