1.
GIANNI AMELIO
L'America
Η ταινία διαδραματίζεται το 1991, όταν έπεσε το καθεστώς της Αλβανίας και ξεκίνησε ένα τεράστιο κύμα μετανάστευσης προς Ιταλία. Το μεταναστευτικό κύμα έμοιαζε πολύ με εκείνο των Ευρωπαίων προς την Αμερική στις αρχές του αιώνα. Έτσι και οι Αλβανοί μετανάστες έβλεπαν την Ιταλία σαν τη «δικιά τους Αμερική». Μετά την επαναφορά του καπιταλισμού στην Αλβανία, ανοίγουν οι δρόμοι για τους ξένους επενδυτές. Δύο Ιταλοί απατεώνες ταξιδεύουν στην Αλβανία για να δημιουργήσουν μια φανταστική εταιρεία και να «τσεπώσουν» τις επιχορηγήσεις. Μέσα από την ταινία φαίνονται τα αποτελέσματα της απληστίας που οδηγούν στην απανθρωπιά, καθώς και οι δυσκολίες της μετανάστευσης.
2.
JIM JARMUSCH
Dead Man
Xαρτζιλίκι 500 δραχμές από τη μαμά μου. Δίλημμα: καφέ ή να συνοδεύσω την αδελφή μου... και εγώ στην εφηβεία να αλητεύω στους δρόμους και να θέλω να γίνω Μπλέικ και Ντεπ μαζί. Να γελάω με τον Ινδιάνο στην ταινία και να λέω στους φίλους ότι ακούω εναλλακτική αμερικάνικη μουσική. Ο ενθουσιασμός κράτησε μια μέρα.
3.
INGMAR BERGMAN
Persona
Θυμάμαι να την πρωτοβλέπω στην ΕΡΤ 3 / καλοκαίρι του 1996 / πρώτο ερωτικό σκίρτημα / η σκηνή που η Άντερσον περιγράφει την ερωτική ιστορία / ζω πολλαπλά ζόρια εκείνη την περίοδο / καίγομαι ολόκληρος / ντροπή, ντροπή, άναυδος και εφιάλτες όλο το βράδυ / μετά από χρόνια ξαναβλέπω την ταινία / Θεσσαλονίκη, φοιτητής στη δραματική σχολή, έχω τσακωθεί με τη συγκάτοικό μου / ταυτίζω τη Λιβ Ούλμαν με εκείνη / γελώ για λίγο / ανάβω απανωτά τσιγάρα, υγρασία στο δωμάτιο / ή στην οθόνη; / μπερδεύομαι / ψάχνω τη σιωπή.
4.
MICHAEL WINTERBOTTOM
Butterfly Kiss
Αυτή η ταινία με συγκλόνισε στα 17 μου. Ωδή στην αγάπη. Aγάπα με και σκότωσέ με. Η Dolores, η πρωταγωνίστρια της ιστορίας, απαλύνει με το τραγούδι της τις πληγές της αγάπης. Οι οποίες ποτέ δεν επουλώνονται. Αλήθεια, πάντα θα κόβουμε τα φτερά στις πεταλούδες;
5.
LARS VON TRIER
Breaking the waves
Σε αυτή την ταινία πρωτογνώρισα τον Τρίερ. Τον οποίο άλλοτε αγαπώ και άλλοτε μισώ και αγαπώ ταυτόχρονα. Αγαπάς ακραία, ρωτώ, τι θα έκανες για την αγάπη; Μ' αγαπάς; Τρέχω. Τρέχω να κάνω εμετό. Εφιάλτες, ερωτεύομαι την Έμιλι Γουότσον και τη μετέπειτα αδικοχαμένη Catrin Cartlidge, βιώνω έναν μεγάλο έρωτα που προσπαθώ να ταυτίσω με την ταινία. Φλερτάρω με την ψυχοπάθεια. Όχι, είμαι καλά. Άραγε υπάρχει θεός; Αγάπη;
6.
CARLO DI PALMA
Teresa la Ladra
Tαινία-σταθμός, από τις τελευταίες της Mόνικα Βίτι. Εδώ είναι ερωτευμένη με τον νεαρό Μικέλε. Ζει τον μεγάλο έρωτα, φυλακίζεται, ελευθερώνεται, γίνεται κλέφτρα και πόρνη και στο τέλος καταλήγει σε ένα καταπράσινο λιβάδι. Θυμάμαι να τη βλέπω στο tempo tv μετά το Ερωτοδικείο :-)
7.
STEPHEN DALDRY
The Hours
Διαβάζω και μελετώ εκείνη την περιόδο Σάρα Κέιν επηρεασμένος από την «Ψύχωση 4,48». Θέλω να ξεσκάσω. Θεσσαλονίκη σε ένα σινεμά που τώρα είναι πάρκινγκ. Όποτε θέλω να κλάψω, βάζω τη σκηνή που η αδελφή της Βιρτζίνια φεύγει και εκείνη μένει μόνη της. Συγκλονίζομαι κάθε φορά και κάθε φορά ανακαλύπτω καινούργια πράγματα. Το soundtrack είναι πάντα στο ipod μου.
8.
WONG KAR WAI
Happy together
Για μένα η καλύτερή του ταινία. Ωδή στον χωρισμό και στην παντοτινή αγάπη. Τη βλέπω στο Άστυ μόνος. Πριν από λίγο έχω χωρίσει. Θέλω να ουρλιάξω, να φάω την οθόνη. Άραγε τι είναι ευτυχία; Θέλω από τότε να μάθω τανγκό και να πάω στη Γη της Φωτιάς. Δεν έκανα τίποτα από τα δύο.
9.
FEDERICO FELLINI
Nights of Cabiria
Η υπέροχη Τζουλιέτα Μασίνα. Πλάνα που μου θυμίζουν αλάνες, σκηνές από τα παιδικάτα μου και τις ελπίδες μου. Η πανέμορφη Ρώμη και το περιθώριό της. Θα μπορούσε να ήταν η Δραπετσώνα. Απολαυστική και τραγική η μοίρα της Καμπίρια, την ταυτίζω με εκείνη του ηθοποιού. Ακόμα βάζω την τελευταία σκηνή, έτσι, να πάρω θάρρος για τη ζωή μου. Γιατί πάντα ελπίζουμε σε σαλτιμπάγκους που θα πεταχτούν από το δάσος να τραγουδήσουν με ακορντεόν χαρούμενους σκοπούς.
10.
PEDRO ALMODOVAR
Todo sobre di madre
Για το τέλος κρατώ το «Όλα για τη μητέρα μου». Ο Αλμοδόβαρ είναι η μεγάλη μου αγάπη. Αυτή η ταινία είναι Tennessee Williams, Nick Cassavetes και ισπανικό μελόδραμα στο σέικερ. Αργότερα θυμήθηκα ότι το κουκούτσι αυτής της ιστορίας εμπεριέχεται στο «Μυστικό μου λουλούδι», παλιότερη τανία του Πέδρο. Η Μαρίσα Παρέδες ενσαρκώνει την πιο τέλεια Μπλανς και η Σεσίλια Ροθ την ιδανική γυναίκα, την αγάπη και την καλοσύνη. Το κλάμα βέβαια δεν σταματά. Πέντε φορές στο σινεμά πήγα και την είδα. Παίρνω τη μητέρα μου από το χέρι και μετά απο 7 χρόνια ξαναπάμε μαζί σινεμά. Είμαι 20 χρονών πια.
σχόλια