Άννα Κουρουπού, συγγραφέας, ηθοποιός Facebook Twitter
«Όταν βλέπουν έναν άνθρωπο να αμφισβητεί την πατριαρχία, τη θρησκεία, την οικογένεια και να τα αφήνει όλα πίσω για να είναι ελεύθερος, τους χαλάει το αφήγημα». Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

Άννα Κουρουπού: «Ξέρεις πολλές τρανς που δουλεύουν στο Δημόσιο;»

0

Γεννήθηκα σε ένα χωριό της Κατερίνης, σε μια φτωχή αγροτική οικογένεια. Ο πατέρας μου είχε ένα τρίκυκλο και μοίραζε πετρέλαιο στα σπίτια, στα χωριά. Η μητέρα μου δούλευε στα χωράφια μέχρι που άρχισε να γεννοβολάει και σταμάτησε. Μείναμε εκεί μέχρι τα οκτώ μου χρόνια. Τις πρώτες μου αναμνήσεις τις έχω από το χωριό. Έχω και για τη σεξουαλικότητά μου εικόνα από το χωριό: θυμάμαι, με ένα αγοράκι δείχναμε τα πουλάκια μας στις καλαμιές κοντά στο ποτάμι. Δεν ήξερα τι είναι σεξ, αλλά υπήρχε διέγερση κι απ’ τους δύο.

• Στην Αθήνα ήρθαμε μετά τη χούντα, το 1976. Πρώτα εγκατασταθήκαμε στην Αγία Βαρβάρα και μετά πήγαμε στην Ακαδημία Πλάτωνος, που ήταν η απόλυτη γειτονιά εκείνης της εποχής. Σαν αυτά που βλέπουμε στις ταινίες και τις σειρές, μονοκατοικίες με αυλές. Μέναμε σε ένα παλιό σπίτι, τέσσερις οικογένειες με κοινή αυλή και, φυσικά, κοινή τουαλέτα. Υπήρχαν πολλοί βασιλικοί, ακόμα θυμάμαι τη μυρωδιά τους. Τα καλοκαίρια βγάζαμε ράντζα έξω και κοιμόμασταν όλοι στην αυλή. Στο σπίτι υπήρχε κι ένα δωμάτιο στον επάνω όροφο, όπου έμεναν δύο φοιτητές. Εκεί άρχισα να καταλαβαίνω ότι κάτι μου συνέβαινε με τους άντρες. Γιατί πλέον ήταν άντρες, δεν ήταν παιδάκια όπως στο χωριό. Τον έψαχνα, τον περίμενα να έρθει τον έναν απ’ τους δύο. Ήμουν περίπου δώδεκα χρονών. Το βράδυ που ξάπλωνα στην αυλή, αποκάλυπτα λίγο το σώμα μου, σκεφτόμουν ότι ίσως μπορούσα να του τραβήξω την προσοχή, αφού αισθανόμουν κορίτσι.

«Για πρώτη φορά έκανα σεξ στα 14, εκείνος ήταν 26. Τότε δεν υπήρχε καν η λέξη κακοποίηση ή παιδεραστία. Δεν υπήρχε κανείς να σε προστατέψει, ή πληροφόρηση, όλοι το βούλωναν, αλλά στη γειτονιά όλοι ήξεραν – όχι μόνο για μένα. Κάθε σπίτι είχε τον καημό του». 

• Δεν υπάρχει συγκεκριμένη ηλικία που το συνειδητοποίησα αυτό. Καταρχάς, αισθανόμουν ότι δεν ήμουν αγόρι. Αυτή ήταν η πρώτη αίσθηση. Δεν μου άρεσε να βρίσκομαι με τα αγόρια και να παίζω μαζί τους. Τα παιχνίδια τους δεν μου ταίριαζαν. Δεν ταίριαζα μαζί τους. Προτιμούσα να πηγαίνω στα κορίτσια που έμεναν απέναντι από το σπίτι μας, σε μια μονοκατοικία. Η οικογένεια ήταν ευκατάστατη και είχε ένα κορίτσι με αυτισμό, το οποίο με ερωτεύτηκε, παρότι ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόταν τα πράγματα ήταν διαφορετικός. Γίναμε φίλοι. Μαζευόμασταν τα κορίτσια στο σπίτι της Κατερίνας, γιατί υπήρχαν χρήματα και η οικογένεια ήθελε να βοηθήσει το παιδί να κοινωνικοποιηθεί, αφού είχε βιώσει μεγάλη απομόνωση. Το καταφέραμε πολύ όμορφα. Μας έκαναν πάρτι, συγκέντρωναν κόσμο, καλούσαν παιδάκια που χόρευαν μπλουζ και Abba. Ήταν μια πάρα πολύ όμορφη περίοδος της εφηβείας μου. Αναρωτιόμουν, όμως, γιατί μου άρεσαν τα αγόρια και γιατί ήθελα να είμαι με τα κορίτσια. Δεν ήξερα πώς να εξηγήσω στον εαυτό μου τι μου συνέβαινε. Όταν, όμως, τα κορίτσια άρχισαν να μου μιλούν για το στήθος που μεγάλωνε, για την περίοδό τους ή για κάποιο αγόρι που τους άρεσε, εγώ ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Ντρεπόμουν. Απ’ την άλλη, αισθανόμουν άσχημα, γιατί δεν είχα κάτι αντίστοιχο να μοιραστώ μαζί τους. Έτσι, αποκόπηκα και από τις δύο πλευρές.

• Για πρώτη φορά έκανα σεξ στα 14, εκείνος ήταν 26. Τότε δεν υπήρχε καν η λέξη κακοποίηση ή παιδεραστία. Δεν υπήρχε κανείς να σε προστατέψει, ή πληροφόρηση, όλοι το βούλωναν, αλλά στη γειτονιά όλοι ήξεραν – όχι μόνο για μένα. Κάθε σπίτι είχε τον καημό του. Ξέραμε ποιος κακοποιούσε τη γυναίκα του, ποιος έπινε και την έβριζε, ποια είχε εραστή και τον έφερνε στο σπίτι τα βράδια. Κουτσομπολιό, γιατί δεν υπήρχε και τίποτα άλλο να κάνουμε. Ούτε τηλεόραση δεν είχαμε τότε. Γι’ αυτό και οι φτωχοί έκαναν πολλά παιδιά.

• Εκεί στα 14 με 15, όταν οι ορμόνες βρίσκονται σε έξαρση, άρχισα να δυσκολεύομαι ακόμη περισσότερο με αυτό που ήμουν. Το σχολείο ήταν ένας εφιάλτης. Παρόλο που ήθελα πολύ να σπουδάσω και μου άρεσε η ιδέα της μόρφωσης, ήταν εξαιρετικά δύσκολο να συνεχίσω. Στις τουαλέτες τα άλλα παιδιά έλεγαν διάφορα και με ξεγύμνωναν. Ήμουν ένα πολύ θλιμμένο παιδί. Το σχολείο το άφησα γιατί δεν άντεχα άλλο. Βέβαια, δεν φταίνε τα παιδιά για όλα, αλλά μπορούν να γίνουν πολύ σκληρά.

• Η δουλειά ήταν επιβεβλημένη από την οικογένεια. Σε κάθε φτωχή οικογένεια, όλα τα παιδιά έπρεπε να συνεισφέρουν. Είχα δουλέψει δύο καλοκαίρια, όσο πήγαινα ακόμη σχολείο, σε μαγαζιά με ρούχα, ως πωλητής. Εκεί δέχτηκα πολύ άσχημη συμπεριφορά και προσβολές από πελάτες, πολύ κράξιμο, αλλά και από τα αφεντικά που μου την έπεφταν στις τουαλέτες με αισχρό τρόπο. Δεν άντεχα άλλο. Είπα στη μαμά μου «πρέπει να κάνω κάτι διαφορετικό, να μάθω μια τέχνη, να πάω σε μια σχολή». Μέχρι τότε δεν μου είχε περάσει καν από το μυαλό ότι υπήρχε αυτή η δυνατότητα.

• Δεν ξέραμε καν τι σημαίνει να είσαι τρανς. Μέχρι τα δεκαέξι μου νόμιζα ότι ήμουν γκέι. Δεν γνώριζα ότι υπήρχε κάτι άλλο που να περιγράφει αυτό που ένιωθα. Όταν το ανακάλυψα, είπα: «Εδώ είμαι». Αλλά το μπούλινγκ ήταν πολύ άγριο. Όλα αυτά συσσωρεύονται μέσα σου και κάποια στιγμή αντιδράς.

• Στη γειτονιά μου υπήρχαν κι άλλα δύο παιδιά που ήταν γκέι και κάναμε παρέα. Μας αποκαλούσαν «Οι Άγγελοι του Τσάρλι», φυσικά με αρνητική διάθεση. Κάποια στιγμή, η «Μανίνα» είχε ένα σιδερότυπο με τους Αγγέλους του Τσάρλι και το τύπωσα στο πουκάμισό μου. Έτσι μπήκα στο σχολείο. Ήθελα να τους δείξω ότι, αφού με κοροϊδεύετε γι’ αυτό, θα το λέω εγώ πρώτος και δεν θα μπορείτε να με πληγώσετε. Αυτό το κάνω ακόμη και σήμερα. Είμαι αγοραφοβική, αλλά έχω κάνει TEDx, έχω μιλήσει σε κόσμο και παίζω στο θέατρο. Θέλω να το πολεμήσω. Τις αδυναμίες μας πρέπει να τις αλλάζουμε.

Άννα Κουρουπού, συγγραφέας, ηθοποιός Facebook Twitter
«Αγαπήθηκα πάρα πολύ, επιμένω σε αυτό. Κυρίως από άντρες, αλλά και από γυναίκες, από τις οποίες δεν το περίμενα. Όχι σεξουαλικά, ως φίλες». Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

• Διάβαζα πολύ, συνέχεια, κυρίως εξωσχολικά βιβλία. Κλασική λογοτεχνία, όσο μπορούσα, αν και ορισμένα βιβλία ήταν λίγο βαριά για την ηλικία μου. Διάβαζα, διάβαζα... Διάβαζα και πολλές εφημερίδες. Τότε δεν είχα καθόλου πολιτικοποιηθεί. Η οικογένειά μου δεν είχε ιδιαίτερη σχέση με την πολιτική. Ψήφιζαν, αλλά μέχρι εκεί. Δεν συμμετείχαν σε πορείες ή άλλες δραστηριότητες. Κι εγώ ήμουν απολιτίκ. Δεν είχα ακόμη συνειδητοποιήσει ότι η πολιτεία μπορεί να σου κάνει κακό. Πίστευα ότι υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι. Όταν έφυγε η χούντα και άρχισα να βλέπω, ως παιδί, ότι ο κόσμος άλλαζε και ότι οι άνθρωποι ήταν πιο ελεύθεροι στον δρόμο, κατάλαβα ότι η δημοκρατία είναι κάτι πολύ καλό. Βέβαια, το αντιλαμβανόμουν σε ένα γενικό επίπεδο. Δεν είχα τη βάση απ’ το σχολείο για να αναλύσω καλύτερα τα πράγματα. Έπρεπε, λοιπόν, να ψάξω μόνη μου και να βρω τις απαντήσεις.

• Είδα σε ένα περιοδικό μια φωτογραφία από τα πρώτα καλλιστεία τρανς γυναικών. Τότε τις αποκαλούσαν τραβεστί. Ο τίτλος ήταν «Τα ούφο κατέβηκαν στη Γη». Στη φωτογραφία υπήρχαν πέντε γυναίκες, εντυπωσιακές, πανέμορφες, θεές. Κι εγώ σκέφτηκα: «Αυτές είναι άντρες; Αυτό είμαι κι εγώ». Πήγα κατευθείαν στην Πλάκα για να βρω αυτές τις γυναίκες. Υπήρχαν μαγαζιά όπου δεν με άφηναν να μπω επειδή ήμουν μικρή. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πώς χώθηκα κάτω από την καμπαρντίνα κάποιου, σαν να ήμουν σε κινηματογραφική σκηνή, για να μπω στο υπόγειο του Tammy’s. Μπήκα μέσα και είδα αυτές τις θεότητες. Με συμπαθούσαν πάρα πολύ, γιατί ήμουν ακόμη ένα ακίνδυνο, χαριτωμένο παιδάκι και ήθελαν όλες να με υιοθετήσουν. Στις μικρές κοινότητες γίνεται αυτό. Επέλεξα μια συγκεκριμένη παρέα, η οποία μου έμαθε πολλά για αυτόν τον κόσμο, αλλά μου έκανε και πολύ κακό. Χρησιμοποιούσαν ναρκωτικά και τα έριχναν στον καφέ μου για να γελάσουν, χωρίς να ξέρω τι συνέβαινε. Αργότερα έμαθα τι ακριβώς μου έδιναν. Αυτό κράτησε περίπου οκτώ μήνες. Για εκείνες ήταν μια εξάρτηση, ένας τρόπος ζωής. Κι επειδή δεν άντεχα όσα ζούσα, άρχισα κι εγώ να παίρνω στη συνέχεια χάπια. Πριν από ενάμιση χρόνο, μία από αυτές τις γυναίκες, η Τζίνα, που ήταν η πιο ολοκληρωμένη τρανς γυναίκα της παρέας και είχε κάνει όλες τις επεμβάσεις, πέθανε. Βρέθηκε στο νεκροτομείο, στα αζήτητα, και δεν ήξερα τι να κάνω. Από τη μία ένιωθα ευσπλαχνία και νοιαζόμουν για εκείνη. Δεν ήθελα να την αφήσουμε έτσι, έπρεπε να γίνει κάτι – και έγινε. Από την άλλη, ήταν ένας άνθρωπος που μου είχε κάνει πολύ κακό. Δεν ξέρω αν το έκανε συνειδητά, αν αυτή ήταν η πρόθεσή της. Το γεγονός, όμως, παραμένει ότι ένα παιδί μπορεί να κακοποιηθεί μέσα σε μια κοινότητα που υποτίθεται ότι το προστατεύει.

• Αφού κατάλαβα τι θέλω, άρχισα να ρωτάω για τις ορμόνες και ξεκίνησα ορμονοθεραπεία κρυφά από τους γονείς μου. Άρχισε να βγαίνει λίγο στήθος, να μακραίνουν τα μαλλιά μου, να αλλάζει το πρόσωπό μου. Και τότε ήρθε η μεγάλη αποκάλυψη, η κουβέντα με τη μητέρα μου. Μου είπε: «Ξέρω τι γίνεται. Δεν χρειάζεται να μου πεις τίποτα, τα ξέρω όλα». Με παρακολουθούσε με ταξί, ενώ εγώ μεταμορφωνόμουν μέσα στο λεωφορείο. Είχα κλέψει ένα κραγιόν της και ένα φουλάρι, που το έδενα στη μέση μου και την έσφιγγα. Μαζί με τα άλλα δύο παιδιά πηγαίναμε στην Πλάκα. Η μητέρα μου με παρακολουθούσε, γιατί φοβόταν μήπως μπλέξω με τραβεστί. Τότε δεν καταλάβαινα καν τι ακριβώς σήμαινε αυτό. Της υποσχέθηκα ότι δεν θα το ξανακάνω, αλλά δεν κράτησα την υπόσχεσή μου. Δεν έκανα ποτέ coming out, όπως λέμε σήμερα. Η ίδια η μητέρα μου άνοιξε αυτή την κουβέντα. Είχα κλάψει για κάτι που είχε συμβεί με έναν άντρα, τον 26άρη που ήταν ο πρώτος μου έρωτας, και τότε μου είπε: «Ξέρω τι παίζει. Θέλω να προσέχεις και να μη με βγάλεις από τη ζωή σου». Σκέψου τη δύναμη αυτής της φράσης. Η μητέρα μου ήταν μια αγράμματη γυναίκα, που δεν είχε τελειώσει ούτε το δημοτικό. Εκείνη τη στιγμή δεν κατάλαβα ακριβώς τι μου έλεγε. Εγώ είχα τον καημό μου, τον έρωτά μου. Αργότερα, όμως, συνειδητοποίησα πόση δύναμη μου είχε δώσει. Μου ζητούσε να μην εξαφανιστώ από τη ζωή της.

• Δεν μου είχε δείξει ποτέ ότι είχε πρόβλημα με αυτό που ήμουν, παρόλο που υπήρχε το κουτσομπολιό της γειτονιάς. Κάποιες φορές με είχε χτυπήσει με το σκουπόξυλο για να μην κάνω παρέα με τα παιδιά που βρισκόμουν τότε. Το ίδιο συνέβαινε και από την άλλη πλευρά: οι γονείς των άλλων παιδιών δεν ήθελαν να κάνουν παρέα μαζί μου, γιατί πίστευαν ότι τα παρασύρω. Αυτή ήταν η αντίληψη της εποχής, ότι κάποιος σε παρασύρει και σε κάνει κάτι που δεν είσαι. Ακόμη και σήμερα, πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι είναι επιλογή το να είσαι αυτό που είσαι.

• Αποφάσισα, λοιπόν, να βγω στη Συγγρού. Μέσα από τις τρανς που γνώρισα, είχα δει τη μεταμόρφωση ως κάτι μαγικό. Ήθελα κι εγώ να είμαι κορίτσι. Αλλά αναρωτιόμουν: πού θα δουλέψω; Πού μπορούσα να εργαστώ ως τρανς γυναίκα; Ακόμη και σήμερα, πόσες τρανς γυναίκες βλέπεις να εργάζονται σε καταστήματα, σε ιδιωτικές επιχειρήσεις ή στο Δημόσιο; Κάτι αλλάζει, αλλά η κατάσταση παραμένει δύσκολη. Οι ευκαιρίες εξακολουθούν να περιορίζονται κυρίως στα κομμωτήρια και τον καλλιτεχνικό χώρο. Πιστεύω ότι το καλό είναι πως υπάρχει πλέον μια μερίδα ανθρώπων που αποδέχονται αυτή την πραγματικότητα. Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να βοηθήσουν, να ανοίξουν αυτό το θέμα, όπως και η LiFO. Είναι πραγματικά συγκινητικό.

• Μέχρι τα 40 μου ήμουν ένα πολύ δυστυχισμένο πλάσμα, παρόλο που πίστευα ότι είχα περάσει καλά στη ζωή μου. Είχα διασκεδάσει, είχα αγαπηθεί – δεν έχω παράπονο από τους ανθρώπους, με αγάπησαν. Δεν ξέρω αν αγάπησα κι εγώ τόσο πολύ όσο με αγάπησαν εκείνοι. Υπήρχαν, όμως, καθημερινές πληγές που με έκαναν να αισθάνομαι ότι κάτι δεν πάει καλά με μένα, ότι εγώ είμαι το λάθος και εγώ φταίω. Αυτό δημιουργεί μια φοβερή εσωτερικευμένη καταπίεση. Κάποια στιγμή καταλαβαίνεις πόσα πράγματα έχεις υποστεί, πόσο σε έχουν επηρεάσει και πόσο έχουν επιβαρύνει τη ζωή σου. Μέχρι που έκανα μια απλή σκέψη: «Δεν είμαι εγώ το πρόβλημα. Δεν είμαι διαφορετικός από τον διπλανό μου ή τον παραδιπλανό μου. Άρα, το πρόβλημα βρίσκεται σε εκείνους που με αντιμετωπίζουν έτσι». Αυτή η συνειδητοποίηση ήταν απελευθερωτική. Κάπως έτσι άρχισα να αντιδρώ πιο έντονα, με σχεδόν μανιακή διάθεση να δείξω ότι υπάρχουμε και ότι δεν είμαστε αυτό που νομίζουν οι άλλοι. Δεν θα μείνουμε εκεί όπου θέλουν να μας κρατούν.

Άννα Κουρουπού, συγγραφέας, ηθοποιός Facebook Twitter
Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

• Τότε, το κράτος μπορούσε ουσιαστικά να μας εξαφανίσει μέσα σε μια νύχτα. Η αστυνομία έκανε συνεχώς ελέγχους και περνούσε από τη Συγγρού κάθε βράδυ. Ήταν ένα παιχνίδι γάτας και ποντικιού. Στην πράξη, μας επέτρεπαν να υπάρχουμε μόνο τη νύχτα και μόνο σε συγκεκριμένα σημεία, πουθενά αλλού. Και αυτή η αντιμετώπιση είχε επιπτώσεις. Ακόμη και για να βρεις σπίτι, αντιμετώπιζες κλειστές πόρτες. Μόλις κάποιος καταλάβαινε ότι είσαι τρανς, μπορούσε να σου ζητήσει υπέρογκα ποσά. Ένα σπίτι που κανονικά θα νοικιαζόταν για εκατό ευρώ, μπορεί να σου το χρέωναν τριακόσια. Σου ζητούσαν δυόμισι ή τρεις χιλιάδες ευρώ για ένα ερείπιο, επειδή θεωρούσαν ότι, αφού εργάζεσαι στη Συγγρού, έχεις χρήματα. Αυτή η ταύτιση της τρανς ταυτότητας με τη σεξεργασία δεν προέκυψε από το πουθενά. Αντανακλά μια πραγματικότητα που διαμορφώθηκε μέσα από τον αποκλεισμό. Δεν ήταν, όμως, κάτι που επιλέξαμε εμείς.

• Σεβόμουν τους γονείς μου, αλλά δεν γινόταν να μείνω μαζί τους για όλη μου τη ζωή και να με συντηρούν. Σήμερα επικρατούν άλλες συνθήκες, τα παιδιά μπορεί να μένουν με τους γονείς τους για μεγαλύτερο διάστημα. Τότε, όμως, δεν γινόταν. Είχε έρθει και η εποχή του ΠΑΣΟΚ, ήταν ωραία χρόνια, αλλά εγώ έπρεπε να φύγω από το σπίτι. Οι γονείς μου αγόρασαν ένα άλλο σπίτι με δάνειο και τότε είπα στη μητέρα μου: «Δεν θα έρθω μαζί σας, θα πάω να μείνω μόνη μου». Με ρώτησε γιατί και της εξήγησα τους λόγους. Εκείνη δυσκολευόταν να καταλάβει. Της είπα: «Για ποιον λόγο να μην έχεις φίλες;», γιατί αυτό συνέβαινε. Οι φίλες της τσακώνονταν μαζί της επειδή είχε ένα τρανς παιδί. Θυμάμαι, μάλιστα, την αδερφή της μάνας μου, που ήταν μικρότερη από εκείνη, πολύ όμορφη, κοσμογυρισμένη. Είχε παντρευτεί και είχε γυρίσει όλο τον κόσμο. Περιμέναμε πότε θα επιστρέψει για να μας φέρει μπανάνες, γιατί τότε η μπανάνα ήταν εξωτικό φρούτο. Αυτή η γυναίκα έχασε το μοναχοπαίδι της σε ηλικία 21 ετών, σε τροχαίο δυστύχημα. Κάποια στιγμή γύρισε και είπε στη μητέρα μου, μπροστά μου: «Η δική σου πληγή είναι μεγαλύτερη από τη δική μου». Η μητέρα μου την έδιωξε ψυχρά από το σπίτι. Αυτές οι κουβέντες, φυσικά, μου έκαναν καλό, αλλά ταυτόχρονα στενοχωριόμουν για τη μητέρα μου, όπως κι εκείνη στενοχωριόταν για την αδερφή της. Η μητέρα μου, όμως, έλεγε πάντα ότι πάνω απ’ όλα είναι το παιδί της. Δεν ξεχώριζε κανένα από τα παιδιά της. Η οικογένειά μας ήταν εκατό τοις εκατό μητριαρχική, οπότε ήταν φυσικό να εξελιχθώ κι εγώ σε μια γυναίκα που διεκδικεί και φωνάζει. Δεν ήθελα να μένω σιωπηλή.

SS
ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΑΓΟΡΑΣΕΤΕ.: Άννα Κουρουπού, «Γιατί δεν έχω σαν το δικό σου, μαμά;» Εκδόσεις Διάπλαση

• Μέχρι τα 35-40 μου έλεγα πολλά «ναι», ενώ ήθελα να πω «όχι». Και αυτό δεν αφορούσε μόνο το σεξ. Συνέβαινε στις παρέες, στις σχέσεις, ακόμη και στη δουλειά. Δεν ήθελα, επίσης, να κάνω παρέα αποκλειστικά με τρανς γυναίκες, γιατί οι συζητήσεις μας περιστρέφονταν γύρω από τις πελάτισσες, τους γκόμενους και τα ψώνια. Δεν υπήρχε κάτι άλλο. Δεν υπήρχαν οι ευκαιρίες για μόρφωση, εξαιτίας των συνθηκών στις οποίες είχαμε μεγαλώσει, κι έτσι αυτά ήταν τα ενδιαφέροντά μας. Όταν ήμουν 22 χρονών, πήγα στο θέατρο με μια άλλη τρανς γυναίκα, που είχε κάνει επέμβαση επαναπροσδιορισμού φύλου και εργαζόταν στο Κολωνάκι. Ήταν μια σημαντική εμπειρία για εμάς, γιατί θεωρούσαμε ότι ο κόσμος του θεάτρου ήταν απρόσιτος. Μας απέκλειαν σε μεγάλο βαθμό από τέτοιους χώρους. Κι εκείνη με ρώτησε: «Γιατί να μην μπορούμε να κάνουμε θέατρο;». Με έπεισε με τον τρόπο της. Δεν μου είπε ποτέ να κάνω την επέμβαση, ούτε να μην την κάνω. Μου εξήγησε ότι θα ήμουν κερδισμένη, αρκεί να το ήθελα πραγματικά, εκατό τοις εκατό.

• Δυστυχώς, πολλά τρανς άτομα εκείνα τα χρόνια έκαναν την επέμβαση επειδή ήθελαν να αποκτήσουν ταυτότητα που να αντιστοιχεί στο φύλο τους. Αυτό είναι τραγικό. Ήθελαν να μπορέσουν να ζήσουν μια καθημερινότητα χωρίς να χρειάζεται να αποδεικνύουν διαρκώς ποιες είναι. Σκέψου την ταπείνωση που βιώναμε όταν πηγαίναμε σε οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία και δεν πίστευαν ότι είμαστε τα πρόσωπα που αναγράφονταν στα έγγραφά μας. Θυμάμαι ότι πήγα στην Εθνική Τράπεζα, που τότε ήταν η μεγαλύτερη τράπεζα, και έφτασα στο σημείο να βγάλω σχεδόν το παντελόνι μου μπροστά στον υπάλληλο, για να του αποδείξω ποια ήμουν. Επειδή δεν πειθόταν, φώναξε την αστυνομία. Οι αστυνομικοί, προφανώς, μας γνώριζαν, αφού μας μάζευαν συχνά. Τελικά, επιβεβαίωσαν ότι ήμουν το πρόσωπο που έλεγα.

• Η επέμβαση ήταν ένα όνειρο ζωής για μένα. Λίγοι άνθρωποι καταφέρνουν να το πραγματοποιήσουν. Κι εμείς δεν μπορούσαμε να το χαρούμε όπως θα έπρεπε, γιατί εκείνα τα χρόνια ήταν και τρομακτικό να προχωρήσεις σε μια τόσο σημαντική επέμβαση που δεν ήταν αναστρέψιμη, δεν είχε επιστροφή. Άλλο οι ορμόνες ή μια επέμβαση στο στήθος, που μπορούσες να την αντιμετωπίσεις διαφορετικά, και άλλο μια τέτοια επέμβαση. Χρειαζόταν πολλή σκέψη. Εγώ το σκεφτόμουν έξι χρόνια.

«Σκέψου την ταπείνωση που βιώναμε όταν πηγαίναμε σε οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία και δεν πίστευαν ότι είμαστε τα πρόσωπα που αναγράφονταν στα έγγραφά μας. Θυμάμαι ότι πήγα στην Εθνική Τράπεζα, που τότε ήταν η μεγαλύτερη τράπεζα, και έφτασα στο σημείο να βγάλω σχεδόν το παντελόνι μου μπροστά στον υπάλληλο, για να του αποδείξω ποια ήμουν».  

• Από τη στιγμή που ξύπνησα στο νοσοκομείο, ένιωσα διαφορετικά. Ήταν μια εμπειρία αυτο-ολοκλήρωσης. Δεν μπορώ να την περιγράψω. Εκεί γεννήθηκα. Θυμάμαι ότι έξω από την πόρτα του δωματίου μου υπήρχε μια μαργαρίτα, γιατί ο γιατρός δεν έβαζε αριθμούς στις πόρτες. Ήταν ένας πολύ καλός άνθρωπος, έβαζε λουλούδια έξω από τα δωμάτια. Όταν μπήκα στο πρώτο μπουρδέλο, ήμουν ήδη πουτάνα, αλλά ήμουν και παρθένα. Δεν είχα κάνει ποτέ σεξ με τον τρόπο που το έκανα μετά την επέμβαση. Ήταν ένας άλλος κόσμος, μια άλλη απελευθέρωση. Μέχρι τότε κρυβόμουν διαρκώς, μαζευόμουν. Ήμουν όμορφη, ήμουν επιθυμητή, αλλά δεν ήθελα ούτε εγώ να βλέπω εκείνο το σημείο του σώματός μου. Έκανα μπάνιο με δυσκολία, με διάφορα τεχνάσματα. Μετά, ακόμη και το να περπατάω στον δρόμο μού έδινε μια φοβερή αίσθηση ικανοποίησης και ολοκλήρωσης.

• Αυτό με βοήθησε πολύ και στη διαδικασία νομικής αναγνώρισης της ταυτότητάς μου, όταν χρειάστηκε να πάω στο δικαστήριο για να αποκτήσω γυναικεία ταυτότητα. Η επέμβαση με βοήθησε πολύ στην καθημερινότητά μου. Είχα έναν στόχο, κάτι που ήθελα να πετύχω. Γιατί κάποια στιγμή σε πιάνει και το πείσμα. Ήθελα να έχω ένα χαρτί για να το πετάξω στη μούρη κάποιου που θα αμφισβητούσε ποια είμαι. Συγγνώμη που το λέω έτσι, αλλά ήταν μικρές ικανοποιήσεις.

• Για πολύ κόσμο, από τον γκέι άντρα που θεωρείται μάτσο μέχρι την πιο θηλυκή τρανς γυναίκα, είμαστε το ίδιο πράγμα: άντρες. Άλλοι σε αποκαλούν έτσι για να σε πληγώσουν, άλλοι επειδή αυτή είναι πραγματικά η αντίληψή τους. Με ενδιαφέρει, όμως, η αντίληψή τους μόνο στον βαθμό που επηρεάζει τη ζωή μου. Δεν μπορώ να μην ενδιαφέρομαι, αφού έχει συνέπειες για μένα. Από την άλλη, γιατί να καθορίζομαι από αυτήν;

• Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει μεγάλη αντίδραση απέναντι στα τρανς άτομα. Είναι φοβερό αυτό που συμβαίνει, ακόμη και μέσα σε χώρους που θα περίμενε κανείς να είναι πιο ανοιχτοί. Είναι πράγματι φοβερό που υπάρχει αυτή η ρητορική… Το να με βρίζεις επειδή είμαι αυτό που είμαι. Έχω φτάσει πια στο σημείο να λέω, όπως έχω γράψει και στο Facebook: «Ναι, ρε, είμαι ανώμαλη. Ποιο είναι το πρόβλημά σας; Τι σας ενοχλεί σε μένα; Μην είστε κι εσείς ανώμαλοι. Αφήστε με εμένα να είμαι τέρας της φύσης».

• Το τρανς στοιχείο έχει κάτι επαναστατικό. Και το λέω έχοντας πλήρη επίγνωση του τι εννοώ. Από μικρά μάς μεγαλώνουν με συγκεκριμένες αντιλήψεις για το φύλο, την οικογένεια και την κοινωνία. Ακόμη και το βιβλίο που προτάθηκε για τα σχολεία, με το ερώτημα «Πώς κατουράνε τα κορίτσια;», προκάλεσε αντιδράσεις. Όταν, λοιπόν, βλέπουν έναν άνθρωπο να αμφισβητεί την πατριαρχία, τη θρησκεία, την οικογένεια και να τα αφήνει όλα πίσω για να είναι ελεύθερος, τους χαλάει το αφήγημα. Τους αναγκάζει να αμφισβητήσουν όσα θεωρούσαν δεδομένα. Αυτό είναι που ονομάζουμε τρανσφοβία. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάποιος φοβάται κυριολεκτικά έναν τρανς άνθρωπο. Μπορεί να τον ενοχλεί η παρουσία του, να τον απειλεί ή να τον αναγκάζει να έρθει αντιμέτωπος με κάτι δικό του. Του κλονίζει τα θεμέλια πάνω στα οποία έχει χτίσει τον κόσμο του. Κι αυτό είναι άβολο. Έχουμε κάνει με τη Βενέτη ένα σεμινάριο για αστυνομικούς και τώρα θα το επαναλάβουμε, σχετικά με τη συμπεριφορά των αστυνομικών απέναντι στα τρανς άτομα. Θυμάμαι έναν νεαρό αστυνομικό, περίπου 25 χρονών. Του εξηγούσα ότι όταν ένας άνθρωπος συστήνεται με ένα συγκεκριμένο όνομα, θα ήταν σωστό εκείνος, ως άνθρωπος και ως όργανο της εξουσίας, να χρησιμοποιεί αυτό το όνομα όταν του απευθύνεται. Εκεί δεν συμφωνήσαμε. Μου είπε ότι δεν μπορούσε να το κάνει, επειδή στα επίσημα έγγραφα αναγράφονταν ανδρικά στοιχεία. Του εξήγησα ότι μπορούσε να καταγράψει όσα όφειλε, αλλά να σημειώσει δίπλα το όνομα με το οποίο επιθυμούσε να τον αποκαλούν. «Δεν θα πάθεις τίποτα», του είπα. «Δεν μπορώ», επέμενε. «Μα γιατί;», τον ρώτησα. Δεν μπορούσε να μου εξηγήσει τον λόγο. Κάτι δεν του καθόταν καλά. Αυτό είναι η τρανσφοβία. Είναι σαν να τους λες ότι όλα όσα έμαθαν μέχρι σήμερα δεν ισχύουν όπως νόμιζαν. Ότι τους ανατρέπεις το σύμπαν. Κι έτσι φτάνουμε να θεωρούμε ότι μια μειoνότητα ανθρώπων απειλεί ολόκληρο τον πλανήτη.

• Βλέπω σήμερα ότι ένα παιδί στην εφηβεία έχει πολύ διαφορετικές εμπειρίες, και εκεί συνειδητοποιώ τη σημασία των αγώνων που έγιναν όλα αυτά τα χρόνια. Νιώθω περήφανη που κάτι καταφέραμε. Είναι πολύ σημαντικό να μπορεί μια μητέρα να αναγνωρίσει αυτό που συμβαίνει στο παιδί της και να μην το θεωρεί περιθωριακό. Και, κυρίως, να μην το διώξει από το σπίτι.

Άννα Κουρουπού, συγγραφέας, ηθοποιός Facebook Twitter
«Θεωρώ ότι έχει έρθει ένας κορεσμός από την υπερσεξουαλικότητα των τελευταίων δεκαετιών. Οι άνθρωποι είναι καλό να δοκιμάζουν πράγματα και να εξερευνούν τη σεξουαλικότητά τους, αλλά όλο αυτό έχει γίνει τόσο έντονο που, ενώ δεν με προβληματίζει ακριβώς, με ξενίζει λίγο. Αναρωτιέμαι πού μπορεί να οδηγήσει». Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

• Οι συζητήσεις για το φύλο και τη σεξουαλικότητα έχουν βοηθήσει, αλλά λίγο. Χρειάζεται ακόμη πολλή δουλειά. Πολλές ομάδες ανθρώπων εξέφρασαν την επιθυμία τους να υπάρχουν συγκεκριμένοι όροι και να τους απευθύνονται οι άλλοι με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Αυτό, όμως, μπερδεύει αρκετό κόσμο, ειδικά όταν πρόκειται για τη γλώσσα. Εγώ, λόγω των βιωμάτων μου, έχω κάποιες αντιρρήσεις σχετικά με ορισμένους όρους. Δεν θέλω να τις αναπτύξω δημόσια με τρόπο που θα μπορούσε να πληγώσει κάποιο παιδί. Αν ένα παιδί μού πει πώς θέλει να το αποκαλώ, θα το σεβαστώ. Δεν ξέρω αν αυτό που αισθάνομαι οφείλεται στην ηλικία μου, στην ανατροφή μου ή στα βιώματά μου. Έχω μέσα μου κάποιες λέξεις και κάποιες αντιλήψεις που έχουν μείνει από το παρελθόν και δυσκολεύομαι να τις αποβάλω. Υπάρχει, βέβαια, και το ζήτημα της ελληνικής γλώσσας, που έχει τις δικές της γραμματικές δυσκολίες. Δεν είναι εύκολο να μεταφέρεις αυτούσιες κάποιες έννοιες από τα αγγλικά. Ακόμη και ο όρος non-binary, για παράδειγμα, που θεωρώ ότι έχει και μια σαφή πολιτική διάσταση κι είναι ένας τρόπος να ανοίξει ακόμη περισσότερο η συζήτηση για το φύλο και την ταυτότητα, δεν ξέρω καν αν υπάρχει ακριβώς με τον τρόπο που τον αντιλαμβανόμαστε. Δεν έχει τύχει να μου εξηγήσει κάποιος non-binary άνθρωπος με σαφήνεια τι σημαίνει για τον ίδιο. Είναι μια νέα γενιά που δυσκολεύομαι να προσεγγίσω. Προσπαθώ, αλλά δεν είναι εύκολο. Έχουμε διαφορετική γλώσσα και διαφορετικό τρόπο σκέψης. Οι νέοι έχουν ένα απίστευτο θράσος, με την καλή έννοια, που το ζηλεύω και το γουστάρω. Είναι, όμως, και επικίνδυνο στην εποχή μας. Αυτό που τους λέω είναι να εκφράζονται ελεύθερα, αλλά να προσέχουν την ασφάλειά τους. Δεν θα τους πω εγώ πώς να ζήσουν. Πρέπει, όμως, να συνειδητοποιήσουν ότι τα πράγματα γίνονται και πάλι επικίνδυνα. Εγώ, που έχω στοχοποιηθεί ακόμη και από τη Χρυσή Αυγή, ξέρω τι σημαίνει αυτό. Δεν είναι θεωρητική συζήτηση. Υπάρχει κίνδυνος. Η ελπίδα, όμως, βρίσκεται σε αυτά τα παιδιά. Νομίζω ότι γνωρίζουν τι είναι, ξέρουν τι κάνουν, αλλά δεν έχουν πάντοτε πολιτική σκέψη. Μερικές φορές θεωρώ ότι υπάρχει υπερβολή. Από την άλλη, μπορεί να χρειάζεται κι αυτή η υπερβολή για να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα. Είναι σαν ένα παζάρι: ζητάς διακόσια για να πάρεις εκατόν πενήντα. Κάπως έτσι, βάζουμε εκατό όρους και κάποια στιγμή θα μείνουν εκείνοι που πραγματικά χρειάζονται. Έτσι δεν γίνεται συνήθως; Με τον καιρό ξεκαθαρίζουν τα πράγματα.

• Πλέον μεγάλο μέρος της δουλειάς γίνεται μέσω ίντερνετ, π.χ. μέσω OnlyFans. Όλα γίνονται εκεί, ανεξέλεγκτα, αλλά γίνονται. Το έχω χρησιμοποιήσει κι εγώ, έχω δουλέψει μέσω ίντερνετ και ξέρω ότι είναι πιο ασφαλές. Στον δρόμο, στον οίκο ανοχής, η κατάσταση είναι διαφορετική. Βλέπεις έναν άγνωστο άνθρωπο και μπορεί ανά πάσα στιγμή να σε σφάξει ή να σου κάνει οτιδήποτε. Oι βιντεοκλήσεις προσφέρουν μεγαλύτερη ασφάλεια. Βέβαια, αυτό είναι και ένα κοινωνικό φαινόμενο. Το κάνουν και άνθρωποι που δεν είναι σεξεργάτες, νέα παιδιά που έχουν σχέσεις μέσα από την κάμερα, χωρίς να έχουν πληρωθεί ποτέ και χωρίς να έχουν κάνει ποτέ σεξ. Κι όμως, αναπτύσσουν σχέσεις. Αυτό δυσκολεύομαι να το καταλάβω, γιατί έχω διαφορετικά βιώματα. Έτσι εξελίσσονται τα πράγματα όμως. Έχει αλλάξει, όμως, και κάτι άλλο πολύ σημαντικό. Είναι λίγο ασαφές το αν ένας άντρας που πηγαίνει με μια τρανς γυναίκα είναι ομοφυλόφιλος – εξαρτάται, βέβαια, και από την τρανς γυναίκα με την οποία θα πάει. Σημασία έχει πώς βλέπει ο ίδιος τον εαυτό του. Αν θέλει να πάει με μια γυναίκα, αυτό είναι διαφορετικό από το να θέλει να πάει με έναν άντρα. Οι ενοχές, λοιπόν, αυτών των ανδρών που ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία ήταν για μένα ένα συγκλονιστικό μάθημα. Το να του βάλεις λίγο το δάχτυλο, να τον ακουμπήσεις λίγο ή να συνειδητοποιήσει ότι είσαι τρανς, μπορούσε να τον κάνει να νιώσει τεράστιες ενοχές. Τελικά, αυτοί οι άνθρωποι δεν περνάνε καλά στη ζωή τους, γιατί καταπιέζονται σε όλα. Είναι φοβερό.

• Έχει αλλάξει πάρα πολύ η σεξουαλική ζωή των ανθρώπων κι έχω προλάβει κι εγώ να δω αυτές τις αλλαγές. Σήμερα, για παράδειγμα, θα πρέπει οπωσδήποτε να έχω στο συρτάρι μου τουλάχιστον δύο δονητές. Θα μου πείτε ότι και παλιότερα συνέβαινε αυτό. Συνέβαινε, αλλά τότε οι άντρες ντρέπονταν πολύ περισσότερο να το ζητήσουν. Οι τρανς γυναίκες που έκαναν ενεργητικό σεξ ήταν περιζήτητες. Τρεις-τέσσερις, απ’ όσο θυμάμαι. Εμένα, παρότι πέρασαν χιλιάδες άντρες από τη ζωή μου, κανείς δεν μου το ζήτησε. Και τώρα βλέπεις αγγελίες τρανς γυναικών με τα πόδια ανοιχτά, το πέος σε στύση, και να το παρουσιάζουν με περηφάνια. Αυτό με σόκαρε. Δεν έχει αλλάξει μόνο η σεξεργασία ή η πορνεία αλλά και η σεξουαλικότητα των ανθρώπων. Θα μου πεις, τι έγινε; Έριξαν κάτι στο νερό και έγιναν όλοι γκέι; Όχι. Θεωρώ ότι έχει έρθει ένας κορεσμός από την υπερσεξουαλικότητα των τελευταίων δεκαετιών. Οι άνθρωποι είναι καλό να δοκιμάζουν πράγματα και να εξερευνούν τη σεξουαλικότητά τους, αλλά όλο αυτό έχει γίνει τόσο έντονο που, ενώ δεν με προβληματίζει ακριβώς, με ξενίζει λίγο. Αναρωτιέμαι πού μπορεί να οδηγήσει. Υπάρχει μια απελευθέρωση, αλλά και μια υπερβολική ελευθεριότητα. Μια τρανς γνωστή μου πήγε και έκανε επέμβαση στο πέος, με ένα ειδικό μηχάνημα που λειτουργεί με ένα κρυφό κουμπί και επιτρέπει να έχει στύση, ώστε να μη χρειάζεται να παίρνει Viagra κάθε μέρα. Γιατί πολλές παίρνουν Viagra.

«Υπάρχει μια απελευθέρωση, αλλά και μια υπερβολική ελευθεριότητα. Μια τρανς γνωστή μου πήγε και έκανε επέμβαση στο πέος, με ένα ειδικό μηχάνημα που λειτουργεί με ένα κρυφό κουμπί και επιτρέπει να έχει στύση, ώστε να μη χρειάζεται να παίρνει Viagra κάθε μέρα. Γιατί πολλές παίρνουν Viagra».

• Ήμουν τυχερό άτομο μέσα στην ατυχία μου. Και λόγω της εμφάνισής μου, σίγουρα. Και λόγω των γονιών μου, δεν το συζητώ. Μεγάλη βάση ήταν η μάνα μου. Αν δεν είχα τη μαμά μου, θα είχα πεθάνει σίγουρα. Είχα πολλές ευαισθησίες, πολλά τραύματα. Έχω αποτρέψει ανθρώπους από την αυτοκτονία. Ήξερα ότι την άλλη μέρα θα τους έβλεπα και θα μπορούσα να πάω να τους αγκαλιάσω. Ήταν μεγάλη ανακούφιση αυτό. Αγαπήθηκα πάρα πολύ, επιμένω σε αυτό. Κυρίως από άντρες, αλλά και από γυναίκες, από τις οποίες δεν το περίμενα. Όχι σεξουαλικά, ως φίλες. Έχω φίλες που μου έχουν αποδείξει ότι με αγαπούν περισσότερο απ’ όσο με αγάπησε ποτέ μια τρανς φίλη μου. Και αυτό είναι ενθαρρυντικό. Τις περισσότερες παλιές μου φίλες τις έχασα λόγω των ναρκωτικών.

• Δούλευα σε γκρουπ, σε χώρους όπου μπορούσα να βρω δουλειά. Υπήρχαν και άνθρωποι που με βοηθούσαν, που με προστάτευαν χωρίς να ζητούν κάτι σε αντάλλαγμα, επειδή με συμπαθούσαν. Αυτό, όμως, δεν συνέβαινε πάντα. Οι τρανς γυναίκες έτρωγαν πολύ ξύλο. Αν δεν ήθελες να μείνεις στη Συγγρού, έπρεπε να βρεις άλλον τρόπο να επιβιώσεις. Στους χώρους όπου εργαζόμασταν, οι συγκρούσεις ήταν συχνές, έπεφτε πολύ ξύλο. Μια φορά, μάλιστα, με κούρεψαν με το ψαλίδι. Θυμάμαι μια βραδιά που ήρθε μια κοπέλα μαζί με άλλες, με δύο ταξί. Ήταν κανονική επιχείρηση: «Πάμε τώρα να τη δείρουμε». Ευτυχώς, η Λιάνα με προστάτεψε. Την ώρα που με έγδυσαν, μου πήραν τα ρούχα και έμεινα γυμνή στη Συγγρού, με τα εσώρουχά μου και μια περούκα, μία ψηλή, όμορφη κοπέλα πήγε να μου αρπάξει και το δαχτυλίδι. Την είχα δει, όμως, σε εκείνη τη φωτογραφία με τα καλλιστεία. Ήταν η Λιάνα. Εγώ έκλαιγα ήδη από όσα μου είχαν κάνει και, μόλις την είδα, άρχισα να κλαίω ακόμη περισσότερο. Της έλεγα: «Σε παρακαλώ, είσαι σαν μάνα μου». Εκείνη έδιωξε τις άλλες και είπε ότι δεν θα με πειράξει κανείς. Από εκείνη τη στιγμή, όποιος ερχόταν και με ρωτούσε ποια είμαι και τι κάνω εκεί, άκουγε ότι με είχε προστατεύσει η Λιάνα. Δεν μπορούσε να μου μιλήσει κανείς. Ήταν μια άλλη εποχή, πολλά χρόνια πριν.

• Έχω περάσει 158 αυτόφωρα, που για το κράτος είναι εισπρακτική μηχανή. Έχω δώσει πολλά λεφτά στα αυτόφωρα. Με όρους σημερινής αγοραστικής δύναμης, πάνω από 150.000 ευρώ. Και, μάλιστα, δεν σου έριχναν ποτέ πάνω από δύο μήνες, γιατί ήταν εφέσιμο, άρα έπρεπε να πληρώσεις εκείνη τη στιγμή, ειδάλλως πήγαινες στον Κορυδαλλό. Κι εκτός από την ταλαιπωρία που περνούσες μέσα στο κρατητήριο, είχες και τη συμπεριφορά των αστυνομικών -αν και υπήρχαν και εξαιρέσεις, δεν θέλω να τα ισοπεδώνω όλα- αλλά τώρα να λες στον μπάτσο «θέλω να πάω τουαλέτα» και να σου λέει «πάρε μου τσιμπούκι για να πας, αλλιώς δεν πας», σε διέλυε ως άνθρωπο.

• Λεφτά έχω βγάλει πολλά για τα νιάτα μου. Για τα γεράματα, τίποτα. Δεν είχα αυτή την πρόνοια. Παρόλο που είχα πολλά παραδείγματα δίπλα μου, κατάφερα και απέκτησα μόνο ένα σπίτι. Δεδομένων των συνθηκών υπό τις οποίες δούλευα, έβγαζα πάρα πολλά χρήματα. Θα μπορούσα να έχω αγοράσει πολυκατοικίες, σίγουρα. Έχω προσπαθήσει κάποιες φορές να υπολογίσω με πόσους άντρες μπορεί να έχω πάει. Ξεπερνάνε το εκατομμύριο, σίγουρα. Αλλά κάνω τον απολογισμό μου και σκέφτομαι τι μου άφησε αυτή η δουλειά: ένα διαλυμένο κορμί, την κακοποίηση του σώματος.

11
Το νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.

• Δεν θεωρώ ότι είμαι ηθοποιός. Έχω κάνει δύο μικρού μήκους ταινίες, διάρκειας δεκαπέντε λεπτών, με ανθρώπους που κάτι είδαν σε μένα. Αλλά αυτό ήταν κάτι άλλο. Τώρα παίζω στο θέατρο, στο Vaginahood, και μου αρέσει πολύ. Με πήρε η Ζέτα Δούκα και μου είπε: «Θέλουμε μια τρανς γυναίκα. Δεν τη θέλουμε για κράχτη». Αναγνωρίζοντας το background ενός ανθρώπου, καταλαβαίνω ότι το εννοεί. Και το είδα και στην πράξη. Τώρα είμαι με τρεις γυναίκες που τις εκτιμώ πολύ και νιώθω σαν να είμαι στο σπίτι μου. Έχουμε διαφορετικά backgrounds, εννοείται, αλλά και κοινούς τόπους. Είναι ένα έργο πολύ καλογραμμένο από τη Βάλια Τσιριγώτη και τη Μαρία Λούκα. Δεν δραματοποιεί τα πράγματα. Θίγει πολύ σοβαρά θέματα που αφορούν τη γυναίκα, αλλά έχει και πάρα πολύ γέλιο. Πιστεύω ότι μόνο μέσα από το γέλιο μπορεί το έργο να περάσει μια αλήθεια. Τον μονόλογό μου τον έχω γράψει η ίδια, δεν ήθελα να γίνει κάτι βαρύ. Και δεν είναι βαρύ. Έβαλα και μία φράση για τη μαμά μου. Την πρόσθεσα φέτος. Πέρυσι δεν την είχα καθόλου και κάτι μου έλειπε. Φέτος είπα και αυτό που σου ανέφερα προηγουμένως: ότι είχα έναν άνθρωπο δίπλα μου, που με κοιτούσε πάντα και με προστάτευε. Έπρεπε να το πω. Ένιωθα την ανάγκη να το πω.

• Μου αρέσει να δημιουργώ. Ό,τι υπάρχει μέσα στο σπίτι μου είναι πειραγμένο. Μου αρέσει να τα κάνω όλα τρανς, να τα μεταμορφώνω. Μου αρέσει πολύ και η ζωγραφική. Είναι ένα κομμάτι που δεν γνώριζα, αλλά το ανακάλυψα στην καραντίνα. Μου αρέσει πολύ και να μην κάνω τίποτα για κάποιες ώρες. Να χαζεύω στο Facebook πράγματα που δεν με αφορούν. Είναι μια αποφόρτιση, μάλλον.

• Δεν είχα ποτέ όνειρα κι αυτό είναι τραγικό. Είχα μικρά, κοντινά όνειρα, επιθυμίες, αυτά σίγουρα. Ωστόσο, ως άνθρωπος έχω φτάσει εκεί που ονειρευόμουν. Ένα λάθος έχω κάνει: το οικονομικό. Θα ήμουν αρκετά πιο ασφαλής και ήρεμη. Δεν θα είχα αυτή την ανασφάλεια για το τι θα γίνει αύριο. Δεν έχω εργασία ως συνταξιούχος, δεν υπάρχει κάτι που να μπορώ να κάνω για να δουλέψω. Έχει αλλάξει και η αγορά. Δεν θα μπορούσα να πουλήσω πια το όνομά μου όπως παλιά. Δεν θέλω να ξαναμπώ σε αυτό. Έχω σταματήσει εδώ και περίπου πέντε χρόνια. Άλλαξε η ζωή μου, άλλαξε το μέσα μου, εννοείται. Έχω πάει σε ψυχιάτρους, παίρνω αγωγή, παλιότερα έκανα ψυχανάλυση. Δεν έχω καριέρα, δεν έχω λεφτά, πράγματα που θα βοηθούσαν. Η εργασία με ενδιαφέρει, η καθημερινότητα. Έχω έναν σύντροφο στη ζωή μου. Δεν είναι αυτονόητο, γιατί κι αυτό το είχα βγάλει από το μυαλό μου για ένα διάστημα. Έχω απογοητευτεί από πολλά πράγματα, κι επειδή άλλαξαν οι άνθρωποι, οι καταστάσεις και η ζωή μας, είχα σταματήσει να το σκέφτομαι. Κι όμως, η ζωή μού τον έφερε γιατί μάλλον μου το όφειλε. Είναι ένας άνθρωπος που με αγαπάει και με σέβεται, κι εγώ τον αγαπάω πάρα πολύ. Ό,τι κι αν μου τύχει, έχω έναν άνθρωπο δίπλα μου.

• Θεωρώ ότι, αφού ερχόμαστε σε αυτή τη γη, πρέπει να αφήνουμε ένα αποτύπωμα. Να κάνουμε κάτι χρήσιμο, να βοηθάμε να γίνουν τα πράγματα καλύτερα. Δεν είμαι αισιόδοξη, τα βλέπω όλα μαύρα και άραχλα. Βλέπω τι γίνεται γύρω μου, ότι ο κόσμος έχει πολύ φόβο, πολύ άγχος, ότι δεν περνάει καλά. Βλέπω και τι γίνεται στο εξωτερικό και νιώθω ότι έρχεται κι εδώ. Δεν έχω καλή αίσθηση. Αισθάνομαι, όμως, ότι αυτό το χρέος που είχα σε αυτόν τον κόσμο εκπληρώνεται κάπως. Και αυτό δίνει μια ικανοποίηση, μια πεποίθηση ότι, εντάξει, δεν πέρασες έτσι...

Δείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση «Vaginahood vol.2» εδώ. 

ΑΓΟΡΑΣΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΣΑΝ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ, ΜΑΜΑ;» ΕΔΩ

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.

Το νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.

Lgbtqi+
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Δυστυχώς οι μικροαστοί χαράσσουν την μοίρα της Ελλάδος»

Guest Editors / «Δυστυχώς οι μικροαστοί χαράσσουν την μοίρα της Ελλάδος»

Ο αγαπημένος συγγραφέας Βαγγέλης Ραπτόπουλος γράφει στη LiFO, με αφορμή τον θάνατο της Πάολας Ρεβενιώτη, για όσα αποκάλυψε για την εθνική μας ιδιαιτερότητα η βιωμένη άποψή της, αλλά και για όσα διαφωτιστικά έχει πει ο Ηλίας Πετρόπουλος για τα «αήττητα κνώδαλα»: τους Έλληνες μικροαστούς.
ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΑΓΓΕΛΗ ΡΑΠΤΟΠΟΥΛΟ
«Αδερφές», αρρενωποί και «τραβεστί» στη «Χαβάη» του 1960: Η κουίρ Αθήνα μιας άλλης εποχής

Ιστορία μιας πόλης / Αδερφές και τραβεστί στη «Χαβάη» του 1960: Η κουίρ Αθήνα μιας άλλης εποχής

Ποια ήταν η τρανς και κουίρ Αθήνα των δεκαετιών του 1960 και του 1970, πολύ πριν μάθουμε τους όρους; Με τον Κώστα Γιαννακόπουλο, καθηγητή Κοινωνικής και Ιστορικής Ανθρωπολογίας του Φύλου, συζητάμε το πώς αλλάζουν μέσα στον χρόνο οι έννοιες του φύλου και της ορατότητας.
ΑΓΙΑΤΗ ΜΠΕΝΑΡΔΟΥ
*Να σου ’βαζα στο χέρι δυο λόγια τυχερά/από τον Πάνο Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Να σου ’βαζα στο χέρι δυο λόγια τυχερά/από τον Πάνο Μιχαήλ

Υπάρχουν ζωές που μαθαίνουμε μόνο όταν τελειώσουν. Η τρανς Βαγγελιώ πέθανε τρεις φορές πριν τη δούμε. Η Cookie Mueller έζησε μέσα σε τρεις εικόνες πριν γίνει μνήμη. Δύο γυναίκες, δύο σιωπές, δύο σώματα και μια κοινωνία που κατάλαβε αργά.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ο Άαρον Τέιλορ-Τζόνσον φιλά τον Ντέβον Τέρελ στα γυρίσματα της νέας queer σειράς του Netflix

Πολιτισμός / Ο Άαρον Τέιλορ-Τζόνσον φιλά τον Ντέβον Τέρελ στα γυρίσματα της νέας queer σειράς του Netflix

Οι δύο ηθοποιοί φωτογραφήθηκαν σε ερωτική σκηνή στο Μανχάταν για το «Enigma Variations», τη νέα τηλεοπτική μεταφορά μυθιστορήματος του Αντρέ Ασιμάν, συγγραφέα του «Call Me by Your Name».
THE LIFO TEAM
Μια εφημερίδα στον Λίβανο έκανε τα πολιτικά κόμματα σημαία Pride κα ζητά την κατάργηση του νόμου που ποινικοποιεί το ομόφυλο σεξ

TV & Media / Μια εφημερίδα στον Λίβανο έκανε τα πολιτικά κόμματα σημαία Pride και ζητά την κατάργηση του νόμου που ποινικοποιεί το ομόφυλο σεξ

Το εντυπωσιακό πρωτοσέλιδο της Annahar περιλαμβάνει ακόμη και το έμβλημα της Χεζμπολάχ, καλώντας τα κόμματα να πάρουν θέση για τα δικαιώματα των LGBTQ+ πολιτών.
THE LIFO TEAM
COP31: Με καλυμμένα στόματα πίσω από κάγκελα – Διαμαρτυρία για τους ΛΟΑΤΚΙ+ κρατούμενους στην Τουρκία

Διεθνή / COP31: Με φιμωμένα στόματα και κάγκελα, ακτιβιστές διαμαρτυρήθηκαν για τους ΛΟΑΤΚΙ+ κρατούμενους της Τουρκίας

Ακτιβιστές παρουσίασαν μια συμβολική περφόρμανς μέσα στη σύνοδο του ΟΗΕ για το κλίμα στην Αττάλεια, ζητώντας την απελευθέρωση όσων έχουν φυλακιστεί στο πλαίσιο των επιχειρήσεων κατά της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας.
THE LIFO TEAM
Leather daddies, 40 εκατομμύρια δολάρια και ένας άγριος πόλεμος για τον Tom of Finland

Πολιτισμός / Leather daddies, 40 εκατομμύρια δολάρια και ένας άγριος πόλεμος για τον Tom of Finland

Στα 77 του, ο άνθρωπος που προστάτευσε επί τέσσερις δεκαετίες το έργο του θρυλικού γκέι καλλιτέχνη συγκρούεται με το ίδιο του το ίδρυμα. Στο επίκεντρο ένα ιστορικό σπίτι στο Λος Άντζελες και μια συλλογή εκατομμυρίων.
THE LIFO TEAM
Άννα Κουρουπού, συγγραφέας, ηθοποιός

Οι Αθηναίοι / Άννα Κουρουπού: «Ξέρεις πολλές τρανς που δουλεύουν στο Δημόσιο;»

Δηλώνει πως αν δεν ήταν η μητέρα της, θα είχε πεθάνει. Βρίσκει πως το τρανς στοιχείο έχει κάτι επαναστατικό, ενώ στα διαφορετικά βιώματα των παιδιών σήμερα αναγνωρίζει την αξία των αγώνων που δόθηκαν όλα αυτά τα χρόνια. Η ακτιβίστρια, συγγραφέας και ηθοποιός αφηγείται τη ζωή της στη LiFO.
M. HULOT
Έβγαλαν τη ΛΟΑΤΚΙ+ ιστορία από το Εθνικό Μουσείο της Κολομβίας – Δικαστής διατάσσει να επιστρέψει

Διεθνή / Έβγαλαν τη ΛΟΑΤΚΙ+ ιστορία από το Εθνικό Μουσείο της Κολομβίας – Δικαστής διατάσσει να επιστρέψει

Ανάμεσά τους μια ιστορική σημαία Pride, αφίσες κοινωνικών κινημάτων και η πένα με την οποία υπογράφηκε η συμφωνία ειρήνης με τις FARC. Το μουσείο και το υπουργείο Πολιτισμού έχουν 48 ώρες για να συμμορφωθούν.
THE LIFO TEAM
Τζ. Κ. Ρόουλινγκ: «Ο τρανς ακτιβισμός είναι ελιτίστικος»

Πολιτισμός / Τζ. Κ. Ρόουλινγκ: «Ο τρανς ακτιβισμός είναι ελιτίστικος»

Η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ επιστρέφει με ένα εκτενές κείμενο για τη σύγκρουσή της με το κίνημα των τρανς δικαιωμάτων. Μιλά για τις απειλές που, όπως υποστηρίζει, έχει δεχτεί και ξεκαθαρίζει ότι δεν σκοπεύει να υποχωρήσει.
THE LIFO TEAM
Ένας τρανς άνδρας ανακαλύπτει ότι είναι έγκυος λίγο πριν από την επέμβασή του – Η ταινία που βραβεύτηκε στο Λονδίνο

Πολιτισμός / Ένας τρανς άνδρας ανακαλύπτει ότι είναι έγκυος λίγο πριν από την επέμβασή του – Η ταινία που βραβεύτηκε στο Λονδίνο

Το «Aman» του Ραχούλ Ρόι κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας μικρού μήκους στο 70ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λονδίνου, με μια ιστορία για την εγκυμοσύνη, την ταυτότητα και την πατρότητα.
THE LIFO TEAM