«Δεν περίμενα ποτέ ότι θα έφευγα από την Αθήνα. Τη θεωρώ πανέμορφη πόλη. Οι πολυκατοικίες, οι δρόμοι, οι πόρτες της, το γκρι. Λάτρευα τις βόλτες στην Ιπποκράτους, τα σινεμά, τα θέατρα», λέει η Στεφανία Παπαθανασίου. Όλα άλλαξαν, όμως, όταν τον Ιούλιο του 2025 ταξίδεψε στα Κύθηρα για διακοπές.
Η μία εβδομάδα έφερε την άλλη και χωρίς να το καταλάβει είχε γίνει μόνιμη κάτοικος του νησιού. «Δεν ήταν μια συνειδητή απόφαση, του τύπου “τα μαζεύω όλα και φεύγω”. Σαν να ξέμεινα κάπως εδώ. Όλοι μου οι φίλοι στην Αθήνα σοκάρονταν όταν τους έλεγα ότι είμαι ακόμη στα Κύθηρα και δεν το βλέπω να γυρίζω».
Και κάπως έτσι, η Στεφανία άφησε πίσω της τη δουλειά στο corporate περιβάλλον, όπου εργαζόταν για 10 χρόνια, και άρχισε να βρίσκει ένα σωρό άλλες δουλειές, χειρωνακτικές. Μεταξύ αυτών και το να μαζεύει ελιές στα χωράφια – όπως έκανε μικρή, στο Αίγιο, μαζί με την οικογένειά της.
Πλέον έχει περάσει ένας χρόνος και τρεις μήνες από τη μόνιμη εγκατάστασή της στα Κύθηρα και νιώθει πολύ χαρούμενη και ικανοποιημένη με την απόφασή της αυτή. «Ήταν η πιο σωστή και σημαντική απόφαση που έχω πάρει στη ζωή μου. Όταν ήρθα εδώ, συμπληρωνόταν ένας χρόνος από τον θάνατο του πατέρα μου, ήταν το ετήσιο μνημόσυνο», εξηγεί.
«Δεν ήταν μια συνειδητή απόφαση, του τύπου “τα μαζεύω όλα και φεύγω”. Σαν να ξέμεινα κάπως εδώ. Όλοι μου οι φίλοι στην Αθήνα σοκάρονταν όταν τους έλεγα ότι είμαι ακόμη στα Κύθηρα και δεν το βλέπω να γυρίζω».
«Θεωρώ ότι αυτό συνέβαλε σημαντικά στο να πάρω την απόφαση να απομακρυνθώ από την Αθήνα, να πάω κάπου πιο απομονωμένα και να βρω τον εαυτό μου, να περάσω χρόνο με τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου. Κοντά στη φύση και τη θάλασσα που αγαπώ πολύ – κολυμπάω χειμώνα-καλοκαίρι».
Αυτό που της αρέσει πολύ στα Κύθηρα είναι η φύση. «Είναι ορεινό νησί, έχει πολλές ανηφόρες και κατηφόρες. Είμαι δρομέας μεγάλων αποστάσεων εδώ και πολλά χρόνια και μου αρέσει να τρέχω εδώ. Η θάλασσα είναι μαγική, το μπλε των Κυθήρων δεν υπάρχει αλλού. Ο τόπος έχει μια ευλογία».
Επίσης, θεωρεί ότι πρόκειται για ένα νησί που δεν έχει «καεί» ακόμη από τον υπερτουρισμό. «Όποιος έρχεται εδώ σίγουρα θα φάει καλά. Υπάρχει αυθεντική κουζίνα ακόμη και τα εστιατόρια δεν είναι πανάκριβα».
Από την άλλη βέβαια ξέρει ότι υπάρχουν κάποιες αντικειμενικές δυσκολίες, από τους δυνατούς αέρηδες τον χειμώνα, που δεν της επιτρέπουν να ταξιδεύει όποτε το επιθυμεί λόγω του απαγορευτικού απόπλου, μέχρι την υποστελέχωση στο νοσοκομείο του νησιού. Το κυριότερο, όμως, είναι ότι δεν μπορεί να βλέπει συχνά τους φίλους της.
«Δεν μπορώ να το κρύψω ότι μου λείπουν οι φίλοι μου από την Αθήνα. Είναι λίγο μακριά τα Κύθηρα», λέει γελώντας. «Μπορεί να μην υπάρχει καράβι για μέρες ή ακόμη και για εβδομάδες, κάτι που κάνει τις μετακινήσεις δύσκολες».
Έχει φτιάξει όμως νέες παρέες εκεί. Συχνά κάνουν μαζί πεζοπορίες, ενώ τα βράδια μαζεύονται όλοι μαζί στο σπίτι, μαγειρεύουν, παίζουν επιτραπέζια.
Πλέον εργάζεται μόνιμα ως οικονομική αναλύτρια σε μια εταιρεία στα Κύθηρα. «Δεν υπερβαίνω το οχτάωρο – κάτι το οποίο ήταν σύνηθες στην Αθήνα, συν τις ώρες να πας και να έρθεις από το γραφείο. Εδώ η δουλειά μου είναι έξι λεπτά από το σπίτι», συμπληρώνει.
Στον ελεύθερό της χρόνο, παίζει μουσική ως dj σε μαγαζιά του νησιού, κάνει personal training με έμφαση στο τρέξιμο, βοηθάει παιδάκια στο διάβασμα. Μια εντελώς διαφορετική ζωή, που τη χαίρεται και με το παραπάνω.
«Αν το σκέφτεσαι, σημαίνει ότι έχεις φύγει ήδη από την Αθήνα. Οπότε θα έλεγα να κάνεις τη δοκιμή σου. Είναι πολύ μικρή η ζωή για να κάθεσαι κάπου και να πιέζεις τον εαυτό σου. Δεν πρέπει να μικρύνεις για να χωρέσεις κάπου. Φύγε. Κι αν δεν πετύχει, τι έγινε;» καταλήγει.