Όποιος έχει διασχίσει την εθνική οδό Αθηνών - Θεσσαλονίκης έχει σίγουρα εντοπίσει τη χαρακτηριστική πινακίδα με την επιγραφή «Πήλιο, το βουνό των Κενταύρων», η οποία από μυθολογικής πλευράς μπορεί να είναι τεκμηριωμένη, δεν παύει ωστόσο να μοιάζει κάπως αστεία.
Στο «Βουνό των Κενταύρων», λοιπόν, δεν πρόκειται να βαρεθείτε ποτέ, όποια εποχή και να το επισκεφθείτε, καθώς έχει κυριολεκτικά τα πάντα: ήσυχα αλλά και κοσμοπολίτικα γραφικά χωριά, ασυναγώνιστες παραλίες αλλά και χιονοδρομικό κέντρο, πεζοπορικά μονοπάτια μέσα στην οργιώδη βλάστηση, άλογα για ιππασία, καθώς και μια μεγάλη πόλη σε απόσταση αναπνοής, just in case.
Οι καλοφαγάδες θα βρουν εδώ τον παράδεισό τους καθώς, εκτός από τους θησαυρούς που θα μαζέψουν οι ίδιοι –μανιτάρια, κάστανα, καρύδια, χόρτα, βατόμουρα και ό,τι άλλο είναι της εποχής–, θα απολαύσουν και την πηλιορείτικη κουζίνα με το διάσημο σπετζοφάι και τις πεντανόστιμες πίτες της, τα τσιτσίραβλα που συνοδεύουν εξαιρετικά το τσίπουρο, τα γλυκά του κουταλιού που φτιάχνουν στα χωριά οι γυναικείοι συνεταιρισμοί και τα περίφημα μήλα Ζαγοράς που επανειλημμένα έχουν βρεθεί στην κορυφή της λίστας του TasteAtlas ως τα καλύτερα μήλα στον κόσμο.
Οι καλοφαγάδες θα βρουν εδώ τον παράδεισό τους, καθώς εκτός από τους θησαυρούς που θα μαζέψουν οι ίδιοι –μανιτάρια, κάστανα, καρύδια, χόρτα, βατόμουρα και ό,τι άλλο είναι της εποχής–, θα απολαύσουν και την πηλιορείτικη κουζίνα με το διάσημο σπετζοφάι και τις πεντανόστιμες πίτες της.
Οι 48 ώρες στο Πήλιο είναι μια καλή αρχή, που σίγουρα θα έχει και συνέχεια, μιας και οι επιλογές είναι πολλές και η αλήθεια είναι πως δεν είναι εύκολο να διαλέξει κανείς πού θα πρωτοπάει.
Μια ωραία ιδέα είναι να ξεκινήσετε με τον Άγιο Λαυρέντιο, που απέχει μόλις είκοσι χιλιόμετρα από τον Βόλο, και τη δεύτερη ημέρα, παίρνοντας το τρενάκι από τα Λεχώνια, να φτάσετε στις Μηλιές, ένα ιστορικό, πανέμορφο χωριό.
Πρώτη ημέρα
Όπως προφανώς καταλάβατε, κάπου στο χωριό υπάρχει ένας Άγιος Λαυρέντιος, που έδωσε το όνομά του και στον οικισμό, τον οποίο ουσιαστικά ίδρυσαν οι μάστορες που έχτισαν το ομώνυμο μοναστήρι.
Τη μονή, που κατοπτεύει το χωριό, ολοκλήρωσε το 1378 ο Αγιορείτης μοναχός Λαυρέντιος, όταν εγκατέλειψε τη Μονή Μεγίστης Λαύρας με αφορμή την επικράτηση της αίρεσης των Βαρλαάμ και Ακινδύνου – αξιοσημείωτο είναι ότι «πατά» πάνω σε προγενέστερη λατινική μονή του Αγίου Ανδρέα βενεδικτίνων μοναχών από το Αμάλφι της Ιταλίας.
Ακόμα και αν δεν θρησκεύεστε, αξίζει να ανηφορίσετε προς τη μονή, όχι μόνο επειδή, παρά τις επανειλημμένες καταστροφές, διατηρεί την αύρα της αλλά και για τη μοναδική της θέα προς τον Παγασητικό Κόλπο και τις καταπράσινες πλαγιές του δυτικού Πηλίου – το υψόμετρο φτάνει τα εξακόσια μέτρα.
O Άγιος Λαυρέντιος είναι κατά την ταπεινή μου γνώμη ένα από τα ωραιότερα ορεινά χωριά στην Ελλάδα: γαντζωμένος στο βουνό, πνιγμένος στις καστανιές, στα πλατάνια και στις οξιές, έχει γίνει γνωστός χάρη στο «Μουσικό Χωριό», τη διεθνή μουσική κοινότητα που πραγματοποιεί εκεί πληθώρα εκδηλώσεων κάθε καλοκαίρι.
Βασικό στοιχείο της γοητείας του είναι ότι τα αυτοκίνητα παραμένουν στην περίμετρό του και για όλες τις μετακινήσεις θα χρησιμοποιήσετε τα «αρχαία» και ζόρικα καλντερίμια του – πληροφορία που πρέπει να λάβουν υπόψη τους όσοι δυσκολεύονται στη μετακίνηση ή πρόκειται να έχουν μαζί τους μωρά.
Ο Άγιος Λαυρέντιος υπήρξε κεφαλοχώρι και αυτό φαίνεται από τα επιβλητικά του αρχοντικά που νίκησαν τον χρόνο αλλά και από τις σχεδόν είκοσι βρύσες του, οι οποίες βρίσκονται διάσπαρτες στον οικισμό.
Το «υπερατού» του χωριού είναι η καταπληκτική, ολοζώντανη πλατεία του με τα αυθεντικά, παραδοσιακά καφενεία και το παλιό κοινοτικό κατάστημα με το χαρακτηριστικό ρολόι. Ξεκινήστε με το απαραίτητο τσιπουράκι, που συνοδεύεται κάθε φορά από τον ανάλογο μεζέ – όσο προχωρά η κατανάλωση, τόσο «σοβαρεύει» ο μεζές.
Σε αντίθεση με την κεντρική, πολύβουη πλατεία, η πλατεία Χατζίνη, ένα καταπράσινο ξέφωτο στην άκρη του χωριού, έχει θέα τη γειτονική Δράκεια, όπου το μυαλό ταξιδεύει και η φύση ησυχάζει.
Στη Δράκεια αλλά και στον Άγιο Βλάσιο μπορείτε να πάτε και από πεζοπορικό μονοπάτι, σε περίπτωση που καταφέρετε να ξεκολλήσετε από τα τσίπουρα – δεν είναι εύκολο, οφείλω να ομολογήσω.
Δεύτερη ημέρα
Αν έχετε παιδιά ή αν νιώθετε οι ίδιοι παιδιά, ξεκινήστε για τα Άνω Λεχώνια – αυτήν την εμπειρία πρέπει να τη ζήσετε.
Από τα Άνω Λεχώνια ξεκινά ο «Μουτζούρης», το τρενάκι που ενώνει το χωριό με τις Μηλιές, διανύοντας περίπου δεκαπέντε χιλιόμετρα σε μιάμιση ώρα, πάνω σε μία από τις στενότερες σιδηροδρομικές γραμμές στον κόσμο – ελέγξτε τα δρομολόγια, το τρενάκι λειτουργεί μέχρι τέλος Οκτωβρίου, ενώ επανέρχεται κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.
Ο σιδηρόδρομος, που είναι πλέον ζωντανό μνημείο, άρχισε να κατασκευάζεται στα τέλη του 19ου αιώνα και επιβλέπων ήταν ο Εβαρίστο ντε Κίρικο, ο πατέρας του γνωστού ζωγράφου Τζόρτζιο ντε Κίρικο, που αποτύπωσε μνήμες αυτής της εποχής στα έργα του.
Ο Εβαρίστο ήταν εκείνος που σχεδίασε τη μεταλλική γέφυρα Ταξιάρχη ή Ντε Κίρικο – προσφέρει μια μοναδική εμπειρία, καθώς το τρένο κινείται σε καμπύλη τροχιά, ενώ η ίδια η γέφυρα παραμένει ευθύγραμμη. Εντυπωσιακή είναι και η πεντάτοξη λίθινη γέφυρα Καλόρεμα, στην περιοχή του Μαλακίου, ενώ γενικότερα κατά τη διαδρομή το φυσικό τοπίο και τα τεχνικά έργα κλέβουν εναλλάξ την παράσταση.
Από τον όμορφο σταθμό στις Μηλιές ξεκινά ένα μονοπάτι για την πλατεία του χωριού, προτού το αναζητήσετε, όμως, δείτε πρώτα τον τρόπο με το οποίο το τρενάκι «στρίβει» για να πάρει τον δρόμο της επιστροφής.
Η πλατεία με την υπέροχη θέα, τις παραδοσιακές ταβέρνες και τα καφενεία της είναι, όπως καταλάβατε, η καρδιά του χωριού. Εδώ «κρύβεται» και ο Ιερός Ναός των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, ο οποίος δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς χτίστηκε, αλλά σύμφωνα με την υπάρχουσα επιγραφή ανακαινίστηκε το 1741.
Το «ταπεινό» εξωτερικό του, που επιλέχθηκε για να μην ξεχωρίζει, κρύβει έναν πραγματικό θησαυρό: ο ναός είναι διακοσμημένος με πλήθος παραστάσεων από τη ζωή του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων –ο διάκοσμος περιλαμβάνει περίπου 300 μορφές Αγίων–, ενώ στον πρόναο κλέβει την παράσταση η τοιχογραφία «Ο Μάταιος Βίος του Πλάνου Κόσμου», γνωστή ως «Ζωδιακός Κύκλος» ή «Τροχός του Χρόνου», που συμβολίζει την πορεία του χρόνου και τον κύκλο της ανθρώπινης ζωής – έχει και τα δώδεκα ζώδια!
Μια στάση επιβάλλεται και στη σπουδαία βιβλιοθήκη του χωριού, η οποία συνδέεται ιστορικά με τη Μηλιώτικη Σχολή, όπου διδάσκονταν φυσικές επιστήμες και φιλοσοφία, κάτι μάλλον ασυνήθιστο για την Ελλάδα των αρχών του 19ου αιώνα.
Η σχολή ιδρύθηκε από τους Μηλιώτες Γρηγόριο Κωνσταντά, Άνθιμο Γαζή και Δανιήλ Φιλιππίδη, ενώ η βιβλιοθήκη περιλαμβάνει 3.355 παλαιά τυπωμένα βιβλία, 116 χειρόγραφα, καθώς και αντικείμενα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον που ανήκαν σε αυτήν.
Ενδιαφέρον έχει και το Λαογραφικό Μουσείο, μιας και εκτός από τα αναμενόμενα φιλοξενεί και έργα του Θεόφιλου, καθώς ο λαϊκός μας ζωγράφος έζησε τρία χρόνια στις Μηλιές.
Σε περίπτωση που έχετε διάθεση για περπάτημα, περίπου δύο χιλιόμετρα από τις Μηλιές είναι η Βυζίτσα, με μερικά από τα ωραιότερα αρχοντικά του Πηλίου και μια καταπράσινη πλατεία από αυτές που αγαπάμε στο Πήλιο.
Γενικότερα, η γνωριμία με το Πήλιο έχει μια μικρή παρενέργεια: σε κάνει να θέλεις να επιστρέψεις εκεί το συντομότερο και, καθώς είναι υπέροχο κάθε εποχή, αυτό είναι το μόνο εύκολο.
