Το ChatGPT δεν δημιουργεί μόνο σκίτσα που θυμίζουν το αναγνωρίσιμο ύφος του New Yorker. Σε ορισμένες εικόνες που παράγει εμφανίζονται και οι υπογραφές πραγματικών σκιτσογράφων του περιοδικού, με αποτέλεσμα έργα που δεν έχουν σχεδιάσει να αποδίδονται στους ίδιους.
Έρευνα του Nieman Journalism Lab κατέγραψε περισσότερους από 15 σκιτσογράφους του New Yorker, παλαιότερους και σύγχρονους, των οποίων οι υπογραφές ή τα καλλιτεχνικά ψευδώνυμα εμφανίστηκαν σε εικόνες που παρήγαγε το ChatGPT. Ανάμεσά τους είναι οι Brendan Loper, Emily Flake, George Booth, Liza Donnelly, Ellis Rosen και Saul Steinberg.
Η περίπτωση του Brendan Loper δείχνει καθαρά το πρόβλημα. Ένα σκίτσο που δημιουργήθηκε με το ChatGPT και κυκλοφόρησε ευρέως στα social media έφερε κάτω δεξιά την υπογραφή «BLOPER», με την οποία υπογράφει τη δουλειά του. Ο ίδιος δεν είχε σχεδιάσει ούτε υπογράψει το σκίτσο, αλλά άρχισε να δέχεται μηνύματα και email από ανθρώπους που πίστευαν ότι ήταν δικό του.
https://t.co/PeLWHYpIR8
— Papa Woof und Krampus und Bleaken (@woofknight) August 27, 2026
Ο Loper είχε εντοπίσει ανάλογες περιπτώσεις ήδη από τον Μάιο. Για τον ίδιο, η υπογραφή δεν είναι απλώς ένα όνομα στο κάτω μέρος ενός σκίτσου: είναι η πιστοποίηση ότι το έργο είναι δικό του. Περιέγραψε την αναπαραγωγή της ως κάτι πολύ πιο προσωπικό από τη μίμηση του σχεδιαστικού του ύφους.
Αντίστοιχες εικόνες βρέθηκαν με τις υπογραφές των Harry Bliss, Emily Flake, Joe Dator, Pat Byrnes, Peter Vey και Jason Adam Katzenstein. Στις δοκιμές του Nieman Lab, το ChatGPT παρήγαγε επίσης σκίτσα με υπογραφές ορισμένων από τους γνωστότερους δημιουργούς που έχουν συνεργαστεί με το περιοδικό, μεταξύ των οποίων οι George Booth, Liza Donnelly, Ellis Rosen και Saul Steinberg.
Η Emily Flake, συνεργάτιδα του New Yorker από το 2008, είπε ότι σε ορισμένες εικόνες αναγνώριζε στοιχεία που θύμιζαν τη δική της δουλειά, αλλά τα σκίτσα συνολικά δεν έμοιαζαν με κάτι που θα είχε σχεδιάσει η ίδια. Η υπογραφή, αντίθετα, ήταν δική της. Το παρομοίασε με το να της αποδίδεται μια φράση που δεν είπε ποτέ.
Η Condé Nast, μητρική εταιρεία του New Yorker, έχει από το 2024 πολυετή συμφωνία με την OpenAI για τη χρήση μέρους του περιεχομένου της στα προϊόντα της εταιρείας. Εκπρόσωπος του περιοδικού δήλωσε, ωστόσο, στο Nieman Lab ότι η Condé Nast δεν έχει παραχωρήσει σε καμία εταιρεία ανάπτυξης μεγάλων γλωσσικών μοντέλων άδεια να χρησιμοποιήσει τα σκίτσα του New Yorker για την εκπαίδευση μοντέλων. Ορισμένες εικόνες του ChatGPT αναπαρήγαγαν και το λογότυπο του περιοδικού, κάτι που, σύμφωνα με τον ίδιο εκπρόσωπο, επίσης δεν επιτρέπεται από τις σχετικές συμφωνίες.
Η OpenAI δήλωσε ότι εκτιμά τις αναφορές για σφάλματα και ανεπιθύμητες συμπεριφορές των μοντέλων, ώστε να μπορεί να τις διορθώνει. Δεν απάντησε, ωστόσο, στις ερωτήσεις του Nieman Lab για το πώς τα μοντέλα μπορεί να είχαν μάθει τις συγκεκριμένες υπογραφές.
Μετά τις ερωτήσεις του δημοσιογράφου, το ChatGPT άρχισε να εμφανίζει σε ορισμένα αιτήματα για σκίτσα «στο ύφος του New Yorker» προειδοποίηση ότι το αίτημα ενδέχεται να παραβιάζει τους περιορισμούς σχετικά με την ομοιότητα με περιεχόμενο τρίτων. Όταν δημοσιεύτηκε η έρευνα, όμως, το σύστημα εξακολουθούσε σε ορισμένες περιπτώσεις να παράγει σκίτσα με τα ονόματα πραγματικών δημιουργών.
Το ζήτημα της υπογραφής είναι διαφορετικό από τη γνωστή διαμάχη γύρω από τη μίμηση του ύφους ενός καλλιτέχνη. Ο James Grimmelmann, καθηγητής ψηφιακού δικαίου και δικαίου της πληροφορίας στο Cornell Law School, εξήγησε ότι στα συγκεκριμένα παραδείγματα το ChatGPT συνήθως δεν αναπαράγει ένα συγκεκριμένο σκίτσο, αλλά μιμείται ένα γενικότερο ύφος. Η χρήση του ονόματος ή της ταυτότητας ενός δημιουργού χωρίς άδεια μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να εγείρει διαφορετικά νομικά ζητήματα.
Για τους ίδιους τους σκιτσογράφους, πάντως, η διαφορά είναι πιο άμεση. Ο Joe Dator, συνεργάτης του New Yorker εδώ και περίπου δύο δεκαετίες, είπε ότι η αναπαραγωγή της υπογραφής του τού φάνηκε πιο παραβιαστική ακόμη και από την υποκλοπή της πιστωτικής του κάρτας: στη μία περίπτωση κάποιος κλέβει κάτι δικό σου, στην άλλη παριστάνει εσένα.
Αυτό είναι και το ιδιαίτερο στοιχείο της υπόθεσης: τα σκίτσα δεν θυμίζουν απλώς τη δουλειά πραγματικών δημιουργών. Σε ορισμένες περιπτώσεις εμφανίζονται με τις υπογραφές τους.
Με στοιχεία από Nieman Journalism Lab