«ΒΡΕΧΕΙ; Απόψε δεν ήρθατε εσείς στη συναυλία της Άννας, ήρθα εγώ στη δική σας. Θα μου την ξεκινήσετε;»
Αφού προσγειώθηκε στη σκηνή του ΟΑΚΑ τραγουδώντας το «Αιγαίο» ως από μηχανής θεά, η απόλυτη ιπτάμενη Άννα Βίσση, μετά το βροχερό ωριαίο DJ set του Argy, που δεν χάλασε το κέφι κανενός από τους 95.000 ανθρώπους που την περίμεναν φορώντας αδιάβροχα, τούς χάρισε τη συναυλία με το καλησπέρα, με σύνθημα «Αγάπη υπερβολική» και παρασύνθημα «Σε περίπτωση που».
Ανάμεσά τους κι εγώ, σε ένα σερί μετά τις τρεις βραδιές του Καλλιμάρμαρου, θυμάμαι τη βραδιά του 2024 που κρατούσαμε ομπρέλες· εκείνη τη νύχτα ξαναγνώρισα τη Βίσση που άκουσα πρώτη φορά στα παιδικά μου χρόνια. Κάποια ιερή συμφωνία είχε κάνει και τότε και τώρα με τον ουρανό και σταμάτησε η βροχή στο τσακ.
Κανένα ραντεβού δεν θα μας έκανε να περιμένουμε τόσες ώρες υπό βροχή αν δεν νιώθαμε την καψούρα να ξανασυναντηθούμε με ένα αντικείμενο πόθου, μια δικιά μας Βίσση που έχει τραγουδήσει ό,τι έχουμε ζήσει, κι έχει ζήσει ό,τι έχουμε τραγουδήσει.
Στα σόσιαλ ήδη ανέβαιναν δημοσιεύσεις για τα έκτακτα καιρικά φαινόμενα, στατιστικά των οικονομικών, ρεκόρ εισιτηρίων, υπερπαραγωγή, υπερθέαμα – όλα αυτά θα βρουν τη θέση τους στα τεφτέρια της αγοράς και της εκδοχής της ιστορίας που μπορεί να γραφτεί. Στο ΑΝΝΑ ΟΑΚΑ όμως εκτυλίχθηκε και μια άλλη εκδοχή της ιστορίας που δεν χωράει στα βίντεο υψηλής ανάλυσης και στις ζωντανές συνδέσεις. Ένας διάλογος ενεργειακός μεταξύ της παρουσίας της Άννας και του κοινού, με συστατικά τη φωνή της, τα τραγούδια του Ν. Καρβέλα, τη μνήμη, τη λατρεία, τη χημεία, την καύλα. Αυτό το συναίσθημα δεν καταγράφεται και δεν περιγράφεται στα στόριζ του ίνστα.
Κανένα ραντεβού δεν θα μας έκανε να περιμένουμε τόσες ώρες υπό βροχή αν δεν νιώθαμε την καψούρα να ξανασυναντηθούμε με ένα αντικείμενο πόθου –μουσικού ή μη δεν έχει σημασία–, μια δικιά μας Βίσση που έχει τραγουδήσει ό,τι έχουμε ζήσει, κι έχει ζήσει ό,τι έχουμε τραγουδήσει.
Μια γυναίκα καλλιτέχνης που δεν χωράει σε μουσικά είδη και στερεότυπα παρά μόνο για να τα ανατρέψει. Η 54χρονη καριέρα, το πέρασμα από τις μπουάτ, τις ροκ όπερες, τους πολυπλατινένιους δίσκους, τις ανατριχιαστικές ερμηνείες, τα απόλυτα σουξέ, τα πρωτοποριακά σόου, το billboard hot dance club play chart, τις Eurovision, το Ηρώδειο, τις φωνητικές ικανότητες και τη φυσική κατάσταση μιας περφόρμερ που φέρνει όλες τις γενιές, όλα τα φύλα, όλες τις τάξεις στο σημείο «Δώδεκα κι ούτε ένα τηλεφώνημα».
Αυτό που σχηματίζεται ως περιβάλλον από τις χιλιάδες φωνές που σιγοτραγουδούν το «Ξανά» και τα «Μαθητικά Χρόνια», ξεφαντώνουν με το «Τραύμα» και το «Ρε» και σιωπούν απόλυτα με το «Δεν θέλω να ξέρεις», τα «Μαύρα γυαλιά», το «Παραλύω» είναι ένα βίωμα που εγγράφεται ψυχοσωματικά στο κοινό, μια κοινή διονυσιακή εμπειρία.
Ψιθύρισα στον Μιχαλένιο πως θα ερχόμουν ακόμα και αν έλεγε μόνο αυτά τα τρία τραγούδια και τον ευχαρίστησα για το εισιτήριο-δωράκι γενεθλίων.
Ό,τι και να πούνε οι στατιστικές, οι φανατικοί φίλοι ή οι φανατικοί εχθροί, η Άννα το σαρώνει περπατώντας τη σκηνή του ΟΑΚΑ μόνη της, με μπαλέτο, με ορχήστρα, με φαντασμαγορικά φώτα και πάλι μόνη της, παρέα με την έφηβη Άννα Βίσση να παρεμβαίνει με τη βοήθεια του ΑΙ στις γιγαντοοθόνες ως η πιο special guest star της συναυλίας.
Καθώς πλησίαζε το φινάλε, το tribute στον Μαζώ, η φωτογραφία του, η αφιέρωση του «Τρένου», ένας ακόμα αποχαιρετισμός όσο η ψιλή βροχή «σταματάει, ξεκινάει και ξανά μανά», η Άννα έβγαλε το μαντό με τα φτερά τη στιγμή που χιλιάδες κόσμου φορούσε αδιάβροχο, και δεν έκανε βήμα μέχρι να ολοκληρωθεί και το encore πάνω σε ένα «μαγικό χαλί». Φινάλε, χειροκροτήματα, αποθέωση, βεγγαλικά στον ουρανό και μια χαρακτηριστική αμηχανία που εκπέμπει αποχαιρετώντας γιατί γνωρίζει πως όσες ώρες κι αν τραγουδήσει ο κόσμος θα θέλει λίγο ακόμα Βίσση. Τελικά, η ιερή συμφωνία μεταξύ της ίδιας και του ουρανού τηρήθηκε και από τις δύο πλευρές.
Η Άννα είπε: «Ουρανέ, σε παρακαλώ, μη βρέξεις πολύ».
Ο ουρανός είπε: «Μόνο αν κατέβει η Παναγία στο ΟΑΚΑ».
Και η Άννα είπε: «Αν κατέβει η Βίσση σού κάνει;».
Μάλλον τού έκανε.
Οι στίχοι και η μουσική των τραγουδιών είναι του Ν. Καρβέλα.
«Τρένο», μουσική Β. Βασιλείου / Στίχοι: Σ. Παππά
