Μετά τον θάνατο της Ντόλι Πάρτον, πολλά από όσα γράφονται για εκείνη επιστρέφουν στα μεγάλα, γνωστά υλικά του μύθου της: τη φωνή, τα τραγούδια, την κάντρι, τα στρας, το χιούμορ, το φιλανθρωπικό έργο, την ικανότητά της να είναι ταυτόχρονα λαϊκή και σχεδόν μυθική. Μέσα σε αυτό το κύμα αποχαιρετισμού, όμως, ξαναήρθε στην επιφάνεια και μια πιο ήσυχη ιστορία: η σχέση της με τον Jason Pirro, έναν τρανς άντρα που εργάστηκε δίπλα της για δεκαετίες.
Η ιστορία δεν εμφανίστηκε τώρα από το πουθενά. Το 1990, το τρανς newsletter «Twenty Minutes» κατέγραψε την περίπτωση του Pirro, αντλώντας υλικό από παλιότερο ταμπλόιντ δημοσίευμα για τον οδηγό της Πάρτον στο Χόλιγουντ. Η γλώσσα της εποχής ήταν σκληρή, αδιάκριτη και συχνά προσβλητική για τα τρανς άτομα. Αυτό που έμεινε, όμως, μέσα από το αρχείο ήταν κάτι πολύ πιο απλό: ο Pirro έλεγε τότε ότι η Πάρτον γνώριζε την ιστορία του και του φερόταν με καλοσύνη.
Here's the text of the original Sun interview with Pirro https://t.co/vgTD1KYGxr pic.twitter.com/XAdWWGvcVo
— Gillian Branstetter (@GBBranstetter) August 25, 2026
Το σημαντικό εδώ δεν είναι το σοκ που προσπάθησαν να πουλήσουν τα ταμπλόιντ των ’90s. Είναι ότι η ίδια ιστορία διασώθηκε και ξαναδιαβάστηκε από trans έντυπα, όχι ως κουτσομπολιό γύρω από μια σταρ, αλλά ως σπάνιο ίχνος μιας εποχής όπου η δημόσια ύπαρξη ενός τρανς ανθρώπου μπορούσε πολύ εύκολα να γίνει θέαμα, έκθεση ή προσβολή. Στην περίπτωση του Pirro, η σχέση με την Πάρτον φαίνεται πως δεν έμεινε ένα περαστικό επεισόδιο. Συνεχίστηκε.
Στο βιβλίο της «Dolly: My Life and Other Unfinished Business», που κυκλοφόρησε το 1994, η Πάρτον αναφέρει τον Jason Pirro ονομαστικά αρκετές φορές. Τον περιλαμβάνει στις ευχαριστίες της και, σε ερώτηση για drag performers, cross-dressers και ανθρώπους που είχαν κάνει επέμβαση επιβεβαίωσης φύλου —με τη δύσκολη ορολογία της εποχής— απαντά με τον γνωστό δικό της τρόπο: λέει ότι αν δεν είχε γεννηθεί γυναίκα, θα ήταν drag queen, και προσθέτει πως όσα ξέρει για τέτοια ζητήματα τα έμαθε από τον «καλό της φίλο Jason».
Αυτή η φράση δεν είναι θεωρία. Δεν είναι ακτιβιστικό μανιφέστο. Είναι κάτι πιο καθημερινό και ίσως γι’ αυτό πιο δυνατό. Η Πάρτον δεν μιλούσε για έναν αφηρημένο «κόσμο» που έπρεπε να ανεχτεί. Μιλούσε για έναν άνθρωπο μέσα στον δικό της κύκλο, έναν άνθρωπο που γνώριζε, εμπιστευόταν και κρατούσε κοντά της.
Ο Pirro φαίνεται πως συνέχισε να βρίσκεται στο επαγγελματικό και προσωπικό περιβάλλον της για πολλά χρόνια. Η Πάρτον τον ευχαρίστησε ξανά στις σημειώσεις του άλμπουμ «Pure & Simple» το 2016, για τον χρόνο, την αγάπη και την προσοχή του στη λεπτομέρεια, ενώ το όνομά του εμφανίζεται και στο βιβλίο «Behind the Seams» του 2023, την εικονογραφημένη αναδρομή στη θρυλική γκαρνταρόμπα και στη σκηνική εικόνα της.
Αυτό μετακινεί λίγο τον τρόπο που διαβάζεται η γνωστή σχέση της Πάρτον με το LGBTQ+ κοινό. Η Ντόλι δεν έγινε queer icon μόνο επειδή έμοιαζε με drag όνειρο που τραγουδούσε κάντρι. Ούτε μόνο επειδή μιλούσε συχνά για αποδοχή με έναν απλό, σχεδόν παλιομοδίτικο ανθρωπισμό. Σε αυτή την ιστορία, η αποδοχή δεν είναι δημόσιο αφήγημα. Είναι δουλειά, σχέση, τηλέφωνο, διαδρομή, εμπιστοσύνη, συνεργασία, παρουσία.
Η ίδια απέφευγε συνήθως τη σκληρή κομματική γλώσσα, αλλά όταν ρωτήθηκε για τρανς ανθρώπους η θέση της ήταν καθαρή. Το 2016, απέναντι στον νόμο HB2 της Βόρειας Καρολίνας για τις τουαλέτες, είπε ότι όλοι πρέπει να αντιμετωπίζονται με σεβασμό και να έχουν την ευκαιρία να είναι αυτό που είναι. Το 2023, όταν στο Τενεσί οι τρανς άνθρωποι δέχονταν νέες πολιτικές επιθέσεις, είπε ξανά ότι δεν θέλει να μπαίνει στην πολιτική πλευρά των πραγμάτων, αλλά στο ανθρώπινο στοιχείο. Και εκεί πρόσθεσε ότι στον στενό της κύκλο υπάρχουν τρανς άνθρωποι, γκέι, λεσβίες και άνθρωποι με εξαρτήσεις — άνθρωποι που γνώριζε, αγαπούσε και δεν έκρινε.
Η ιστορία του Jason Pirro δεν χρειάζεται να γίνει αγιογραφία της Πάρτον. Χρειάζεται, όμως, να διαβαστεί γι’ αυτό που είναι: μια μικρή χαραμάδα σε μια πιο ιδιωτική μορφή αλληλεγγύης. Σε μια εποχή όπου οι τρανς άνθρωποι γίνονταν συχνά αντικείμενο χλεύης ή κανιβαλισμού, ένας τρανς άντρας φαίνεται πως έμεινε για δεκαετίες μέσα στον κόσμο μιας από τις πιο διάσημες γυναίκες της Αμερικής, όχι ως σκάνδαλο, αλλά ως άνθρωπος εμπιστοσύνης.
Και αυτό ίσως λέει κάτι ουσιαστικό για τη Ντόλι Πάρτον. Πίσω από τη μεγάλη δημόσια περσόνα — τα μαλλιά, τα αστεία, τα στρας, τη θεατρική καλοσύνη — υπήρχε και μια πιο πρακτική ηθική. Όχι πάντα θορυβώδης, όχι πάντα πολιτικά φορτισμένη, αλλά συγκεκριμένη: να αφήνεις τους ανθρώπους να είναι αυτό που είναι και να τους κρατάς δίπλα σου.
Με στοιχεία από Them
