Το νέο φιλμ του Γκρεγκ Αράκι δεν χρειαζόταν απλώς ερωτικές σκηνές. Χρειαζόταν έναν τρόπο να κινηματογραφήσει την υποταγή, τον πόνο και την εξουσία χωρίς το ίδιο το γύρισμα να αναπαράγει αυτό που η ταινία θέλει να εξετάσει.
Στο I Want Your Sex, η Ολίβια Γουάιλντ και ο Κούπερ Χόφμαν χρησιμοποίησαν μια αριθμητική «κλίμακα πόνου» για τις BDSM σκηνές τους. Στις πρόβες και στα γυρίσματα, τα χτυπήματα δεν αφήνονταν στην αίσθηση της στιγμής. Μετριούνταν. Η Γουάιλντ μπορούσε να δοκιμάζει την ένταση, ο Χόφμαν να απαντά αν αυτό που ένιωθε ήταν μηδέν, δύο, πέντε ή επτά στα δέκα, και οι δύο ηθοποιοί να έχουν κοινή γλώσσα για κάτι που στην οθόνη έπρεπε να μοιάζει επικίνδυνο, αλλά στο σετ έπρεπε να παραμένει απολύτως ελεγχόμενο.
Αυτό είναι και το ενδιαφέρον του μικρού παρασκηνίου: δεν αφορά μόνο το πόσο «τολμηρές» είναι οι σκηνές. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο το σύγχρονο σινεμά προσπαθεί να γυρίσει σκηνές επιθυμίας, πόνου και κυριαρχίας με όρους συνεννόησης, πρόβας και διαρκούς συναίνεσης.
Η ταινία, που βγαίνει τώρα στις αμερικανικές αίθουσες, είναι το νέο καμπ και ερωτικό φιλμ του Γκρεγκ Αράκι, ενός από τους πιο αναγνωρίσιμους δημιουργούς του New Queer Cinema. Ο Κούπερ Χόφμαν υποδύεται τον Έλιοτ, έναν νεαρό απόφοιτο που πιάνει δουλειά ως βοηθός της Έρικα Τρέισι, μιας διάσημης και προκλητικής καλλιτέχνιδας, την οποία υποδύεται η Ολίβια Γουάιλντ. Η επαγγελματική σχέση τους μετατρέπεται σε σαδομαζοχιστική σχέση, με τον Έλιοτ να γίνεται ερωτικό αντικείμενο, μούσα και υλικό στα χέρια της εργοδότριάς του.
Η γωνία δεν είναι καινούργια για τον Αράκι. Από τη δεκαετία του 1990, το σινεμά του κινείται γύρω από σώματα που επιθυμούν, ρισκάρουν, χάνονται, αυτοσχεδιάζουν και πληρώνουν το κόστος της απόλαυσης. Μόνο που εδώ η παλιά αρακική πρόκληση συναντά ένα νέο κινηματογραφικό καθεστώς: το γύρισμα δεν μπορεί πια να βασίζεται στην αμηχανία, στη σιωπή ή στην ιδέα ότι ο ηθοποιός «θα αντέξει» επειδή έτσι απαιτεί η σκηνή.
Για τον Αράκι, το I Want Your Sex ήταν η πρώτη ταινία στην οποία συνεργάστηκε με συντονιστή οικειότητας. Ο ρόλος του δεν ήταν να κάνει τις σκηνές πιο ήπιες, αλλά πιο ακριβείς. Όπως σε μια σκηνή δράσης το χτύπημα πρέπει να φαίνεται πραγματικό χωρίς να είναι πραγματικά επικίνδυνο, έτσι και εδώ το BDSM έπρεπε να αποκτήσει χορογραφία, όρια, μηχανισμούς διαφυγής, καθαρούς κώδικες.
Η «κλίμακα πόνου» λειτούργησε ακριβώς γι’ αυτό. Δεν ήταν ένα κόλπο για να γίνει η σκηνή πιο σέξι. Ήταν ένα εργαλείο εργασίας. Έδινε στους ηθοποιούς τη δυνατότητα να μιλούν για το σώμα τους χωρίς να διακόπτουν το γύρισμα με γενικές, αμήχανες διατυπώσεις. Ένα χτύπημα μπορούσε να μην είναι τίποτα. Ένα άλλο μπορούσε να είναι τρία. Ένα τρίτο μπορούσε να πλησιάζει το όριο. Το σώμα έπαυε να είναι αόριστο πεδίο αντοχής και γινόταν μέρος μιας συμφωνημένης γλώσσας.
Αυτό έχει ιδιαίτερο βάρος επειδή ο Χόφμαν δεν είχε γυρίσει ξανά ερωτική σκηνή. Στο πρώτο του πέρασμα από ένα τόσο φορτισμένο σετ, βρέθηκε απέναντι σε ένα σύμπαν από δερμάτινα αξεσουάρ, δεσμά, τακούνια, ρόλους, υποταγή, θεατρικότητα και πλήρη έκθεση. Η νευρικότητα δεν εξαφανίστηκε. Μετατράπηκε, όμως, σε κάτι που μπορούσε να οργανωθεί. Το ζητούμενο δεν ήταν να μην φοβάται κανείς τίποτα. Ήταν να ξέρει ακριβώς τι κάνει, γιατί το κάνει και πού σταματά.
Το I Want Your Sex έχει έτσι δύο παράλληλες σκηνές εξουσίας. Η μία είναι μέσα στην ταινία: μια διάσημη καλλιτέχνις, ένας νεαρός βοηθός, ένας κόσμος τέχνης όπου η λατρεία, η εκμετάλλευση και η επιθυμία μπερδεύονται επικίνδυνα. Η άλλη είναι πίσω από την κάμερα: ένα γύρισμα που πρέπει να δείξει την απώλεια ελέγχου χωρίς να χάσει το ίδιο τον έλεγχο.
Αυτό είναι που κάνει την ιστορία πιο ενδιαφέρουσα από μια απλή περιγραφή «τολμηρών σκηνών». Η ταινία μιλά για τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στη χειραφέτηση και την εκμετάλλευση, ανάμεσα στο παιχνίδι ρόλων και στην πραγματική ανισορροπία δύναμης, ανάμεσα στην επιθυμία να αφεθείς και στον κίνδυνο να σε χρησιμοποιήσουν. Και το ίδιο το γύρισμα φαίνεται να έπρεπε να απαντήσει σε αυτές τις ερωτήσεις πρακτικά, όχι θεωρητικά.
Στις πιο απαιτητικές σκηνές, το ζήτημα δεν ήταν μόνο το γυμνό ή η ερωτική έκθεση. Ήταν τα δεσμά, οι γωνίες της κάμερας, το πώς ένας ηθοποιός μπορεί να ελευθερωθεί γρήγορα αν χρειαστεί, ποια κίνηση κρατιέται για την ένταση της σκηνής και ποια αφαιρείται για την ασφάλεια του ανθρώπου που την εκτελεί. Στο παλιό σινεμά αυτά τα πράγματα συχνά έμεναν αόρατα ή αδιανόητα. Στο νέο, γίνονται μέρος της ίδιας της παραγωγής.
Ο Αράκι, βέβαια, δεν ενδιαφέρεται να φτιάξει ένα αποστειρωμένο εγχειρίδιο καλής συμπεριφοράς. Το σινεμά του ήταν πάντα υπέρ της επιθυμίας ως αταξίας, ως κινδύνου, ως γελοίας και βαθιάς ανθρώπινης δύναμης. Το I Want Your Sex μοιάζει να συνεχίζει αυτή τη γραμμή: θέλει να προκαλέσει, να κάνει το κοινό να διαφωνήσει, να γελάσει, να νιώσει άβολα, να αναρωτηθεί αν αυτό που βλέπει είναι απελευθέρωση ή παγίδα.
Η διαφορά είναι ότι τώρα η πρόκληση περνά και από τη μέθοδο. Δεν αρκεί να δείξεις το σώμα σε κίνδυνο. Πρέπει να ξέρεις πώς προστατεύτηκε το σώμα που το υποδύεται. Δεν αρκεί να μιλήσεις για συναίνεση μέσα στην ιστορία. Πρέπει να υπάρχει συναίνεση και στη διαδικασία που την κατασκευάζει.
Κάπως έτσι, μια αριθμητική κλίμακα για τα χτυπήματα γίνεται το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο γύρω από την ταινία. Όχι επειδή μειώνει την ένταση, αλλά επειδή δείχνει τι χρειάζεται για να φανεί η ένταση χωρίς να μετατραπεί σε κατάχρηση. Στο I Want Your Sex, η υποταγή μπορεί να είναι μέρος του ρόλου. Στο γύρισμα, όμως, έπρεπε να είναι κάθε στιγμή διαπραγματεύσιμη.
Με στοιχεία από Variety, The Art Newspaper