Ο Μπεν Πλατ μεγάλωσε μέσα στο μουσικό θέατρο. Στα έξι του φορούσε λαμπερό σακάκι σε σχολική παράσταση της «Σταχτοπούτας». Στα 32 του έχει ήδη κερδίσει Tony, έχει συνδεθεί για πάντα με το Dear Evan Hansen και ανήκει σε εκείνη τη γενιά ηθοποιών που μεγάλωσαν μπροστά στο κοινό, ανάμεσα στη σκηνή, το σινεμά και το διαδίκτυο.
Κι όμως, μέχρι τώρα δεν είχε παίξει στη σκηνή έναν ολοκληρωμένο κουίρ χαρακτήρα που τραγουδά ανοιχτά ερωτικά τραγούδια προς έναν άνδρα.
Αυτό αλλάζει στο Midnight at the Never Get, το μιούζικαλ που ανεβαίνει στο Menier Chocolate Factory του Λονδίνου και μεταφέρει το κοινό σε ένα παράνομο gay bar του Greenwich Village το 1965. Ο Πλατ υποδύεται τον Trevor, έναν τραγουδιστή καμπαρέ σε έναν χώρο όπου ο έρωτας, η σκηνή και η queer επιβίωση συναντιούνται πριν από τη μεγάλη δημόσια έκρηξη του κινήματος.
Ο ίδιος λέει ότι η εμπειρία έχει κάτι απελευθερωτικό. Έχοντας περάσει χρόνια σε μιούζικαλ, δεν είχε βρεθεί ποτέ σε αυτή τη θέση: να παίζει έναν τρισδιάστατο κουίρ χαρακτήρα και να τραγουδά τραγούδια που δεν χρειάζεται να μεταφράζουν ή να κρύβουν το αντικείμενο του πόθου τους.
Το Midnight at the Never Get δεν παρουσιάζεται ως ευθύ πολιτικό μανιφέστο. Όμως δεν γίνεται να μη διαβαστεί πολιτικά, ειδικά σε μια στιγμή που ο Πλατ μιλά για την Αμερική ως έναν τόπο που του φαίνεται «ανήμπορος και τρομακτικός». Η μεταφορά σε ένα gay bar του Greenwich Village των 60s φέρνει μαζί της μια ολόκληρη ιστορία: κρυφοί χώροι, τραγούδια που λένε όσα δεν επιτρέπονται αλλού, σώματα που μαθαίνουν να υπάρχουν μέσα στη νύχτα.
Για τον Πλατ, η σκηνή υπήρξε πάντα ασφαλής χώρος, αλλά και χώρος άγχους. Μιλά ανοιχτά για την αγωνία του, για το πώς η σχέση του με τον σύζυγό του, τον ηθοποιό Νόα Γκάλβιν, τον βοηθά να τη διαχειρίζεται, και για το πώς η δημιουργική συγκέντρωση λειτουργεί σαν αντίβαρο. Αυτή τη φορά βρίσκεται στο Λονδίνο με δύο σταθερές: τον άνδρα του και έναν ρόλο που τον φέρνει πιο κοντά σε κάτι που δεν είχε κάνει ποτέ στη σκηνή.
Ο Πλατ έγινε παγκόσμια γνωστός με το Dear Evan Hansen, παίζοντας έναν προβληματικό έφηβο ήρωα από τα πρώτα στάδια ανάπτυξης του έργου μέχρι το Broadway. Η παράσταση τον απογείωσε, αλλά τον απορρόφησε σχεδόν ολοκληρωτικά. Έχει πει ότι για χρόνια έβαλε τη δική του ζωή σε παύση, ζώντας μέσα στον χαρακτήρα. Η κινηματογραφική μεταφορά του 2021 ήταν πιο δύσκολη εμπειρία: ο ίδιος δέχτηκε σκληρή κριτική ότι ήταν πολύ μεγάλος για τον ρόλο και ότι επωφελήθηκε από τη θέση του πατέρα του ως παραγωγού. Ο Πλατ το περιγράφει ως ένα οδυνηρό, αλλά αναπόφευκτο μάθημα της δουλειάς.
Σήμερα, δείχνει να κοιτά αλλού. Όχι μόνο προς το Midnight at the Never Get, αλλά και προς ένα από τα πιο παράξενα κινηματογραφικά εγχειρήματα των επόμενων δεκαετιών: το Merrily We Roll Along του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ.
Η ταινία βασίζεται στο μιούζικαλ του Στίβεν Σόντχαϊμ, που παρακολουθεί τρεις φίλους ανάποδα στον χρόνο, από τη φθορά της μέσης ηλικίας πίσω στην αρχική τους νεανική αισιοδοξία. Ο Λινκλέιτερ, αντί να γυρίσει την ιστορία με μακιγιάζ ή ψηφιακές μεταμορφώσεις, τη γυρίζει σε πραγματικό χρόνο. Αν ανάμεσα σε δύο σκηνές περνούν τρία χρόνια στην ιστορία, το συνεργείο περιμένει τρία πραγματικά χρόνια για να συνεχίσει.
Ο Πλατ λέει ότι τα γυρίσματα έχουν φτάσει περίπου στο ένα τρίτο. Η ταινία αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2038, όταν ο ίδιος θα είναι 45 ετών. Το περιγράφει ως κάτι «εντελώς τρελό», αλλά και σαν οικογενειακή συνάντηση που επαναλαμβάνεται κάθε λίγα χρόνια. Μαζί του πρωταγωνιστούν ο Πολ Μέσκαλ και η Μπίνι Φέλντστιν.
Το παράδοξο είναι γοητευτικό: ένας ηθοποιός που αυτή τη στιγμή παίζει στο Λονδίνο έναν κουίρ τραγουδιστή των 60s συμμετέχει ταυτόχρονα σε μια ταινία που θα καταγράψει τη δική του πραγματική γήρανση μέχρι το 2038. Η σκηνή του δίνει έναν έρωτα που μπορεί να ειπωθεί ανοιχτά τώρα. Το σινεμά του ζητά να περιμένει είκοσι χρόνια για να ολοκληρώσει μια ιστορία για τον χρόνο.
Ο Πλατ μιλά και για τον Σόντχαϊμ σχεδόν σαν για πνευματικό οδηγό. Τον αποκαλεί, με τον δικό του τρόπο, ραβίνο και ιμάμη του. Ο ρόλος που ονειρεύεται περισσότερο είναι ο George στο Sunday in the Park With George, ένα έργο για την τέχνη, την εμμονή, τη μοναξιά και το τίμημα του να ζεις μέσα στο μυαλό σου. Όπως κάθε gay άνθρωπος στον κόσμο, λέει επίσης χαριτολογώντας, ελπίζει κάποτε να παίξει στο Angels in America του Τόνι Κούσνερ.
Προς το παρόν, όμως, βρίσκεται σε ένα φανταστικό gay bar του Greenwich Village, τραγουδώντας τραγούδια που κοιτούν έναν άνδρα χωρίς υπεκφυγές. Για έναν performer που μεγάλωσε στο πιο queer-coded είδος της αμερικανικής σκηνής, αυτό ακούγεται σχεδόν αυτονόητο. Το γεγονός ότι δεν ήταν αυτονόητο μέχρι τώρα είναι ακριβώς το ενδιαφέρον.
Με στοιχεία από Guardian.
