ΤΟ «ΜΑΥΗΕΜ» KANONIKA είναι το έβδομο άλμπουμ της Lady Gaga, όλων των side-projects, των σάουντρακ και άλλων συναφών πραγμάτων εξαιρουμένων. Η αλήθεια είναι ότι έχω χάσει το μέτρημα από τότε που το «Fame Monster» πλασαρίστηκε ως επανέκδοση του ντεμπούτου της, «The Fame», αλλά ήταν τελικά ένα διαφορετικό άλμπουμ.
Τέλος πάντων, ούτε και η Wikipedia μετρά τους δίσκους της, αλλά αυτό δεν έχει και πολλή σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η Gaga τώρα κάνει μια βουτιά στα πρώτα χρόνια της καριέρας της, και πιο συγκεκριμένα στα δύο άλμπουμ που την καθιέρωσαν.
Για τους φαν της είναι τα καλύτερα νέα αυτή η επιστροφή της στις synth-pop ρίζες της, επειδή κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: σουρεαλιστικά, camp και larger than life hits που στην πλειοψηφία τους στιχουργικά δεν βγάζουν κανένα απολύτως νόημα, αλλά κάπως λειτουργούν μέσα στη συνολική παράνοια που βιώνουμε.
H Lady Gaga δεν χρειάζεται καν να μεταμορφωθεί σε κάτι άλλο, όπως γίνεται διαχρονικά στην ποπ, ή να πειραματιστεί για να γνωρίσει επιτυχία. Τελικά το μόνο που χρειάζεται είναι απλώς να είναι ο εαυτός της και να γυρίσει στα πράγματα που την έκαναν εξαρχής μοναδική και σπουδαία.
Ας πάρει κανείς το δεύτερο σινγκλ του δίσκου, το «Abracadabra», και ας αναρωτηθεί πότε κόλλησε με μουσικό βίντεο στο YouTube το τελευταίο διάστημα. Τα θεοπάλαβα viral χορευτικά, το ακαταλαβίστικο, σαχλό ρεφρέν, τα over-the top κουστούμια, το οπερατικό πέρασμα αλά Malcolm McLaren από το πουθενά –αν και ηχητικά σαμπλάρει το «Spellbound» των Siouxsie and the Banshees–, η κραυγή, το θέαμα, το δράμα, όλα αυτά είναι στοιχεία που, αν μη τι άλλο, έχουμε ανάγκη αυτή την περίοδο.
Lady Gaga - Abracadabra (Official Music Video)
Και υπάρχουν κάμποσες απολαυστικές στιγμές στο άλμπουμ, στο οποίο δεν παίζει σχεδόν το skip και άνετα χαρακτηρίζεται ως η πιο συμπαγής δουλειά της εδώ και μια δεκαετία.
Το «Mayhem», αν και φέρνει στον νου περισσότερο το όνομα του διαβόητου νορβηγικού συγκροτήματος και όχι τη λέξη «μακελειό», προήλθε από «ένα σημείο ευτυχίας» για την 37χρονη ποπ σταρ, που το τελευταίο διάστημα φαίνεται ότι είχε κουραστεί και είχε κουράσει.
Από το «Chromatica» έμοιαζε σαν κάτι να μην πήγαινε καλά. Αν δει κανείς το βίντεο του «Rain on me» σήμερα, φαίνεται να λείπει κάτι, σαν να λειτουργεί εντελώς διεκπεραιωτικά. Είναι λίγο αστείο να το λες αυτό για την Gaga που η θεατρικότητα και η υπερβολή στις εμφανίσεις της, ώρες ώρες, την κάνει να μοιάζει ψεύτικη, ότι προσποιείται πάντα.
Ως ηθοποιός δεν κατάφερε να επαναλάβει την τεράστια επιτυχία του A star is born. Κανείς δεν θυμάται την ερμηνεία της στο «House of Gucci». Ακόμα χειρότερα, το πολυαναμενόμενο «Joker 2» πάτωσε εισπρακτικά και καλλιτεχνικά και σε αυτή την κατρακύλα παρασύρθηκε και το περσινό της άλμπουμ «Harlequin» με κομμάτια-διασκευές από το φιλμ. Επιπλέον, το δεύτερο τζαζ άλμπουμ που έκανε με τον Tony Benet δεν είχε καλύτερη τύχη. Γενικά, νομίζω ότι ο κόσμος είχε κάπως βαρεθεί να τη βλέπει παντού.
Ευτυχώς, στην προσωπική της ζωή δεν συνέβη κάτι ανάλογο. Πρόσφατα αρραβωνιάστηκε τον καλό της Michael Polansky και ήταν αυτή η αλλαγή που της έδωσε έναν αέρα αισιοδοξίας που είναι εμφανής και στη μουσική. Ήταν δική του ιδέα να κάνει έναν δίσκο με μουσική που της έφερνε χαρά. Δεν έχω καταλάβει τι δουλειά κάνει ο Polansky, αλλά στο «Mayhem» εκτελεί χρέη παραγωγού μαζί με τον Andrew Watt και με τον Γάλλο μουσικό παραγωγό Gesaffelstein – γι’ αυτό σε ένα σημείο ακούγεται σαν Daft Punk, υποθέτω.
H Gaga δανείζεται διάφορα στοιχεία από διαφορετικούς καλλιτέχνες, έχει όμως το σπάνιο χάρισμα να τα προσαρμόζει στα μέτρα της και να τα κάνει αποκλειστικά δικά της. Στο «Vanish into you», π.χ., ακούγεται σαν τους Blondie, στο «Killah» κάνει μια μείξη David Bowie και Prince (στα φωνητικά), αλλά το αποτέλεσμα και στα δύο είναι εντελώς Gaga.
Σε άλλα σημεία δεν καταλαβαίνεις πού αρχίζει η αναφορά και πού τελειώνει, όπως στο «How bad do you want me» που ξεκινάει σαν Yazoo και καταλήγει κάπως άδοξα, σαν να κοπιάρει την Taylor Swift – όχι ότι έχει ανάγκη να ακολουθήσει κάποιο σύγχρονο trend, όπως γράφουν στην «Guardian».
Lady Gaga - Zombieboy (Official Audio)
Στο «Zombieboy», από την άλλη, κυριεύεται από την Gwen Stefani, ενώ στο «Die with a smile», με τον Bruno Mars, που σιγά μην έλειπε από τον δίσκο, φλερτάρει με το AOR. Όλα αυτά γίνονται μέσα σε ένα εντελώς αυτοαναφορικό πλαίσιο, δεν υπάρχει ούτε ένα κομμάτι στο άλμπουμ που να μη συνομιλεί άμεσα με το παρελθόν της.
Στο «Shadow of a man» είναι ξεκάθαρο ότι ξεσηκώνει τη συνεργασία της στο «Telephone» με την Beyoncé, όπως στο «Disease» το «Judas» ή ακόμη και το «Bad Romance», που παίζει σε διάφορες παραλλαγές μέσα στο άλμπουμ, όπως μου σημειώνει ένας φίλος στα σόσιαλ. Παρ’ όλα αυτά, δεν ακούγεται καθόλου ρετρό αλλά απόλυτα συγχρονισμένη με την εποχή της, σύμφωνα με τον Petridis. Και συμφωνώ απόλυτα. Δεν ακούγεται νοσταλγικό καθόλου.
«Κάτσε στην πρώτη σειρά, παρακολούθησε την πριγκίπισσα να πεθαίνει», τραγουδά στο «Perfect Celebrity» – ούτε η εμμονή με τη φήμη την έχει αφήσει. Μπορεί να έχουν περάσει ανεπιστρεπτί οι μέρες που σόκαρε το κοινό με τις αιματηρές εμφανίσεις της, από το φόρεμα που ήταν φτιαγμένο με κρέας μέχρι όταν, ντυμένη στα λευκά, με την κοιλιά γεμάτη αίματα, ερμήνευε το «Paparazzi» στα βραβεία MTV το 2009, αλλά στην ουσία δεν χρειάζεται πλέον κάτι τέτοιο.
Δεν χρειάζεται καν να μεταμορφωθεί σε κάτι άλλο, όπως γίνεται διαχρονικά στην ποπ, ή να πειραματιστεί για να γνωρίσει εκ νέου επιτυχία. Τελικά το μόνο που χρειάζεται είναι απλώς να είναι ο εαυτός της και να γυρίσει στα πράγματα που την έκαναν εξαρχής μοναδική και σπουδαία.
Lady Gaga - Perfect Celebrity (Official Audio)
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
