Δεκάδες άτομα κάθε ηλικίας, γυναίκες και άνδρες κρατώντας λευκά τριαντάφυλλα πραγματοποίησαν «Λευκή πορεία» το απόγευμα του Σαββάτου στους δρόμους της Μαζάν ως ένδειξη αλληλεγγύης στην 72χρονη Ζιζέλ Πελικό, θύμα πολλαπλών βιασμών επί 10 χρόνια, αλλά και για όλες τις γυναίκες, θύματα βιασμών.
Οι γυναίκες που οργάνωσαν την «Λευκή πορεία» είναι όλες θύματα βίας, που προσπαθούν να κάνουν ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή τους με την συμμετοχή τους στην τοπική κοινωνική οργάνωση Isofaculté, η οποία ειδικεύεται στην ανασυγκρότηση της ψυχικής υγείας μέσω της ιπποθεραπείας.
«Είναι η πρώτη φορά που διαδηλώνω. Νομίζω πως είναι σωστό να το κάνω για μια γυναίκα και για την εμπειρία. Αυτή η δίκη είναι φοβερή, σκληρή, όμως αυτή η γυναίκα έχει ένα τεράστιο θάρρος αφού έχει κατορθώσει να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Αυτό είναι μια πρόοδος. Εγώ υπήρξα θύμα καταστάσεων πριν από 30 χρόνια και δεν μπορούσε να γίνει τίποτα. Δεν με πίστευαν για τις κακοποιήσεις (που είχα υποστεί) και βρέθηκα με τα δύο παιδιά μου να με πετάνε έξω από το παράθυρο», δήλωσε στην Le Figaro η 69χρονη Κατρίν Μπορέλ, η οποία συμμετείχε στην «Λευκή πορεία» για την στήριξη στην Ζιζέλ Πελικό.
VIDÉOS - Procès des viols de Mazan : plusieurs centaines de personnes se réunissent à Mazan pour une "marche blanche solidaire" en soutien à Gisèle Pelicot
— France Bleu (@francebleu) October 5, 2024
➡️ https://t.co/LE5dqxgRxi pic.twitter.com/kH9KZz5BBG
Μαζί της και ένα άλλο θύμα βίας, η 73χρονη Ζοσιάν Ντολσέ, η οποία ανέφερε: «Αν υπάρχουν γυναίκες που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση, τολμήστε να το πείτε, αφήστε μας να σας στηρίξουμε». Και οι δύο γυναίκες κατάγονται από την πόλη Καρπαντρά, κοντά στο μικρό χωριό Μαζάν των 6.000 κατοίκων, όπου ζούσε το ζεύγος Πελικό.
Η Κλοέ Σαρά, επικεφαλής του πρότζεκτ «Femmes» (Γυναίκες) της οργάνωσης Isofaculté δήλωσε στο τοπικό ραδιόφωνο «France Bleu Vaucluse»: «Η Λευκή πορεία διοργανώνεται για να δείξει ότι πέρα από τη βία μπορεί να υπάρχει ανθρωπιά. Ο στόχος των γυναικών που συμμετέχουν είναι να δείξουν την στήριξή τους στη Ζιζέλ Πελικό. Αυτή η πορεία είναι σιωπηλή και ειρηνική. Είναι μια λευκή πορεία γιατί ακόμα και αν στην πραγματικότητα δεν υπήρξε θάνατος, η ιδέα είναι να μπορούμε να στοχαζόμαστε και όλοι να μπορούν να στοχάζονται για τις γυναίκες θύματα βίας γενικά και να μπορούν να εξοργίζονται ενάντια στη βία, με ειρηνικό τρόπο».
Après avoir été violée par des dizaines d'hommes pendant une décennie, Gisèle Pelicot défend toutes les femmes en affrontant ses agresseurs dans un procès historique. La justice doit changer de côté : signe avec moi pour un Plan National contre le Viol ! https://t.co/B1KYDjvggR
— Houel Xavier (@XH60ESM) October 5, 2024
Η Σαρά ανέφερε πως η Ζιζέλ Πελικό και τα μέλη της οικογένειάς της δεν συμμετείχαν στην «Λευκή πορεία» για να μην δημιουργηθούν τυχόν εντάσεις, αλλά «όλα τα μέλη της οικογένειας είναι ενθουσιασμένα με αυτή την πρωτοβουλία».
Σύμβολο κατά της σεξουαλικής βίας η Ζιζέλ Πελικό
Η δίκη για τους πολλαπλούς βιασμούς της 72χρονης Ζιζέλ Πελικό ξεκίνησε στο ποινικό δικαστήριο της Αβινιόν στις 2 Σεπτεμβρίου και θα έχει διάρκεια τέσσερις μήνες. Βασικός κατηγορούμενος είναι ο 71χρονος σύζυγος του θύματος, Ντομινίκ Πελικό. Ο συνταξιούχος ηλεκτρολόγος επί 10 χρόνια νάρκωνε την Ζιζέλ με αγχολυτικά χάπια για να την βιάζει. Ο ίδιος προσκαλούσε και άγνωστους άνδρες για να βιάζουν το θύμα ενώ εκείνος κατέγραφε τους βιασμούς.
Μαζί με τον ιθύνοντα νου των βιασμών της Ζιζέλ Πελικό δικάζονται και 50 άνδρες, άγνωστοι μεταξύ τους, τους οποίους ο Πελικό «στρατολογούσε» από πλατφόρμα swingers (ανταλλαγής συντρόφων) στο διαδίκτυο. Οι περισσότεροι από τους κατηγορούμενους κατάγονται από την ευρύτερη περιοχή Βακλούς της νοτιοανατολικής Γαλλίας, όπου υπάγεται και το μικρό γραφικό χωριό Μαζάν. Οι κατηγορούμενοι που έχουν εξεταστεί από το δικαστήριο μέχρι σήμερα στην πλειοψηφία τους υποστηρίζουν πως δεν είναι βιαστές, αλλά επισκέφθηκαν την οικία των Πελικό επειδή νόμιζαν πως συμμετέχουν σε ένα σεξουαλικό παιχνίδι του ζευγαριού.
Η δίκη των πολλαπλών βιασμών της Μαζάν έχει συγκλονίσει τη Γαλλία. Η Ζιζέλ Πελικό αναδείχθηκε σε σύμβολο κατά της σεξουαλικής βίας αφού επέλεξε η δίκη να μη γίνει κεκλεισμένων των θυρών, αν και είχε την επιλογή, ώστε «Η ντροπή να αλλάξει πλευρά» (la honte change de camp), δηλαδή, να μην ντρέπεται πλέον το θύμα, όπως συμβαίνει συνήθως, αλλά ο βιαστής.
