Μάης

...η δική μου κάλπη 
μένει ανοιχτή στου Ήλιου το δάκρυ...
Καίει χαρτιά με ονόματα,και μορφές,
δεν τάζει πως θα φέρει πίσω το χθες...
Κλείνει μέσα στο διάφανο τζάμι,
αυτό που δεν βλέπουν οι ''άλλοι''...
Και σαν έρθει η ώρα να ανοιχτεί,
πεταλούδες πετάνε εδώ κι εκεί...
Η δική σου η κάλπη,
μένει ερμητικά κλειστή σε υπερυψωμένη άκρη...
Έχει λευκά χαρτιά, ''καθαρά'', με μορφές,
που τάζουν πως θα φέρουν ιπποτικά το χθες...........;
Κλείνει μέσα σταυρούς διακριτικούς,
αυτούς που αρμόζουν μόνο σε...θνητούς...
Και σαν έρθει η ώρα να ανοιχτεί,
το αίμα(ψέμα) κυλάει...απ' την αρχή....