Το mail που έλαβα πριν από λίγες μέρες έλεγε: «Αυτή είναι μια ιστορία από αυτές που ανυπομονούσα να μοιραστώ. Έλαβα πριν από τρία χρόνια ένα email με ένα demo, χωρίς κάποια παρουσίαση, εισαγωγή ή χαιρετισμό. Έβαλα, λοιπόν, να ακούσω τη μουσική του μυστηριώδους αποστολέα, όπως κάνω πάντα όταν λαμβάνω μουσικές νέων καλλιτεχνών.
Η μουσική του Λεπύρ, λοιπόν, ήταν εξαρχής μια ευχάριστη έκπληξη, κάτι νέο, με δυναμική. Ήχοι ανεπεξέργαστοι, μιας οικιακής, μάλλον, ηχογράφησης, πολλά υποσχόμενοι, με κύριο χαρακτηριστικό το πειραγμένο με πετάλια κιθάρας συνθεσάιζερ. Κόλλησα με τη μία! Άρχισα, μέσα στην καραντίνα, να γυρίζω στο μυαλό μου ιδέες για την ηχογράφηση ενός δίσκου. Έστειλα το υλικό και στον Ekelon και τον έβαλα κι αυτόν στο τριπάκι. Σχεδόν εμμονικά, κατεβάζαμε ιδέες, τραγούδι-τραγούδι. Κι έπειτα, ήρθε η ώρα οι ιδέες να μπουν στο στούντιο. Πρώτα ήρθε ο δημιουργός από τις μακρινές Σέρρες να ακούσει τις ιδέες μας και να ξεκινήσουμε, ηχογραφώντας τα τραγούδια του.
Ο Σωτήρης Ντούβας ήταν ο ντράμερ που θέλαμε για τον “Γύφτικο σεβντά” και τα “Όμορφα Κορίτσια”. Σκεφτήκαμε ότι θα ήταν ιδανικοί ο Λάμπης Κουντουρόγιαννης να παίξει κιθάρα σε στυλ Nine Inch Nails, A Flock of Seagulls και πανηγύρι τζίτζικα funk και ο Μάριος Βαλινάκης των MOb σαξόφωνο στο τραγούδι “Άδικο”. Θέλαμε τον ΜΑΖΟΗΑ να είναι μία επιπλέον φωνή στον δίσκο και να πει το τραγούδι “Έγώ και η σκιά μου”.
«Η μητρική σου γλώσσα σε πάει πιο βαθιά. Δεν το περίμενα, ήταν φοβερό. Κατάλαβα ότι μου άρεσε, πήγε καλύτερα απ' ό,τι περίμενα, οπότε το προχώρησα. Και πολύ γρήγορα».
Προτείναμε και στην Έλενα Λεώνη να συνοδεύσει με τη φωνή της τον Λεπύρ και να απογειώσουν μαζί τα πιο δυνατά σημεία του δίσκου. Τα τραγούδια βγήκαν από το μυαλό μας και έπαιρναν σιγά σιγά υπόσταση. Όλοι οι μουσικοί που θέλαμε να συμμετέχουν στον δίσκο μάς έκαναν την τιμή να κάνουμε τις ιδέες μας πραγματικότητα.
Ο Λεπύρ από τις Σέρρες δεν συναντήθηκε ποτέ με τους συντελεστές του δίσκου του, αλλά η τεχνολογία μάς ένωσε όλους και ένα-ένα βήμα προχωρούσαμε, αργά μεν, αλλά με ικανοποίηση γι' αυτό που γεννιόταν από συλλογική δουλειά και καλές συνεργασίες με εμπιστοσύνη, φιλοδοξίες και πολλή αγάπη. Προσπαθήσαμε για την αρτιότητα του αποτελέσματος και δεν συμβιβαστήκαμε σε τίποτα.
Για την ιστορία, Bukurana θα πει όμορφη στα αρβανίτικα. Ο Λεπύρ είναι ο Απόστολος Άγγος που γεννήθηκε και μεγάλωσε στις Σέρρες, απ' όπου και οι επιρροές του, και μετά την περιπλάνησή του σε διάφορες πανκ μπάντες της Θεσσαλονίκης και των Σερρών ηχογράφησε με ένα Yamaha PSR (ευτυχώς για εμάς) τις δικές του μουσικές.
To “Bukurana” είναι ένας δίσκος που το ένα του πόδι πατάει γερά στις ελληνικές παραδόσεις και το άλλο στην ηλεκτρονική πανκ. Είναι γεμάτος ρομαντισμό. Είναι μουσική για όσους αγαπούν να χορεύουν σε αναμμένα κάρβουνα. Το εξώφυλλο είναι ένας πίνακας της Patricia Ghisjens και το artwork το έχει επιμεληθεί ο εικαστικός Γιώργος Μαραζιώτης».
Το email του Ανδρέα ήταν τόσο ενθουσιώδες, που έβαλα αμέσως να παίξει ο δίσκος που το συνόδευε. Και ήταν όντως ξεχωριστός. Στον «Σεβντά», που είναι και το πρώτο single του, οι στίχοι είναι σε ρομανί, ένα μάντρα που επαναλαμβάνεται σε όλο το κομμάτι με έναν «παραδοσιακό», διονυσιακό ρυθμό, και τα «Όμορφα Κορίτσια» είναι σαν anatolian rock με ελληνικό χρώμα.
Σε πρώτη ακρόαση το άλμπουμ του Λεπύρ δεν έμοιαζε με τίποτε άλλο σύγχρονο ελληνικό. Δεν ήταν ακριβώς ροκ, δεν ήταν ηλεκτρονικός, θύμιζε αυτό που είχαν κάνει οι Εν Πλω στο τέλος της δεκαετίας του ’80, παρότι ως ήχος δεν είχε καμία σχέση, κι αυτό αρκούσε για να αναζητήσω τον δημιουργό του.
ΛΕΠΥΡ - Σεβντάς
Ο Λεπύρ δεν μένει στην Ελλάδα, ζει και εργάζεται στη Βαρκελώνη, αλλά από μια διαβολική σύμπτωση ήταν στις Σέρρες το τριήμερο που ανέβηκα στη Θεσσαλονίκη, και καταφέραμε να τα πούμε από κοντά. Είναι εξίσου ενδιαφέρων τύπος με τον ήχο του, παθιασμένος με τη μουσική του, όσο κι αν προσπαθεί να διατηρήσει χαμηλά τους τόνους στην προσωπική του ζωή.
«Γεννήθηκα και μεγάλωσα στις Σέρρες, σε πολυκατοικία, οπότε είμαι παιδί της επαρχίας, αλλά στο χωριό του πατέρα μου, το Χρυσό, ήμουν επισκέπτης» λέει. «Τελείωσα το σχολείο στις Σέρρες και μετά κατέβηκα για σπουδές στην Αθήνα, τις οποίες δεν ακολούθησα ποτέ.
Στην Αθήνα έμεινα εφτά χρόνια και γύρισα στις Σέρρες, δούλεψα λίγο από δω και από κει σε μαγαζιά, μπαρ και καφέ, μετά ανέλαβα την οικογενειακή επιχείρηση, το καφενείο του πατέρα μου, και τα πράγματα έγιναν πιο δύσκολα, γιατί όταν έχεις επιχείρηση δουλεύεις εφταήμερα, έχεις ελάχιστα ρεπό, ελάχιστες άδειες, λίγο χρόνο για μουσική – αυτό κράτησε εννιά χρόνια.
Μετά ήρθε ο κορωνοϊός, η κρίση, αναγκαστήκαμε να κλείσουμε το καφενείο κι εγώ ήθελα μια αλλαγή. Ήταν too much, δεν πήγαινε πουθενά, έβλεπα ότι μου έπαιρνε όλο και περισσότερο χρόνο να τα βγάλω πέρα, δεν θα άλλαζε αυτό ποτέ, και μετά υπήρξε η επιλογή της Βαρκελώνης γιατί είχα ήδη κάποιους δικούς μου ανθρώπους εκεί, οπότε πήγα και τους βρήκα. Ακόμα εγκλιματίζομαι, δεν ήταν πολύ εύκολο.
Πριν από τον Λεπύρ ασχολιόμουν μόνο με αγγλόφωνο στίχο, δεν ήμουν διαρκώς σε μπάντες. Πάντα έγραφα κιθαριστική μουσική και στίχους, συνεργαζόμουν κυρίως με παιδιά από τη Θεσσαλονίκη. Στις Σέρρες δεν υπάρχει τόσος κόσμος ώστε να φτιάξεις μια μπάντα ενεργή. Λίγο πριν από την καραντίνα ένας συνεργάτης μου είχε ένα ατύχημα στο στούντιό του, πήρε φωτιά και κάηκε, καταστράφηκε εντελώς ο εξοπλισμός του. Ήταν δύσκολη περίοδος, σταματήσαμε να παίζουμε και τότε αποφάσισα να αλλάξω, να κάνω κάτι ριζοσπαστικά καινούργιο, να ανακαλύψω εκ νέου τη μουσική.
Προσπάθησα με την κιθάρα να γράψω άλλο είδος, άλλο στυλ, να πειραματιστώ λίγο, αλλά αυτό με οδηγούσε πάλι στα ίδια, στα παλιά, και είπα πρέπει να δοκιμάσω μια άλλη προσέγγιση, θα δοκιμάσω στα πλήκτρα να ενορχηστρώσω, να γράψω κομμάτια. Δεν είμαι πληκτράς, μετά βίας κιθαρίστας είμαι, αλλά ξέρω να γράφω τραγούδια. Οπότε ξεκίνησα δειλά-δειλά, αρχικά πειραματίστηκα με ρυθμούς και ήθελα να κάνω μεγάλη αλλαγή και στη μουσική και στη γλώσσα. Με το που το γύρισα στα ελληνικά κι έγραψα τα πρώτα δύο τραγούδια, ήταν σαν ένας καινούργιος κόσμος να άνοιξε μπροστά μου.
Η μητρική σου γλώσσα σε πάει πιο βαθιά. Δεν το περίμενα, ήταν φοβερό. Κατάλαβα ότι μου άρεσε, πήγε καλύτερα απ' ό,τι περίμενα, οπότε το προχώρησα, και πολύ γρήγορα. Το ντέμο αρχικά είχε δημοσιευτεί στο YouTube, την άνοιξη του 2020, ο Aνδρέας μου είπε να το κατεβάσω όταν πλέον αρχίσαμε να το ενορχηστρώνουμε από την αρχή. Μετά ήρθαν οι καραντίνες, ήταν δύσκολο να βρεθούμε, κατέβηκα στην Αθήνα να γράψω φωνητικά τον Γενάρη του '21, το δούλευαν σιγά-σιγά τα παιδιά, ξανακατέβηκα... Το ντέμο ήταν έξι κομμάτια, συμπληρώσαμε άλλα δύο και ολοκληρώθηκε.
ΛΕΠΥΡ - Όμορφα Κορίτσια
Το άλμπουμ το λένε “Bukurana”, είναι φόρος τιμής στην περσόνα Λεπύρ ο οποίος είναι Αρβανίτης – εγώ δεν είμαι. Ξέροντας ότι θα είμαι πλέον μόνος μου, δεν ήθελα μπάντα, ήθελα κάτι πιο ευέλικτο, να έχω τον πλήρη έλεγχο, να μην κουβαλάω άλλους τρεις από πίσω μου, έψαχνα όνομα καλλιτέχνη. Δεν είμαι εγώ ο νονός, με βάφτισε μια φίλη στον Μαραθώνα που είχα πάει να τη δω, μια περιοχή φουλ με Αρβανίτες.
Αστειευόταν με τον γείτονά της που είχε ένα μαντρί δίπλα και μας χαλούσε το καλοκαίρι κάπως, γιατί όταν γύριζε ο άνεμος έρχονταν μυρωδιές απ' τη στάνη. Είχε κάποιες διαμάχες μαζί του, ο Λεπύρ δεν ήταν γι’ αυτήν καλός χαρακτήρας, ήταν λίγο δύστροπος, δεν ήταν καλός γείτονας. Λέπουρας είναι ο τσοπάνης στα αρβανίτικα. Εκείνη το έκανε γαλλικό, “Λεπύρ”, λόγω των “γαλλικών” αρωμάτων που έβγαιναν από τη στάνη. Μου φάνηκε πολύ αστείο και δεν ήθελα και πολύ να το υιοθετήσω κι εγώ.
Το άλμπουμ το είπα “Bukurana” γιατί έψαξα πώς λέγεται η όμορφη κοπέλα στα αρβανίτικα και μου φάνηκε πολύ εύηχη λέξη. Είχα ένα προσχέδιο για το εξώφυλλο του δίσκου, δεν το είχα στείλει στον Ανδρέα – μια κοπέλα με ένα λουλούδι στο πρόσωπο. Σκέφτηκα να βάλω το “La grande bellezza”, αλλά ήταν πολύ ευθεία αναφορά στον Σορεντίνο και δεν ήθελα. Ήθελα κάτι με ομορφιά και για να αποτίσω φόρο τιμής στον κύριο Λεπύρ έβαλα το “Bukurana”.
Tα παραδοσιακά κομμάτια τα είχα μέσα μου, ήταν ό,τι θυμάμαι από πανηγύρια, γάμους, δεν τα μελέτησα ποτέ, δεν έβαλα ποτέ να τα ακούσω σπίτι, απλώς, όταν ζεις τόσα χρόνια σε ένα μέρος σαν τις Σέρρες, όλα αυτά θα σε επηρεάσουν, δεν γίνεται να τα αποφύγεις. Και το κομμάτι “Σεβντάς” είναι στα ρομανί.
Δεν ξέρω ρομανί, έψαχνα ένα μάντρα να βάλω, γιατί όπως το φαντασιώθηκα το κομμάτι κι έγραψα πρώτα τη μουσική και μετά τους στίχους σκέφτηκα ότι ταίριαζε να επαναλαμβάνω πέντε-έξι λέξεις, οπότε έβαλα ρομανί που λένε “ήμουν καψούρα, έλα πάλι πίσω”. Ήθελα να τιμήσω και τους Ρομά γιατί είναι οργανοπαίχτες στην παράδοση της Βόρειας Ελλάδας και σε όλη την Ελλάδα. Τα νταούλια και οι ζουρνάδες είναι μια ολόκληρη ορχήστρα.
Είναι όλος ιδιαίτερος ο δίσκος, τίποτα δεν έγινε τυχαία. Ήθελα να έχει τις αναφορές του, αλλά να μην είναι αντιγραφή ή να θυμίζει κάτι που έχει ξαναγίνει. Σε κάποια σημεία το πέτυχα, σε κάποια ίσως όχι τόσο.
Η θεματολογία του είναι γύρω από τον πόθο. Η μουσική εκφράζει την καύλα που νιώθουμε, για μένα ήταν πολύ πιο ωμό συναίσθημα, γκάβλα, με “γκ”. Οι φίλοι μου επιμένουν ότι δεν είναι το χιτ ο “Σεβντάς”, τα “Όμορφα Κορίτσια” είναι το πιο στρωτό, ίσως το πιο ελληνικό, και σίγουρα όχι το πιο αντιπροσωπευτικό τραγούδι του δίσκου.
Η Βαρκελώνη είναι ένα μεγάλο τηλεφωνικό κέντρο, γνωρίζοντας ελληνικά και αγγλικά, θα βρεις μια δουλειά. Τώρα είμαι στη φάση που μαθαίνω ισπανικά. Είναι επίσης η πόλη του πάρτι, αν βγεις έξω και πας σε κλαμπ παίζει πολύ ηλεκτρονική μουσική και φυσικά ρεγκετόν, με το ρεγκετόν γίνεται χαμός. Το άλμπουμ της Rosalia μου άρεσε πάρα πολύ».
ΛΕΠΥΡ - Εγώ και η σκιά μου (feat. MAZOXA)
Το «Bukurana» κυκλοφορεί ψηφιακά και σε διάφανο βινύλιο (300 κόπιες) από τη VEEGO Records.
