ΔΙΣΚΟΙ ΒΙΝΥΛΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ, ελληνόφωνου τραγουδιού εξακολουθούν να κυκλοφορούν σε καλούς ρυθμούς, αναλογιζόμενοι την εποχή. Βεβαίως υπάρχουν και on line/ψηφιακές αποτυπώσεις για όλες και όλους, αλλά τα LP ή τα CD, όπως και να το κάνουμε, έχουν άλλη γοητεία. Φυσικά, απευθύνονται σε πολύ λιγότερο κόσμο, αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με την ποιότητά τους – που διαθέτει σχεδόν πάντα πολύ καλά στάνταρντ.
ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ: Τραμπάλα
[Όγδοο, 2026]
Τρεις γενιές συνεργάζονται σ’ αυτόν τον δίσκο με τα επτά τραγούδια. Ο στιχουργός Λευτέρης Παπαδόπουλος (γενν. 1935), ο τραγουδιστής Κώστας Μακεδόνας (γενν. 1967) και ο συνθέτης Γιάννης Χριστοδουλόπουλος (γενν. 1983). Γενιές που μεγάλωσαν σε διαφορετικές εποχές, και που μεταφέρουν στο σήμερα διαφορετικές συνιστώσες ζωής, εμπειρίες ή και προσδοκίες.
Δίσκος κατά της δηθενιάς και της ντεμέκ πρωτοπορίας, φτιαγμένος από ανθρώπους που ξέρουν τι κάνουν, χρησιμοποιώντας παλιές συνταγές που σπάνια αποτυγχάνουν είναι η «Τραμπάλα».
Οπωσδήποτε είναι ευχάριστο ν’ ακούς, στις μέρες μας, στίχους του Παπαδόπουλου, ενός μάστορα του λόγου, με τη γνωστή και σημαντική ιστορία στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού, που υπερβαίνει τα 60 χρόνια. Τα λόγια του Παπαδόπουλου, και εδώ, είναι εκείνα που αναμένει ο καθείς. Απλές εικόνες, με σταθερά και εύληπτα νοήματα, που είναι έτσι ταιριασμένα, από έναν άρχοντα του στίχου, ώστε να μπορούν άμεσα να τραγουδηθούν. Και είναι οι μουσικές του Χριστοδουλόπουλου εκείνες, που κάνουν τους στίχους του Παπαδόπουλου τραγούδια.
![ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ: Τραμπάλα [Όγδοο, 2026]](/sites/default/files/inline-images/a%20LIFO%20greek%20reviews%2011.jpg)
Εννοώ οι πολύ ωραίες μουσικές ενός ανθρώπου, που έχει πλέον και αυτός την ιστορία του, και, που, προσωπικώς, τον έχω ξεχωρίσει από παλιά. Της σχολής Χατζηνάσιου είναι ο Χριστοδουλόπουλος, και τραγούδια σαν το «Ένα καρφί στον τοίχο» ή σαν το «Αύριο» δεν μπορεί παρά να παραπέμπουν στον καταπληκτικό δίσκο «Πίσω απ’ τη Βιτρίνα» [Lyra, 1981] (των Χατζηνάσιου-Παπαδόπουλου-Τριπολίτη-Κούτρα). Πολύ καλό είναι και το εισαγωγικό «Να κλαις αυτούς που δε δακρύζουνε», όπως και τα ζεϊμπέκικα «Σιγανοψιχάλισμα» και «Άγγελος δραπέτης», δίχως να υστερεί σε νόημα κανένα από τα υπόλοιπα κομμάτια.
Ο Κώστας Μακεδόνας, τέλος, είναι απολύτως πειστικός σε ό,τι τραγουδάει στην «Τραμπάλα» (2026). Η φωνή του παραμένει σε υψηλό επίπεδο, και κάθε τι που ακούμε εδώ σφραγίζεται από τις ερμηνείες του. Δίσκος κατά της δηθενιάς και της ντεμέκ πρωτοπορίας, φτιαγμένος από ανθρώπους που ξέρουν τι κάνουν, χρησιμοποιώντας παλιές συνταγές που σπάνια αποτυγχάνουν είναι η «Τραμπάλα». Να το πούμε ξεκάθαρα αυτό.
Κώστας Μακεδόνας - «Ένα καρφί στον τοίχο»
ΘΕΜΟΣ ΣΚΑΝΔΑΜΗΣ: Χρυσάνθη
[Ιδιωτική Έκδοση, 2026]
Τραγουδοποιός με κάποια ιστορία στο ελληνικό τραγούδι, αφού ηχογραφεί προσωπικά άλμπουμ από το 2008, ο Θέμος Σκανδάμης επανεμφανίζεται με το πιο καινούριο LP του, που έχει τίτλο «Χρυσάνθη». Στον δίσκο αυτό ακούγονται έξι τραγούδια του Σκανδάμη (τρία ανά πλευρά), τα οποία επιχειρούν να καινοτομήσουν. Δεν εννοώ πως τούτο παρουσιάζεται ως αυτοσκοπός, καθότι ο Σκανδάμης από το ξεκίνημά του σχεδόν είχε δείξει πως δεν τον ενδιέφερε η πεπατημένη, μα η άρθρωση ενός δικού του λόγου, προσωπικού, που να πηγαίνει κόντρα σ’ εκείνο το φτηνό που μας περιβάλλει και που εν τέλει (μας) επιβάλλεται.
Αυτό το προσεγγίζει ο Σκανδάμης απ’ όλες τις μεριές. Και συνθετικά, και στιχουργικά, και ερμηνευτικά, και ενορχηστρωτικά. Εννοώ πως και τα έξι τραγούδια του, που έχουν μουσικές, στίχους και ερμηνείες δικά του, είναι ιδιαίτερα, και όχι εύκολα αναγκαστικώς στο αυτί. Θέλω να πω πως δεν διαθέτουν το hook της «επιτυχίας», εμμένοντας σε περισσότερο «ψαγμένες» κατευθύνσεις. Τούτο το αντιλαμβάνεσαι πρωτίστως από τις ενορχηστρώσεις (Βασίλης Μαντζούκης, Θέμος Σκανδάμης, Σέργιος Βούδρης, μουσικοί), που είναι... ροκοειδείς, δίχως να κραυγάζουν, και... εντεχνοειδείς, δίχως λαϊκά όργανα (μπουζούκια, μπαγλαμάδες και... μπουζουκομάνες). Όλα κάτι συμβολίζουν, θέλω να πω, και όλα έχουν τις αιτίες τους.
![ΘΕΜΟΣ ΣΚΑΝΔΑΜΗΣ: Χρυσάνθη [Ιδιωτική Έκδοση, 2026]](/sites/default/files/inline-images/a%20LIFO%20greek%20reviews%205_1.jpg)
Τα τραγούδια του Σκανδάμη, από στιχουργικής πλευράς, υπεραμύνονται του προσωπικού. Το να είσαι ο εαυτός σου, δίχως να φοβάσαι. Το να μην αποτελείς μέλος του κοπαδιού, διατηρώντας πάντα το δικαίωμα να κατεβάζεις τη δική σου άποψη, λαμβάνοντας αυτή για σωστή – και όχι εκείνη που γλείφει ή κολακεύει τον μέσο όρο. Ένα τέτοιο άτομο είναι η Χρυσάνθη ας πούμε («Βλαστημάει στις εκκλησίες και προσεύχεται στα γήπεδα / Είναι αγρίμι σε τρομάζει και τη θες στου μυαλού σου τα υψίπεδα / να καλπάζει να καλπάζει / ααα Χρυσάνθη!»).
Συνθετικά, τα τραγούδια είναι ψαγμένα, μοιάζοντας όμως ορισμένες φορές με πρωτόλεια – φέρνοντας, έτσι, στη μνήμη μου, την τραγουδοποιία του Βασίλη Νικολαΐδη. Αυτή η αντιστροφή, το να είσαι προχωρημένος και πρωτόλειος ταυτόχρονα, δεν είναι κάτι σπάνιο στην Τέχνη. (Στη ζωγραφική, ας πούμε, είναι κάτι που συμβαίνει πιο συχνά, ενώ στο τραγούδι σπανιότερα).
Η «Θεραπεία» είναι το ωραιότερο τραγούδι του δίσκου, αλλά εξίσου ενδιαφέροντα είναι και τα «Άλλη μια ζωή» και «Οντολογικό» (εκεί στο τέλος του LP). Φυσικά και τα έξι κομμάτια είναι δομημένα πάνω στο βασικό concept, που, χοντρικά, το περιγράφει η... Χρυσάνθη, προσδίδοντας στο άκουσμα αυτή την (απαιτούμενη) συνοχή, που οφείλουν, σε κάθε περίπτωση, να έχουν οι δίσκοι. Ενδιαφέρον έχει και το εξώφυλλο, επίσης, που συμβολίζει, και αυτό από την μεριά του, το ξεχωριστό της παραγωγής.
Θέμος Σκανδάμης - «Θεραπεία»
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΤΖΙΒΙΛΟΓΛΟΥ: Tacot.
[Down By Art Collective Publications, 2026]
Η Κατερίνα Τζιβίλογλου (συνθέτρια, τραγουδίστρια, στιχουργός) επιχειρεί με το “Tacot.” να δώσει σχήμα σ’ ένα λυρικό άλμπουμ, που να περιστρέφεται, θεματολογικά, γύρω από τον έρωτα. Προς τούτο δημιουργεί ένα σύστημα από απαγγελίες, τραγούδια και ορχηστρικά, που να υπηρετούν όλα τον βασικό στόχο της.
Η πρότασή της είναι δουλεμένη και πλαισιωμένη σωστά, κι έτσι, παρότι το θέμα είναι κοινό, καταφέρνει στο τέλος, η Τζιβίλογλου, να μας αποδείξει πως πράγματι άξιζε τον κόπο να προβεί στην ηχογράφηση τούτου του πολύ περιποιημένου, και βασικά ανεξάρτητου CD της. Υπάρχει, θέλω να πω, μια σιγουριά από τη μεριά της, όσον αφορά τη λειτουργικότητα του εγχειρήματος – αυτής της 19μερούς ιστορίας, που βρίσκει τον τρόπο να «κρατήσει» και γιατί όχι να συγκινήσει τον ακροατή.
Τα απείρως περισσότερα tracks του δίσκου αποτελούν συνθέσεις της Τζιβίλογλου, που γράφει επίσης ωραίους στίχους, ενώ είναι και πολύ καλή τραγουδίστρια, με μικρές βοήθειες (συνθετικές) από τον Αλέξανδρο Εμμανουηλίδη και στιχουργικές από τους Γιώργο Σουρή, Νίκο Γεωργίου, Ζαν Μορεάς και Γιώργο Μακρή («Εμείς οι λίγοι»).
Με επιρροές από Χειμερινούς Κολυμβητές, βαλς, τάνγκο, νανουρίσματα, ευρύτερο mediterranean folk, κι έχοντας στα υπέρ της τις θαυμάσιες και ελαφρώς παιγνιώδεις ενορχηστρώσεις του Γιώργου Χατζηγεωργίου, η Τζιβίλογλου κατορθώνει να ετοιμάσει ένα CD κάπως σύνθετο στην δομή του, αλλά απολύτως ουσιαστικό. Τραγούδια, με την ποιότητα των «Διαστρική αγάπη», «Φωτιά & πλημμύρα» και «Τοκ τοκ» δεν τα ακούς, πλέον, συχνά. Κι αυτό είναι το λιγότερο, που μπορώ να επισημάνω για το “Tacot.”. Μπράβο σε όλες και όλους, που συνέβαλαν για να γίνει αυτό το άλμπουμ.
Κατερίνα Τζιβίλογλου & Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης - «Tοκ Tοκ»
ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΗΣ: Αποδράσεις
[Ιδιωτική Έκδοση, 2026]
Οι «Αποδράσεις» είναι ο τέταρτος δίσκος του Νίκου Παπαντώνη –μετά από τους «Ζεστός Βοριάς» (2024), «Τις Λεωφόρους Θα Ανοίξω» (2022) και «Ι.Χ. Τραγούδια Ιδιωτικής Χρήσης» (2019)–, στον οποίο καταγράφονται έντεκα τραγούδια. Και τα έντεκα αποτελούν συνθέσεις του Παπαντώνη, ενώ επτά έχουν και δικούς του στίχους (δύο τραγούδια αποτελούν μελοποιήσεις ποιημάτων του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογου, ενώ σε άλλα δύο έχει γράψει λόγια ο Σπύρος Φλώρος). Τα τραγούδια αποδίδονται περίπου μισά-μισά από τον ίδιον τον Παπαντώνη και τον Μιχάλη Τσομπάνογλου. Βασικά οι «Αποδράσεις» είναι ένα ισορροπημένο άλμπουμ, το οποίο στηρίζεται στην ενότητα που εμφανίζουν τα τραγούδια του, το ένα μετά το άλλο, από την αρχή έως το τέλος.
![ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΗΣ: Αποδράσεις [Ιδιωτική Έκδοση, 2026]](/sites/default/files/inline-images/a%20LIFO%20greek%20reviews%209.jpg)
Ο Παπαντώνης είναι ένας αρκετά ενδιαφέρων τραγουδοποιός, και αυτό αποδεικνύεται και εδώ, αφού όλα τα κομμάτια του δίσκου του κινούνται σ’ ένα απολύτως ικανοποιητικό επίπεδο. Εννοώ πως, επί του προκειμένου, έχουμε να κάνουμε μ’ ένα σοβαρό και ταυτοχρόνως ευχάριστο άλμπουμ, που κινείται σ’ αυτό το ύφος του σύγχρονου ηλεκτρικού τραγουδιού – δίχως, όμως, να ανιχνεύονται, εδώ, η γνωστή ατολμία και οι ανάλογες ευκολίες, που εμφανίζονται συχνά στους δίσκους του συγκεκριμένου ύφους.
Τέτοιους σκοπέλους τους υπερπηδά ο Παπαντώνης μέσω των ουσιωδών μελωδιών του, και βεβαίως μέσω των καλών, τραγουδιστικών στίχων του. Υπάρχει έμπνευση και απλότητα στις «Αποδράσεις», και όποιος τραγουδοποιός τις έχει κατακτήσει (την έμπνευση και την απλότητα) δεν υπάρχει περίπτωση να μην οδηγηθεί σε κάτι ουσιαστικό. Προς αυτή την κατεύθυνση κινούνται και οι ενορχηστρώσεις του Νίκου Κριτσέλη, που υπηρετούν ικανοποιητικά τα κομμάτια.
Καλά και πολύ καλά τραγούδια υπάρχουν πολλά εδώ και ανάμεσά τους θα ξεχώριζα «Τα κιτρινισμένα μας χαρτιά», «40», «Αμαρτωλός», «Μια βραδιά στην καταιγίδα», «Αγάπη» και «Διαδρομές», ενώ συμπαθητικές είναι και οι μελοποιήσεις των ποιημάτων του Ασλάνογλου.
Νίκος Παπαντώνης, Μιχάλης Τσομπάνογλου - «Τα κιτρινισμένα μας χαρτιά»
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΣΤΟΓΙΩΡΓΗΣ / ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΙΣΙΝΝΙ: Το Φως που Μέσα μας Κυλά
[Nyktimelos Ηχογραφήσεις, 2026]
«Το Φως Που Μέσα μας Κυλά» είναι μια συμπαθητική προσπάθεια ελληνόφωνης pop με νόημα, lo-fi κατασκευής, που πατά σε συγκεκριμένες διαδρομές του παρελθόντος, δίχως να ξεπατικώνει, όμως, χθεσινές φόρμες. Υπάρχει περισσότερο μια αίσθηση τού να δημιουργηθεί κάτι με αρχή, μέση και τέλος, που να παραπέμπει στην ελαφρότητα του Γιάκοβλεφ, του Πλέσσα ή του Λαβράνου – με την σημερινή... Μαίρη Λω ή Τζένη Βάνου να ονομάζεται Κατερίνα Σισίννι.
Ο Γιώργος Κωστογιώργης είναι ο συνθέτης των τραγουδιών του άλμπουμ «Το Φως Που Μέσα μας Κυλά», όπως και ο βασικός στιχουργός των έντεκα τραγουδιών που ακούγονται εδώ, αφού τα εννέα έχουν δικά του λόγια – υπάρχει, ακόμη, ένα τραγούδι σε στίχους Ασημάκη Πανσέληνου κι ένα μελοποιημένο ποίημα του Ναπολέοντος Λαπαθιώτη.
![ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΣΤΟΓΙΩΡΓΗΣ / ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΙΣΙΝΝΙ: Το Φως που Μέσα μας Κυλά [Nyktimelos Ηχογραφήσεις, 2026]](/sites/default/files/inline-images/a%20LIFO%20greek%20reviews%2011_0.jpg)
Τα τραγούδια, που είναι αποκλειστικά ερωτικού περιεχομένου, και άρα κινούμενα ακόμη πιο έντονα προς μία pop θεματική, είναι ευφάνταστα ή, εν πάση περιπτώσει, είναι γραμμένα με μια τέτοια προοπτική. Να δημιουργούν, καθώς τ’ ακούς, ένα περιβάλλον ωραιότητας, απλότητας, ζωντάνιας και βασικά καλής διάθεσης, δίχως να εκβιάζονται καταστάσεις. Θα έλεγα δε, με τη σειρά, πως η Σισίννι είναι το «πρώτο βιολί» του δίσκου, ενώ μετά τοποθετώ τις ευχάριστες ενοργανώσεις (με πολύ ωραία χρήση των keyboards), πιο μετά τις συνθέσεις και τελευταία τα λόγια (που γενικώς θέλουν ακόμη περισσότερη δουλειά).
Μπορεί στο «Φως Που Μέσα μας Κυλά» να μην βρίσκεις «μεγάλα τραγούδια», από ’κείνα που θα τα θυμάσαι και μετά από καιρό, βρίσκεις όμως τραγούδια, pop, τα οποία έχουν ελληνικά λόγια, που δεν σε προσβάλλουν σαν ακροατή, αφήνοντας μιαν απλότητα και μιαν ειλικρίνεια να σκορπίζονται και να γεμίζουν το δωμάτιο («Όχι μην», «Καμάρα Καλλιμάρμαρο», «Θαλασσοπούλια»).
Κάτι συμβαίνει εδώ, είναι σίγουρο αυτό, με τον Κωστογιώργη να προχωράει εκείνα που μας είχε υποσχεθεί με το άλμπουμ του «Τα Άνανθα Χρόνια μου», το 2023, έχοντας, όμως, κι άλλο δρόμο να διανύσει στο πεδίο. Αρκεί να μείνει πιστός στο όραμά του, να επιμείνει και να δουλέψει πάνω σ’ αυτό.
Κατερίνα Σισίννι, Γιώργος Κωστογιώργης - Όχι μην
