Εμπιστευτικό «Ακροβατούμε στα στενά περιθώρια.. υπάρχουν όρια;»

Ήταν βράδυ Πέμπτης, πάνω στη μηχανή στο δρόμο για την επιστροφή στο σπίτι. Στο τέλος Ακαδημίας, αρχές Λ. Βασιλίσσης Σοφίας μια κλούβα των ΜΑΤ στα δεξιά μου εκτελεί τη προκαθορισμένη υπηρεσία, έτοιμη να επέμβουν αν χρειαστεί.

Στο φανάρι, είχα το χρόνο να μιλήσω με την συνεπιβάτη μου. Με δόση ειρωνείας και θλίψης είπα «Ένας τρελός χρειάζεται, το πάτημα ενός κόκκινου κουμπιού και τα έχει ανατινάξει όλα» λαθραία σύμβολα η Βουλή που φωταγωγείται, τα σαθρά θεμέλια μιας δημοκρατίας που κλυδωνίζεται και ο λαός.. σίγουρα σε θέση μειονεκτική, δεν ξέρει τι ρόλο βαράει στο θέατρο με τις μαριονέτες των Χιλίων και 300 Αφεντάδων. Ένα είναι το σίγουρο, οι κλωστές έχουν τεντώσει για τα καλά και ακροβατούμε στα στενά περιθώρια μεταξύ υπογραφών πρώτου, δεύτερου μνημονίου και ίσως και πολλών άλλων.

Έπειτα σιωπή και συνειδητοποίηση των όσα είπα και σκέφτηκα. Στα αλήθεια, πόσοι απλοί πολίτες σα και μένα και εσένα αναγνώστη, έχουν μπει στη διαδικασία να σκεφτούν για μια ή για περισσότερες στιγμές ακραία, αγγίζοντας τα όρια αναρχικών ιδεών και ακραίων/ριζοσπαστικών
απόψεων, γιατί ακριβώς εκεί μας οδηγούν όλοι εκείνοι οι πολιτικοί που δεν βρήκαν το χρόνο να διαβάσουν το όποιο μνημόνιο αλλά το υπέγραψαν γιατί τους ζητήθηκε και έπρεπε να ακολουθήσουν πιστά την παράταξη, αλλιώς η κάθοδος από τον θρόνο της εξουσίας θα ήταν επιβαλλόμενη.
 
Υπομονή.. τα νέα μέτρα δεν τα είδαμε ακόμη, άραγε τι μας περιμένει ακόμη;