ΗΤΑΝ ΚΙ ΕΝΑ ΞΥΠΝΗΜΑ (άλλο ένα) αυτή η τραγωδία, ένας ψυχρός και βίαιος τρόπος να συνειδητοποιήσει κανείς ή να αποδεχτεί επιτέλους κάποιες τραγικές πραγματικότητες. Όχι μόνο σε σχέση με την εκατόμβη στην Πύλο, αλλά με τις σάπιες ιδέες που κυκλοφορούν γενικώς και μοιάζουν να υιοθετούνται από όλο και περισσότερους.
Τα ρεκόρ υποκρισίας σπάνε καθημερινά, αλλά το άκρον άωτον θα πρέπει να θεωρείται πλέον (και μέχρι νεωτέρας) το «εθνικό πένθος» που κηρύχτηκε και που, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, δεν τηρείται, επειδή κανείς δεν φαίνεται να το πιστεύει, για διαφορετικούς λόγους.
Όταν πνίγονται λίγοι-λίγοι κάθε φορά στα νερά μας είναι ρουτίνα, νομοτέλεια, ατυχές πλην μεμονωμένο περιστατικό, «κακό του κεφαλιού τους» (όταν πνίγονται πιο πέρα δεν φτάνει σε εμάς καν η είδηση). Μετά από αυτό το μαζικό υγρό σφαγείο όμως «στα όρια της ευθύνης μας», επιβαλλόταν ένα εθιμοτυπικό πυροτέχνημα, για τα μάτια του κόσμου. Έτυχε να πεθάνουν στα χέρια μας, στη βάρδια μας, αντί για την Ιταλία, τι να κάνουμε τώρα; Εθνικό πένθος, γιατί όχι; Τι κοστίζει; Μόνο το debate ακυρώθηκε, προς ανακούφιση του μεγαλύτερου μέρους του κοινού.
Όταν πνίγονται λίγοι-λίγοι κάθε φορά στα νερά μας είναι ρουτίνα, νομοτέλεια, ατυχές πλην μεμονωμένο περιστατικό, «κακό του κεφαλιού τους» (όταν πνίγονται πιο πέρα δεν φτάνει σε εμάς καν η είδηση). Μετά από αυτό το μαζικό υγρό σφαγείο όμως «στα όρια της ευθύνης μας», επιβαλλόταν ένα εθιμοτυπικό πυροτέχνημα, για τα μάτια του κόσμου.
«Δεν αναγνωρίζουμε το εθνικό πένθος» δήλωσε κι ο μοναχικός καβαλάρης της ακροδεξιάς Αποκάλυψης, Κωνσταντίνος Μπογδάνος. «Και δεν το αναγνωρίζουμε ως εθνικό, διότι πρόκειται για ένα περιστατικό που έλαβε χώρα εκτός ελληνικής επικράτειας, και τα θύματα ήταν πολίτες τρίτων χωρών». Έχει κανείς την μάλλον ασφαλή αίσθηση ότι αυτή είναι και η αντίληψη της μεγάλης πλειοψηφίας, ασχέτως αν κάποιοι θα απέφευγαν να την εκφράσουν δημοσίως. Πολλοί πάντως το έκαναν, και με πολύ πιο ευθύ τρόπο, πασπαλισμένο με μπόλικη ξενοφοβική / ισλαμοφοβική παράνοια ή και με πούρο, απροσχημάτιστο ρατσισμό. Σα να σου λένε, «μετρημένες οι μέρες σας τσιράκια του δικαιωματισμού και της κορεκτίλας».
Και το πιο (κωμικο)τραγικό είναι ότι ανάμεσά τους υπήρχαν και μπόλικοι που φοράνε στο προφίλ τους το «ανθρωπιστικό» μπλε και κίτρινο περιλαίμιο. Η Ελλάδα θα πρέπει να είναι η μοναδική χώρα που τα χρώματα της πολύπαθης Ουκρανίας συμβολίζουν πρωτίστως μια τυφλή, οπαδική στήριξη στην (χθεσινή και αυριανή) κυβέρνηση. Λες και δεν μας έφταναν οι πολυπληθείς και σχεδόν κάθε απόχρωσης απολογητές του Πούτιν. Λες και δεν θα γεμίσει μεθαύριο η Βουλή πενήντα αποχρώσεις του μαύρου, κάποιες από τις οποίες θα κάνουν τον Βελόπουλο να μοιάζει μετριοπαθής τεχνοκράτης. «Τίμια αδέρφια μου, Έλληνες καθαρογεννημένοι, ξεριζώστε αυτά τα φαρμακερά βρωμοχόρταρα», βροντοφώναξε χθες, πρώτη μέρα του «εθνικού πένθους», ο επικεφαλής της «Νίκης», Δημήτρης Νατσιός.
Τελικά, από αυτό που ίσως και να είναι το μεγαλύτερο ναυάγιο στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας (δεν θα μάθουμε ποτέ και ούτε πρόκειται να καταγραφεί ως τέτοιο), θα μείνει μόνο αυτή η στοιχειωμένη θολή φωτογραφία με το υπερχειλισμένο σκαρί λίγες ώρες πριν την βύθισή του. Δεν βοηθάει η λήψη, όσο ζουμ κι αν κάνεις, να διακρίνεις πρόσωπα, εκφράσεις, χειρονομίες. Καλύτερα έτσι, ίσως.
