«Ιστορία της Βίας»: Η σκηνική μεταφορά του βιβλίου του Εντουάρ Λουί από τον Οστερμάιερ ναυάγησε στα ρηχά

Αναζητώντας τον Εντουάρ Λουί ή Πώς να αδειάσεις ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα Facebook Twitter
Ο Οστερμάιερ, γελοιοποιώντας την εμφάνιση και τη συμπεριφορά της επαρχιώτισσας αδελφής, ακύρωσε διά παντός τη σημασία που της αποδίδει ο συγγραφέας. Φωτ.: Arno Declair
0

Τον Εντουάρ Λουί τον γνωρίσαμε πρώτα από τα βιβλία του. Kυκλοφόρησαν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Αντίποδες με μικρή χρονική απόσταση από τη γαλλική έκδοσή τους: «Να τελειώνουμε με τον Εντύ Μπελγκέλ» (2018), «Η ιστορία της Βίας» (2019), «Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου» (2020), «Διάλογος για την τέχνη και την πολιτική» (2021, μία ενδιαφέρουσα συζήτηση του 30χρονου Γάλλου συγγραφέα με τον 85χρονο Άγγλο κινηματογραφιστή Κεν Λόουτς για τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο και την πολιτική). 

Γεννήθηκε και μεγάλωσε ως Εντύ Μπελγκέλ σ’ ένα χωριό της βόρειας Γαλλίας το 1992. Ο πατέρας του, μετά από εργατικό ατύχημα, είχε ως εισόδημα ένα πενιχρό επίδομα και η μάνα του δούλευε ευκαιριακά από δω κι από κει, κυρίως φροντίζοντας ηλικιωμένους.

Από μικρός γνώρισε τη βία ενός κόσμου χωρίς έλεος για τους φτωχούς και για όσους είχαν διαφορετική της κυρίαρχης εθνική, θρησκευτική, σεξουαλική ταυτότητα. Παρότι διάβασε το πρώτο λογοτεχνικό του βιβλίο στα 17 του, κατάφερε να σπουδάσει Κοινωνικές Επιστήμες στην École Normale Supérieure (προφανώς για να δώσει απαντήσεις στα πώς και γιατί των δυστυχισμένων παιδικών και εφηβικών του χρόνων) και το 2013 επιμελήθηκε μία συλλογική έκδοση για τον Πιερ Μπουρντιέ και την παρακαταθήκη του στη κριτική σκέψη, με κείμενα των Pierre Bergounioux, Didier Eribon, Annie Ernaux, Arlette Farge, Geoffroy de Lagasnerie, Frédéric Lebaron και Frédéric Lordon. Είχε ήδη αλλάξει το όνομά του σε Εντουάρ Λουί.

Σκηνοθετώντας επί σειρά πολλών ετών στο ίδιο περιβάλλον, με σταθερό πυρήνα συνεργατών και λυμένα τα προβλήματα που καθιστούν αναγκαία κάθε τόσο την καταβύθιση στα πιο δύσκολα της ύπαρξης και της δημιουργίας, δεν είμαι σίγουρη αν μπορεί να διακρίνει ότι οι πολυδοκιμασμένες συνταγές του και οι λύσεις στις οποίες καταφεύγει συχνά τα τελευταία χρόνια, δεν ικανοποιούν πια την «αλήθεια» που αναζητά το κοινό στο θέατρο.

Η βία κι ο αποκλεισμός, ο πόνος και η θλίψη που βίωσε από μικρός αποτέλεσαν κινητήρια δύναμη και υλικό για τα μυθιστορήματα που έγραψε στη συνέχεια, ακυρώνοντας εμπράκτως την άποψη που λέει ότι η βιογραφία ενός συγγραφέα δεν μπορεί, δεν πρέπει, να λειτουργεί ως φίλτρο πρόσληψης για το λογοτεχνικό έργο του.

Στην περίπτωσή του η ίδια η ζωή του γίνεται λογοτεχνία, και μάλιστα με έναν τρόπο τόσο ευθύ και άμεσο, που δεν μπορεί να αφήσει αδιάφορο τον αναγνώστη. Είναι σαφώς πιο ευθύβολες οι ιστορίες που βασίζονται σε βιωμένες εμπειρίες, που μιλούν για γεγονότα και καταστάσεις που συμβαίνουν δίπλα μας, για πρόσωπα υπαρκτά παρότι αφανή, για γυμνές ζωές, υποβιβασμένες σε μια συνθήκη οικονομικής, πολιτικής και πολιτιστικής επισφάλειας, «σ’ ένα καθεστώς οντολογικής ένδειας», όπως θα έλεγε η Τζούντιθ Μπάτλερ. 

Γι’ αυτό και το «Να τελειώνουμε με τον Εντύ Μπελγκέλ» έγινε best-seller και μεταφράστηκε σε είκοσι γλώσσες, ανοίγοντας τον δρόμο για την επιτυχία και των επόμενων μυθιστορήματών του.

Αναζητώντας τον Εντουάρ Λουί ή Πώς να αδειάσεις ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα Facebook Twitter
Πολιτικά στην ουσία τους, τα μυθιστορήματα του Λουί ταιριάζουν στη σκηνή του θεάτρου και στο αίτημα κοινού και καλλιτεχνών για έργα με θέματα στην αιχμή των σύγχρονων προβλημάτων. Φωτ.: Arno Declair

Αξιοσημείωτο είναι το «Μανιφέστο για μια πνευματική και πολιτική αντεπίθεση» που συνέταξε μαζί με τον κοινωνιολόγο και πολιτικό φιλόσοφο Geoffroy de Lagasnerie το 2015. Απαντώντας στο ζήτημα περί «σιωπής των διανοουμένων», καταγγέλλουν τη «νομιμοποίηση» της ακροδεξιάς ατζέντας στον δημόσιο διάλογο, καταδεικνύοντας τις επικίνδυνες πολιτικές ατραπούς στις οποίες οδηγεί και προτείνοντας τρόπους αντίστασης. Μεταφρασμένο στην αγγλική, το κείμενο δημοσιεύτηκε τον επόμενο χρόνο στο Los Angeles Review of Books.

Πολιτικά στην ουσία τους, τα μυθιστορήματα του Λουί ταιριάζουν στη σκηνή του θεάτρου και στο αίτημα κοινού και καλλιτεχνών για έργα με θέματα στην αιχμή των σύγχρονων προβλημάτων.

Τον Μάιο του 2019 έκανε πρεμιέρα στην Πειραματική Σκηνή -1 του Εθνικού Θεάτρου μία διασκευή του να «Τελειώνουμε με τον Εντύ Μπελγκέλ» σε σκηνοθεσία Ηλία Αδάμ. Δεν πρόλαβα να δω εκείνη την παράσταση, είδα όμως την «Ιστορία της Βίας» του Τόμας Οστερμάιερ και της Σάουμπινε στο Φεστιβάλ Αθηνών (5, 6 Οκτωβρίου). Παράσταση για 4 ηθοποιούς και live video, χωρίς μεγάλες απαιτήσεις παραγωγής, έκανε πρεμιέρα στο βερολινέζικο θέατρο τον Ιούνιο του 2018 και περιοδεύει πια εκτός Γερμανίας. 

Όσοι παρακολούθησαν τον πανάκριβο «Οιδίποδά» του στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου πριν από έναν μήνα, το διαπίστωσαν: ο Οστερμάιερ δεν βρίσκεται στην καλύτερη δημιουργική φάση του. Όσο σπουδαία κι αν είναι η ιστορία της Σάουμπινε, όσο επιδραστικό στην υπόλοιπη Ευρώπη κι αν υπήρξε το μεταμοντερνιστικό θέατρο που υπηρέτησε με σπουδαίες παραστάσεις, ο κόσμος αλλάζει, τα στοιχεία που τον καθορίζουν επίσης, οι παλιές ισορροπίες ανατρέπονται.

Σκηνοθετώντας επί σειρά πολλών ετών στο ίδιο περιβάλλον, με σταθερό πυρήνα συνεργατών και λυμένα τα προβλήματα που καθιστούν αναγκαία κάθε τόσο την καταβύθιση στα πιο δύσκολα της ύπαρξης και της δημιουργίας, δεν είμαι σίγουρη αν μπορεί να διακρίνει ότι οι πολυδοκιμασμένες συνταγές του και οι λύσεις στις οποίες καταφεύγει συχνά τα τελευταία χρόνια, δεν ικανοποιούν πια την «αλήθεια» που αναζητά το κοινό στο θέατρο. Πόσο μάλλον όταν ο συγγραφέας της «Ιστορίας της Βίας» επιμένει τόσο πολύ στην αλήθεια που καθιστά ορατούς τους «αφανείς», τους δυστυχείς αυτού του κόσμου, αυτούς για τους οποίους εμείς όλοι, που ξέρουμε περισσότερα και ζούμε καλύτερα, μιλάμε με κατανόηση και ευαισθησία. Αλλά εξ αποστάσεως.

Αναζητώντας τον Εντουάρ Λουί ή Πώς να αδειάσεις ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα Facebook Twitter
Όσοι παρακολούθησαν τον πανάκριβο «Οιδίποδά» του στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου πριν από έναν μήνα, το διαπίστωσαν: ο Οστερμάιερ δεν βρίσκεται στην καλύτερη δημιουργική φάση του. Φωτ.: Brigitte Lacombe

Το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Λουί είναι εξαιρετικό δείγμα σύγχρονης γραφής, μία σύνθετη αφήγηση πολλών φωνών που διεισδύουν η μία στην άλλη, που κρίνει η μία την άλλη, φωτίζοντας τον ψυχισμό των δύο κεντρικών προσώπων, του συγγραφέα και της αδελφής του, αλλά και την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα που καθορίζει τόσο τις επιλογές τους όσο και τις αντιδράσεις που προκαλούν. 

Η σκηνική μεταφορά του από τον Οστερμάιερ, αντιθέτως, ναυάγησε στα ρηχά. Η μεταμοντερνιστική αναίδεια, η αδυναμία διάκρισης του σοβαρού από το σαχλό, η δήθεν σαρκαστική οπτική που προκαλεί στους θεατές γελάκια και οδηγεί σε επιπόλαια συμπεράσματα δεν επέτρεψαν να φανεί η δύναμη και το βάθος της ψυχολογικής και κοινωνικοπολιτικής ανάλυσης του λόγου του κεντρικού αφηγητή, του ίδιου του Εντουάρ Λουί. 

Αναθέτοντας σε δύο από τους τέσσερις ηθοποιούς περισσότερα πρόσωπα, ο σκηνοθέτης αποδυνάμωσε τη δραματικότητα της σκηνικής παρουσίας τους.

Επιπλέον παρατηρείται κι εδώ η γνωστή αμηχανία προς το καθαρά δραματικό (αυτό που μπορεί να συγκινήσει τους θεατές «συναισθηματικά»). Θέλεις να συγκινηθείς αλλά δεν στο επιτρέπουν – είναι αφελές και απλοϊκό… 

Όταν, για παράδειγμα, ο συγγραφέας αναφέρεται στη μητέρα του, στο βάρος και τη δυστυχία που ένιωθε με τους ηλικιωμένους που έπρεπε να φροντίζει για να βγάλει τα προς το ζην, παρακολουθούμε τον ηθοποιό Christoph Gawenda στο video-wall να βάζει γυναικεία περούκα και να μακιγιάρεται! Ο ίδιος θα αναλάβει επίσης τον ρόλο του γαμπρού του συγγραφέα και του αστυνομικού που αναλαμβάνει την ανάκριση. 

Αναζητώντας τον Εντουάρ Λουί ή Πώς να αδειάσεις ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα Facebook Twitter
Φωτ.: Arno Declair

Η αφήγηση στο μυθιστόρημα έχει δύο βασικούς άξονες. Ο πρώτος αφορά την εξομολόγηση του συγγραφέα, πώς παρασύρθηκε σε one-night-stand μ’ έναν Αλγερινό που αποδείχθηκε κλεφτρόνι και παρ’ ολίγο να τον σκοτώσει. Στην παράσταση της Σαάουμπινε τον ερμηνεύει έξοχα ο Renato Schuch.

Ο δεύτερος αφορά την αφήγηση της ίδιας ιστορίας από την αδελφή του στον σύζυγό της. Η γυναίκα, που δεν έφυγε από το χωριό, προσθέτει διάφορα δικά της σχόλια και επεξηγηματικές αναφορές για τον γκέι, μορφωμένο αδελφό της. Ο ήρωας/αφηγητής κρυφακούει την αφήγηση της αδελφής του και μεταφέρει τι ακούει, προσθέτοντας με τη σειρά του τα δικά του σχόλια. Στην παράσταση η χρήση του βίντεο αδυνατεί να αποδώσει την έξοχη διείσδυση της μιας φωνής στην άλλη.

Ο Οστερμάιερ, γελοιοποιώντας την εμφάνιση και τη συμπεριφορά της επαρχιώτισσας αδελφής, ακύρωσε διά παντός τη σημασία που της αποδίδει ο συγγραφέας. Ο Λουί επιμένει και στα έργα του και στις συνεντεύξεις του: άνθρωποι φτωχοί, με περιορισμένους ορίζοντες, σαν τα μέλη της οικογένειάς του, είναι αυτοί που στοχοποιούν ανθρώπους άλλης εθνικής/φυλετικής ή σεξουαλικής ταυτότητας, οδηγώντας τους στο περιθώριο, αν όχι και στην παραβατικότητα. Αυτοί είναι που ψηφίζουν ακροδεξιά κόμματα – δεν είναι τέρατα, είναι κι αυτοί θύματα της εχθρικής πραγματικότητας που τους περιβάλλει.

Αναζητώντας τον Εντουάρ Λουί ή Πώς να αδειάσεις ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα Facebook Twitter
Θα πρότεινα σε κάποιον να διαβάσει το βιβλίο, όχι να δει αυτή την παράσταση. Φωτ.: Arno Declair

Θα πρότεινα σε κάποιον να διαβάσει το βιβλίο, όχι να δει αυτή την παράσταση. Παρ’ όλα αυτά θα ήθελα να παρακολουθήσω την καινούργια παράσταση του Τόμας Οστερμάιερ, που έκανε πρεμιέρα χτες στη Σαουμπίνε. Ο λόγος; Ο ίδιος ο Εντουάρ Λουί αφηγείται, με βιντεοπροβολές να συμπληρώνουν οπτικά τον μονόλογό του, την ιστορία του πατέρα του – την ιστορία του «Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου», τρίτου στη σειρά αυτοβιογραφικού μυθιστορήματός του. 

Ο νεαρός συγγραφέας προχωρά ακάθεκτος, ανανεώνοντας την έννοια του αυτοβιογραφικού και πολιτικού, τόσο στη λογοτεχνία όσο και στο θέατρο. Προς το παρόν, αναμένουμε το καινούργιο του μυθιστόρημα, «Αγώνες και μεταμορφώσεις μιας γυναίκας» (με ηρωίδα τη μητέρα του), που θα κυκλοφορήσει από τους Αντίποδες το επόμενο διάστημα. 


 

Θέατρο
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Εντουάρ Λουί: Ο νεαρός συγγραφέας που έγινε η πιο μαχητική φωνή υπέρ της εργατικής τάξης στη Γαλλία

Συνεντεύξεις / Εντουάρ Λουί: Ο νεαρός συγγραφέας που έγινε η πιο μαχητική φωνή υπέρ της εργατικής τάξης στη Γαλλία

Ένας από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς της νέας γενιάς, ο 26χρονος Εντουάρ Λουί, σε μία συνέντευξη για τη σημασία του να είσαι διαφορετικός και να μεγαλώνεις σε ένα περιβάλλον απόλυτης φτώχειας και απομόνωσης
M. HULOT
 Ο Σοφοκλής έγραψε με τον «Οιδίποδα» το πρώτο αστυνομικό θρίλερ της ανθρωπότητας/Ο «Οιδίποδας» είναι το πρώτο αστυνομικό θρίλερ της ανθρωπότητας

Θέατρο / Τόμας Οστερμάγερ: «Ο Οιδίποδας είναι το πρώτο αστυνομικό θρίλερ της ανθρωπότητας»

Ο κορυφαίος Ευρωπαίος σκηνοθέτης μετρά αντίστροφα τις μέρες για την παγκόσμια πρεμιέρα του στην Επίδαυρο και μας εξηγεί αποκλειστικά το πώς μια σύγχρονη γερμανική οικογένεια σπαράσσεται από την τραγωδία του κύκλου των Λαβδακιδών. 
ΜΑΤΟΥΛΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ
Τόμας Οστερμάιερ

Θέατρο / «Ο ουρανός είναι άδειος, δεν υπάρχουν θεοί πια»

Ο Τόμας Οστερμάιερ και η Σάουμπινε ανεβάζουν στην Επίδαυρο μια σύγχρονη εκδοχή του Οιδίποδα όπου δεν υπάρχει κανένας Θεός και η μοίρα και το πεπρωμένο το καθορίζει ο άνθρωπος, υπαίτιος έτσι κι αλλιώς για όλα τα δεινά του σύγχρονου κόσμου.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Θέατρο

Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2021 / Θέατρο στην Πειραιώς 260, όπως παλιά

Από την 1η Ιουνίου μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου έχει «απλωθεί» το πρόγραμμα του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, που επιφυλάσσει πληθώρα εγχώριων και ξένων παραγωγών θεάτρου για την ανανεωμένη Πειραιώς 260.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΕΠΕΞ ΤΙΤΛΟΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ Νίκος Χατζόπουλος

Νίκος Χατζόπουλος / «Αν σκέφτεσαι μόνο το ταμείο, κάποια στιγμή το ταμείο θα πάψει να σκέφτεται εσένα»

Ο Νίκος Χατζόπουλος έχει διανύσει μια μακρά πορεία ως ηθοποιός, σκηνοθέτης, μεταφραστής και δάσκαλος υποκριτικής. Μιλά στη LIFO για το πόσο έχει αλλάξει το θεατρικό τοπίο σήμερα, για τα πρόσφατα περιστατικά λογοκρισίας στην τέχνη, καθώς και για τις προσεχείς συνεργασίες του με τον Γιάννη Χουβαρδά και τον Ακύλλα Καραζήση.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Τι θα δούμε φέτος στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας;

Χορός / Τι θα δούμε φέτος στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας;

Maguy Marin, Χρήστος Παπαδόπουλος, Damien Jalet, Omar Rajeh και άλλα εμβληματικά ονόματα του χορού πρωταγωνιστούν στις 20 παραστάσεις του φετινού προγράμματος του 31ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, που θα πραγματοποιηθεί από τις 18-27 Ιουλίου.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
«Μια άλλη Θήβα»: Η πιο αθόρυβη επιτυχία της θεατρικής Αθήνας

The Review / «Μια άλλη Θήβα»: Η παράσταση-φαινόμενο που ξεπέρασε τους 100.000 θεατές

O Χρήστος Παρίδης συνομιλεί με τη Βένα Γεωργακοπούλου για την θεατρική παράσταση στο Θεάτρο του Νέου Κόσμου, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, που διανύει πλέον την τρίτη της σεζόν σε γεμάτες αίθουσες. Ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας της; Το ίδιο το έργο ή οι δύο πρωταγωνιστές, ο Θάνος Λέκκας και ο Δημήτρης Καπουράνης, που καθήλωσαν το κοινό;
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
«Διαβάζοντας Ευριπίδη καταλαβαίνεις πού πάτησε η ακροδεξιά»

Θέατρο / «Διαβάζοντας Ευριπίδη καταλαβαίνεις πού πάτησε η ακροδεξιά»

Η Μαρία Πρωτόπαππα σκηνοθετεί την «Ανδρομάχη» στην Επίδαυρο, με άντρες ηθοποιούς στους γυναικείους ρόλους, εξερευνώντας τις πολιτικές και ηθικές διαστάσεις του έργου του Ευριπίδη. Η δημοκρατία, η ελευθερία, η ηθική και η ευθύνη ηγετών και πολιτών έρχονται σε πρώτο πλάνο σε μια πολιτική και κοινωνική τραγωδία με πολυδιάστατη δομή.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Η «Χρυσή Εποχή»

Αποστολή στο Νόβι Σαντ / Κωνσταντίνος Ρήγος: «Ήθελα ένα υπέροχο πάρτι όπου όλοι είναι ευτυχισμένοι»

Στη νέα παράσταση του Κωνσταντίνου Ρήγου «Χρυσή Εποχή», μια συμπαραγωγή της ΕΛΣ με το Φεστιβάλ Χορού Βελιγραδίου, εικόνες από μια καριέρα 35 ετών μεταμορφώνονται ‒μεταδίδοντας τον ηλεκτρισμό και την ενέργειά τους‒ σε ένα ολόχρυσο ξέφρενο πάρτι.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
CHECK Απόπειρες για τη ζωή της: Ψάχνοντας την αλήθεια για τις υπέροχες, βασανισμένες γυναίκες και τις τραγικές εμπειρίες τους

Θέατρο / Η βάρβαρη εποχή που ζούμε σε μια παράσταση

Ο Μάρτιν Κριμπ στο «Απόπειρες για της ζωή της» που ανεβαίνει στο Θέατρο Θησείον σκιαγραφεί έναν κόσμο όπου κυριαρχεί ο πόλεμος, ο θάνατος, η καταπίεση, η τρομοκρατία, η φτώχεια, ο φασισμός, αλλά και ο έρωτας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
To νόημα τού να ανεβάζεις Πλάτωνα στην εποχή του ΤikTok

Άννα Κοκκίνου / To νόημα τού να ανεβάζεις το Συμπόσιο του Πλάτωνα στην εποχή του tinder

Η Άννα Κοκκίνου στη νέα της παράσταση αναμετριέται με το «Συμπόσιο» του Πλάτωνα και τις πολλαπλές όψεις του Έρωτα. Εξηγεί στη LiFO για ποιον λόγο επέλεξε να ανεβάσει το αρχαίο φιλοσοφικό κείμενο, πώς το προσέγγισε δραματουργικά και κατά πόσο παραμένουν διαχρονικά τα νοήματά του.
M. HULOT
«Άμα σε λένε “αδελφή”, πώς να δεχτείς την προσβολή ως ταυτότητά σου;»

Θέατρο / «Άμα σε λένε “αδελφή”, πώς να δεχτείς την προσβολή ως ταυτότητά σου;»

Η παράσταση TERAΣ διερευνά τις queer ταυτότητες και τα οικογενειακά τραύματα, μέσω της εμπειρίας της αναγκαστικής μετανάστευσης. Μπορεί τελικά ένα μέλος της ΛΟΑΤΚΙΑ+ κοινότητας να ζήσει ελεύθερα σε ένα μικρό νησί;
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ο Αντώνης Αντωνόπουλος από μικρός είχε μια έλξη για τα νεκροταφεία ή Όλα είναι θέατρο αρκεί να στρέψεις το βλέμμα σου πάνω τους ή Η παράσταση «Τελευταία επιθυμία» είναι ένα τηλεφώνημα από τον άλλο κόσμο

Θέατρο / «Ας απολαύσουμε τη ζωή, γιατί μας περιμένει το σκοτάδι»

Ο Αντώνης Αντωνόπουλος, στη νέα του παράσταση «Τελευταία Επιθυμία», δημιουργεί έναν χώρο όπου ο χρόνος για λίγο παγώνει, δίνοντάς μας τη δυνατότητα να συναντήσουμε τους νεκρούς αγαπημένους μας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Όσα (δε) βλέπουν τα μέντιουμ

Θέατρο / Όσα (δε) βλέπουν τα μέντιουμ

«Δεν πηγαίνουμε ποτέ στη Μόσχα, όμως η επιθυμία γι’ αυτήν κυλάει διαρκώς μέσα μας» - Κριτική της Λουίζας Αρκουμανέα για τη sold-out παράσταση «Τρεις Αδελφές» του Τσέχοφ, σε σκηνοθεσία Μαρίας Μαγκανάρη στο Εθνικό Θέατρο.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
Θέμελης Γλυνάτσης: Ας ξεκινήσουμε με το να είμαστε πολύ πιο τολμηροί με τους ρόλους που δίνουμε στους νέους καλλιτέχνες, κι ας μην είναι τέλειοι

Θέατρο / Μια όπερα με πρωταγωνιστές παιδιά για πρώτη φορά στην Ελλάδα

Μεταξύ χειροποίητων σκηνικών και σκέψεων γύρω από τη θρησκεία και την εξουσία, «Ο Κατακλυσμός του Νώε» δεν είναι άλλη μια παιδική παράσταση, αλλά ανοίγει χώρο σε κάτι μεγαλύτερο: στη δυνατότητα τα παιδιά να γίνουν οι αυριανοί δημιουργοί, όχι απλώς οι θεατές.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Ηow to resuscitate a dinosaur/ Έι, Romeo, πώς δίνεις το φιλί της ζωής σε έναν δεινόσαυρο;

Guest Editors / «Ο Καστελούτσι σκηνοθετεί μια υπόσχεση· και κάνει τέχνη εκκλησιαστική»

«Πέρασαν μέρες από την πρώτη μου επαφή με τη Βερενίκη. Μάντρωσα ένα κοπάδι σκέψεις» – ο Κυριάκος Χαρίτος γράφει για μια από τις πολυσυζητημένες παραστάσεις της σεζόν, που ανέβηκε στη Στέγη.
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΧΑΡΙΤΟΣ
Onassis Dance Days 2025: Ένας ύμνος στα αδάμαστα σώματα

Θέατρο / Onassis Dance Days 2025: Ένας ύμνος στα αδάμαστα σώματα

Ένα νέο, αλλιώτικο σύμπαν για τον «χορό» ξεδιπλώνεται από τις 3 έως τις 6 Απριλίου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, μέσα από τα πρωτοποριακά έργα τεσσάρων κορυφαίων Ελλήνων χορογράφων και του διεθνούς φήμης Damien Jalet.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Κώστας Νικούλι

Θέατρο / «Μπορώ να καταλάβω το πώς είναι να νιώθεις παρείσακτος»

Ο 30χρονος Κώστας Νικούλι μιλά για την πορεία του μετά το «Ξενία» που του χάρισε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού όταν ήταν ακόμα έφηβος, για το πόσο Έλληνας νιώθει, για την πρόκληση του να παίζει τρεις γκέι ρόλους και για το πόσο τον έχει αλλάξει το παιδί του.
M. HULOT
Μέσα στον θησαυρό με τις εμβληματικές φορεσιές της Δόρας Στράτου

Θέατρο / «Κάποτε έδιναν τις φορεσιές για έναν πλαστικό κουβά, που ήταν ό,τι πιο μοντέρνο»

Μια γνωριμία με τη μεγάλη κληρονομιά της Δόρας Στράτου μέσα από τον πλούτο αυθεντικών ενδυμάτων που δεν μπορούν να ξαναραφτούν σήμερα και συντηρούνται με μεγάλο κόπο, χάρη στην αφοσίωση και την εθελοντική προσφορά μιας ομάδας ανθρώπων που πιστεύουν και συνεχίζουν το όραμά της.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ