Ήταν η χρονιά που η τηλεόραση έγινε επίσημα και ιδιωτικός κινηματογράφος καθώς ο περισσότερος κόσμος στον πλανήτη ακόμα και τις κινηματογραφικές πρεμιέρες τις είδε κλεισμένος σπίτι του.
Όσον αφορά το αμιγώς τηλεοπτικό τοπίο, παρά την επιβλητική κυριαρχία της τηλεόρασης του streaming, η χρονιά υπήρξε άνιση και περίεργη: αναβολές γυρισμάτων, ματαιώσεις σειρών (προσωρινά ή τελεσίδικα), πολλές «στουντιακές» και νοσταλγικές παραγωγές «καραντίνας». Παρότι είδα μάλλον περισσότερη «τηλεόραση» από ποτέ, είδα επίσης λιγότερες τηλεοπτικές σειρές από άλλες χρονιές, επιλέγοντας κυρίως κινηματογραφικές ταινίες, μυθοπλασίας και μη.
Κι όμως, η τηλεοπτική χρονιά είχε ξεκινήσει μεγαλειωδώς τον Γενάρη με το φινάλε του Bojack Horseman, μιας από τις σπουδαίες σειρές των τελευταίων ετών (όχι μόνον κινουμένων σχεδίων, φυσικά, αλλά γενικώς). Ήταν η πρώτη από μια σειρά εξαιρετικών σειρών του ημίωρου, «κωμικού» φορμάτ, όπως το Schitt's Creek, το The Good Place και το (ατραγούδιστο) Brockmire, που μας αποχαιρέτησαν φέτος, θα βρίσκονται όμως για πάντα στην αιωνιότητα κάποιας πλατφόρμας για όσους θέλουν να τα απολαύσουν για πρώτη, για δεύτερη ή για πολλοστή φορά.
Τον επόμενο μήνα, τον Φεβρουάριο, κυκλοφόρησε και ο πέμπτος κύκλος του Better Call Saul, παγιώνοντας οριστικά τη θέση της σειράς στην κορυφή του τηλεοπτικού πανθέου της τελευταίας πενταετίας (μέσα στο 2021, άγνωστο ακόμα πότε ακριβώς, αναμένεται ο έκτος και τελευταίος κύκλος – θα κλάψουν μανούλες). Ακολούθως όμως, λόγω των συνθηκών, η κατάσταση στα τηλεοπτικά, όπως και παντού, μπλέχτηκε.
Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν βγήκαν πολλές και ενδιαφέρουσες νέες σειρές κάθε είδους: δράματα, κωμωδίες, docu-series, και άλλες που μοιάζουν πολύ ιδιαίτερες και υβριδικές για να καταταγούν εύκολα κάπου. Ιδού λοιπόν κάποιες από τις πιο σημαντικές παραγωγές που έκαναν πρεμιέρα μέσα στο παραλυτικό χάος του 2020 και έκαναν τη χρονιά αυτή λίγο πιο ευχάριστη, ενδιαφέρουσα και συναρπαστική.
How to with John Wilson
Πώς να περιγράψει κανείς με δυο λόγια αυτό το απροσδόκητο αριστούργημα που εμφανίστηκε προς το τέλος αυτής της χρονιάς; Σπαρταριστή διατριβή στην ρευστότητα, το μεγαλείο, την ιδιοφυΐα, το βάρος, την ελαφρότητα, την ηλιθιότητα, την ατέλειωτη πλάκα της ανθρώπινης συμπεριφοράς; Σειρά ημιώρων ντοκιμαντέρ με πρωταγωνιστές ανώνυμους πολίτες της Νέας Υόρκης (κυρίως); Κοινωνιολογικό σινεμά βεριτέ για τον 21ο αιώνα;
Όπου κι αν το κατατάξει κανείς, μικρή σημασία έχει. Αυτό που έχει σημασία είναι ο μοναδικά εμπνευσμένος τρόπος με τον οποίον αναδεικνύεται η «ανθρωπίλα» τριγύρω μας, όπως τη σκιαγραφεί, τη συναναστρέφεται και την αφηγείται ο κινηματογραφιστής Τζον Γουίλσον σ' αυτά τα έξι επεισόδια που έχουν συγκεκριμένους τίτλους όπως «Πώς να κάνεις ψιλοκουβέντα» (με αγνώστους) ή «Πώς να βελτιώσεις τη μνήμη σου» ή «Πώς να φτιάξεις το τέλειο ριζότο», κάθε φορά όμως ανοίγονται, μέσω συνειρμών και συναναστροφών σε όλο το εύρος της ανθρώπινης κατάστασης. Ποτέ ένα τηλεοπτικό ημίωρο δεν είχε συμπεριλάβει τόση πολλή αληθινή ζωή, που συχνά είναι πολύ πιο αστεία από την πιο σπαρταριστή κωμωδία.
The Last Dance
Δευτέρα του Πάσχα, μέσα στην κορύφωση της πρώτης καραντίνας, ξεκίνησε να προβάλλεται, δύο ωριαία επεισόδια τη φορά, αυτό το επικό, δεκάωρο ντοκιμαντέρ (και σε πενήντα επεισόδια να είχε ξεχειλωθεί το υλικό, αντί για δέκα, ουδείς θα είχε διαμαρτυρηθεί) με θέμα την πορεία των Σικάγο Μπουλς προς τον θρύλο, πάνω στους ώμους του Μάικλ Τζόρνταν, αλλά όχι μόνο.
Και μόνο το ανέκδοτο, «παρασκηνιακό» υλικό από την δεκαετία του '90 που βρέθηκε στη διάθεση των δημιουργών ήταν ασύλληπτο, εξίσου όμως συναρπαστικές και κρίσιμες ήταν οι τωρινές συνεντεύξεις των τότε πρωταγωνιστών μιας ιστορίας που τα είχε όλα: δόξα, πάθος, αθλητική υπεροχή, σαπουνόπερα, ίντριγκα, δράμα, λάμψη, νοσταλγία και προσωπικότητες μεγαλύτερες από την ζωή.
Ted Lasso
Ένας αγαθόψυχος και καλοπροαίρετος Αμερικανός βρίσκεται από το πουθενά σχεδόν στη θέση του προπονητή επιφανούς λονδρέζικης ποδοσφαιρικής ομάδας η οποία αγωνίζεται στην Premier League. Ακολουθεί έντονη πολιτισμική σύγχυση, μπόλικο γέλιο και αρκετό συναίσθημα.
Όσο εξωφρενική και αχώνευτη (αν δεν είσαι Αμερικανός) κι αν είναι η κεντρική ιδέα αυτής της κωμικής σειράς, που έκανε πρεμιέρα φέτος με τα δέκα επεισόδια του πρώτου κύκλου της στην πλατφόρμα του Apple TV+ , ο ομώνυμος ήρωας (τον υποδύεται ο πολύ αγαπητός Τζέισον Σουντέικις) και ο θίασος που τον περιστοιχίζει, αποζημιώνουν το κοινό που δίψαγε φέτος για ένα sitcom της προκοπής και δεν έβρισκε τίποτα. Έχει ήδη υπογραφεί συμβόλαιο τουλάχιστον για δύο κύκλους ακόμα.
The Third Day
Αυτή η βρετανο-αμερικανική συμπαραγωγή μεταξύ Sky και HBO, εκτός από μία από τις πιο ατμοσφαιρικές και έντονες δραματικές σειρές τρόμου και μυστηρίου που έχουμε δει, αναδείχτηκε σε πρωτοποριακό τηλεοπτικό γεγονός της χρονιάς καθώς ένα «εμβόλιμο» επεισόδιό της, που είχε διάρκεια δώδεκα ωρών, «γυρίστηκε» και προβλήθηκε ζωντανά σε μια μεγαλειώδη λήψη τον Οκτώβριο που μας πέρασε από το κανάλι του Sky στο Facebook. Δεν είναι απαραίτητη η παρακολούθησή του για την πλοκή της σειράς, η εμπειρία όμως είναι μοναδική και περιέργως θεατρική με τον πιο υποβλητικό τρόπο.
Κάτι ανάμεσα σε «Wicker Man», «Midsommar» και «Lost», η αυτοτελής σειρά αυτή έξι ωριαίων επεισοδίων ξεκινά με τον Τζουντ Λο να παρασύρεται σ΄ ένα μυστηριώδες νησί στα ανοιχτά της αγγλικής ακτογραμμής. Δεν είναι ο μόνος. Τα τρία πρώτα επεισόδια διαδραματίζονται στο «Θέρος» και τα τρία τελευταία στον «Χειμώνα». Ενδιάμεσα υπάρχει (προαιρετικά) το προαναφερθέν απίστευτο επεισόδιο με τίτλο «Φθινόπωρο», στο οποίο συμμετέχει και η Florence Welch (των Florence and the Machine), και μπορεί κανείς να το παρακολουθήσει ανεξάρτητα από τα υπόλοιπα, στη μισή, δηλαδή την εξάωρη, εκδοχή του, εδώ.
Mrs. America
Στη διάρκεια των εννιά επεισοδίων της σειράς, κυριαρχεί φυσικά η Κέιτ Μπλάνσετ στον «επώνυμο» ρόλο της ηγετικής φυσιογνωμίας του συντηρητικού «αντι-κινήματος» των '70s στις ΗΠΑ, Φίλις Σλάφλι, η οποία με τη δράση της έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάδειξη των θέσεων της «ηθικής πλειοψηφίας» και έστρωσε τον δρόμο για τον ερχομό του Ρέιγκαν και την ισχυροποίηση της χριστιανικής δεξιάς.
Πλάι της εμφανίζονται, ως αντίπαλο δέος, μια σειρά από επίσης πολύ σημαντικές ηθοποιούς (μεταξύ αυτών οι Ρόουζ Μπερν, Μάργκο Μάρτιντειλ, Ελίζαμπεθ Μπανκς και Λιβ Ούλμαν) στους ρόλους πολιτικών της αντιπάλων και επιφανών εκπροσώπων του δεύτερου φεμινιστικού κύματος όπως η Γκλόρια Στάινεμ και η Μπέτι Φρίνταν.
Small Axe
Οι πέντε ταινίες μυθοπλασίας (διάρκειας από μία ως δύο ώρες) που γύρισε ο Στιβ Μακ Κουίν με κεντρικούς χαρακτήρες εκπρόσωπους της μαύρης κοινότητας στο Λονδίνο του '60 και του '70, μπορούν να εκληφθούν είτε ως αυτόνομα κινηματογραφικά έργα με ξεχωριστό ύφος το καθένα είτε ως μίνι σειρά ανθολογίας υπό τον γενικό τίτλο Small Axe. Είτε έτσι είτε αλλιώς, πρόκειται για εξαιρετικές παραγωγές σε κάθε επίπεδο (οι τρεις πρώτες που έχω δει τουλάχιστον) και συγχρόνως μοναδικές στον τρόπο που συνδυάζουν το κύρος ενός ιστορικού δράματος με την υπερβατική αισθητική αυτάρκεια που χαρακτηρίζει τη δουλειά του πρώην εικαστικού και μετέπειτα σκηνοθέτη του «Hunger», του «Shame», του «12 χρόνια σκλάβος» και του «Widows».
I'll Be Gone in the Dark
Δεν είμαι φανατικός του είδους, αν αυτό όμως το συναρπαστικό ντοκιμαντέρ σε έξι μέρη που βασίστηκε στο (ημιτελές) βιβλίο της Μισέλ Μακναμάρα –που πέθανε ξαφνικά στα 46 της, πριν από τέσσερα χρόνια– για τη δράση του «Golden State Killer» στη Βόρεια Καλιφόρνια του '70 και του '80 (η σύλληψή του έγινε μερικούς μήνες μετά τον θάνατό της), δεν είναι η επιτομή και η κορωνίδα του true crime, τότε σίγουρα πρέπει να εντρυφήσω περισσότερο. Ο τίτλος προέρχεται από τα τελευταία λόγια του κατά συρροή δολοφόνου στα θύματά του: «Εσύ θα σιωπήσεις για πάντα, κι εγώ θα χαθώ στο σκοτάδι».
σχόλια