Ο Τζόνι Ντεπ κλείνει τα 57, άνοιξε λογαριασμό στο Instagram στεγάζοντας τα κιθαριστικά του σόλο και τις πολιτικές του απόψεις, έχει περάσει στην αντεπίθεση κόντρα στην εκστρατεία σπίλωσης της υπόληψής του από την Άμπερ Χερντ, ετοιμάζει κι άλλα Φανταστικά Ζώα και Πειρατές, και κολακεύεται στην ιδέα να υποδυθεί τον σύντροφο του στην μπάντα του, Άλις Κούπερ.
Παρά την οικειότητα που έχει κατακτήσει μέσα από τους δημοφιλείς παράξενους που έχει ενσαρκώσει σε μια καριέρα που υπερβαίνει τα 30 χρόνια, ο Ντεπ δεν έχει αποποιηθεί το status του αγέραστου εναλλακτικού, και οι 10 ρόλοι που επιλέξαμε αποτυπώνουν τις αρετές του στο σινεμά.
ΟΙ ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΑΪΒΙΚΗΣ (2004)
Οι εμπνεύσεις του Τζόνι Ντεπ για μερικούς από τους πιο εμβληματικούς του ρόλους είναι απροσδόκητες και, σε αναδρομική αποτίμηση, απολαυστικοί στην ακροβατική φαντασία που τους γέννησε. Στο Εργοστάσιο της Σοκολάτας νομίζαμε πως ο Γουίλι Γουόνκα του φύτρωσε από μια έκθαμβη γκριμάτσα του Μάικλ Τζάκσον, αλλά, με δική του παραδοχή, βασίζεται σε μια μαστουρωμένη εκδοχή του γκαφατζή Τζορτζ Μπους!
Η πλέον εμβληματική φιγούρα που συναρμολόγησε παραμένει ο Τζακ Σπάροου, ένα κράμα του Κιθ Ρίτσαρντς (με μια δόση poofter σκηνικής πόζας του Μικ Τζάγκερ) και του πιο γνωστού ασβού στην ιστορία των κινουμένων σχεδίων, του αθεράπευτου γυναικά Pepe le Pew. Η σύλληψη του αδέσμευτου, άπιαστου Τζακ ήταν τόσο δυνατή, που όχι μόνο έκαμψε τις σοβαρές αντιρρήσεις της Disney, αλλά τον έκανε πάμπλουτο και κράτησε στην επιφάνεια την κινηματογραφική σειρά, παρά την καταφανή εξάντλησή της.
Ο ΨΑΛΙΔΟΧΕΡΗΣ (1990)
Ο Ντεπ χρωστάει τα πάντα στον Τιμ Μπέρτον, γι' αυτό και κάνει ό,τι του ζητήσει. Ο Έντουαρντ του είναι η προσωποποίηση της αθωότητας, και το βάφτισμα του Αμερικανού ηθοποιού σε έναν τύπο αξιαγάπητου απροσάρμοστου, φανταστικού και απτού ταυτόχρονα. Με τον Ψαλιδοχέρη, ο Ντεπ πήρε τη σωστή απόφαση να κρύψει την ομορφιά του κάτω από βαρύ μακιγιάζ, και δεν το έχει μετανιώσει έκτοτε, εγκαταλείποντας σπάνια τη συνήθειά του, κοτσάροντας φορεσιές, μουστάκια, περούκες, καπέλα στο κεφάλι του και χρόνια στην πλάτη του – ακόμη και στον ατυχήσαντα Τουρίστα είναι δύσκολο να πιστέψουμε πως τα παραπανίσια κιλά είναι εντελώς δικά του.
ED WOOD (1994)
Όταν τελείωσε με το τηλεοπτικό 21 Jump Street, ο Τζόνι Ντεπ θα μπορούσε εύκολα να γλιστρήσει στην τυποποίηση του άμυαλου, ηρωικού, ρομαντικού μορφονιού. Το Cry Baby, στα ελληνικά ο Παίδαρος (ο πρώτος πρωταγωνιστικός του ρόλος στο σινεμά), ο νέος που πασχίζει να κλάψει και από τα δυο του μάτια, δεν είναι απλώς μια έξυπνη επιλογή προς την ιδιοσυγκρασιακή σάτιρα, αλλά, δια χειρός Τζον Γουότερς, μια απόπειρα στην αυτοσαρκαστική κωμωδία.
Το Ed Wood τον φέρνει κοντά σε έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα, τον ακραία φετιχιστή σκηνοθέτη που φορούσε γυναικεία εσώρουχα και λάτρευε τα κοντομάνικα πουλόβερ από ανκορά και, κυρίως, δείχνει πως θέλει να πει σοβαρά πράγματα με χιουμοριστικό τρόπο. Ενώ κατ' ιδίαν, ο Τζόνι Ντεπ είναι ένας σοβαρός, μάλλον ντροπαλός άνθρωπος, που μετράει τις κουβέντες του και σιγοψιθυρίζει, στο πανί αστεΐζεται, όταν βρει την ευκαιρία, και σκαλίζει την ξερή κωμικότητα στους πιο απίθανους weirdos, από τον Μπαρνάμπας του Dark Shadows και τα σκετσάκια με τον Ρίκι Τζερβέζ, μέχρι τον Τόντο και τον Μόρντεκαΐ, ολόψυχα, αν και όχι πάντα στον στόχο.
Ed Wood (1995) - "No One Gives Two Fucks for Bela"
ΝΤΟΝΙ ΜΠΡΑΣΚΟ (1997)
Μετανιωμένος από την άσφαιρη εμπειρία του στο Nick of Time (Στην Κόψη του Χρόνου) του Τζον Μπάνταμ, ο Ντεπ αρνήθηκε άπαξ και διά παντός την άχαρη ευθύνη του συμβατικού πρωταγωνιστή. Η καλύτερη λύση για έναν νεαρό σταρ είναι η προνομιακή μαθητεία – ο Τομ Κρουζ το εφάρμοσε θαυματουργά, δίπλα στον Πολ Νιούμαν, τον Ντάστιν Χόφμαν και τον Τζακ Νίκολσον.
Το Ντόνι Μπράσκο έδωσε χώρο στον Τζόνι Ντεπ να αναπτύξει τον χαρακτήρα του μυστικού πράκτορα που διεισδύει στην Μαφία, μέσα από το δημιουργικό, απρόσμενα χαμηλόφωνο συνταίριασμά του με τον Αλ Πατσίνο – διότι γνωρίζουμε πως ο Νονός μασάει σκηνικά και συμπρωταγωνιστές, όταν ανακαλύψει χαραμάδα πρωτοβουλίας. Αυτός είναι ο πρώτος του straight δραματικός ρόλος, και τον αξιοποίησε υπέροχα.
ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΠΟΤΕ (2005)
Ένα από τα πολύτιμα χαρίσματα του Τζονι Ντεπ είναι η παρατήρηση, άλλοτε με το cool του αιώνιου ρόκερ, κι άλλοτε με συγκρατημένη συγκίνηση. Όντας αβρός, ένα ευγενικό πλάσμα πίσω από το buzz του παλιόπαιδου, δίνει τον απαραίτητο χώρο στους άλλους, χωρίς βεντετισμούς και αντιπαθή εγωκεντρισμό.
Το έκανε στο Τι Βασανίζει τον Γκίλμπερτ Γκρέιπ, επιτρέποντας στον Λεονάρντο ντι Κάπριο να δείξει τι αξίζει, και στο άδικα παραγνωρισμένο, διακριτικό και μεστό Ψάχνοντας τη Χώρα του Ποτέ, το ξαναεπιχειρεί πιο δημιουργικά, αφήνοντας τον μικρό Φρέντι Χάιμορ να τον αμφισβητεί ώσπου να πενθήσει μπροστά στο συμπονετικό του βλέμμα. Ο ρόλος του Τζ. Μ. Μπάρι, συγγραφέα του Πίτερ Παν, του χάρισε τη δεύτερη από τις τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ πρώτου ανδρικού ρόλου.
Η ΕΝΑΤΗ ΠΥΛΗ (1999)
Με την εγγενή χαλαρότητα και την αυθεντική απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του, ο Ντιν Κόρσο του Τζόνι Ντεπ ενδεχομένως απέχει από την ένταση που συνήθως επιδιώκει ο Ρόμαν Πολάνσκι από τους κεντρικούς πρωταγωνιστές του, τους παρεξηγημένους survivors μιας σειράς απίστευτων και τραγικών γεγονότων με τα οποία ο Πολωνός σκηνοθέτης ταυτίζεται αβίαστα. Και μπορεί ο Κόρσο να μη συμμερίζεται ούτε στο ελάχιστο την κοφτερή απειλή που καταδιώκει ανελέητα τον Πιανίστα και τη Ρόζμαρι, αλλά ο Ντεπ συλλαμβάνει τη νωχέλεια του Τζ. Τζ. Γκίτις και διαθέτει την ικανότητα να ακολουθεί την ουρά της πλοκής με σατανικό timing και παιδιάστικη περιέργεια.
Υποσυνείδητα, κατανοεί την βαθιά περιφρόνηση του Πολάνσκι προς τον Διάβολο: πώς να πιστέψεις στον Θεό όταν απορρίπτεις ως ματαιόπονη φάρσα καθετί που προσεγγίζει με αδιαπραγμάτευτη σοβαρότητα το υπερφυσικό; Γι' αυτό και ο Φρανκ Λαντζέλα καίγεται αύτανδρος, η Λένα Όλιν ξεπαστρεύεται άδοξα, και η γλώσσα της βαρόνης Κέσλερ κοροϊδεύει την περισπούδαστη ακαδημαϊκότητά της επί του θέματος.
SWEENEY TODD: Ο ΦΟΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΕΑΣ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΦΛΙΤ (2008)
Ο Τζόνι Ντεπ δεν χρειάζεται να προσπαθήσει ιδιαίτερα για να χωρέσει με άνεση σε μια γοτθική, αιματοβαμμένη ερμηνεία του αριστουργηματικού μιούζικαλ του Στίβεν Σοντχάιμ. Μια από τις παλιές ευκολίες του ηθοποιού είναι η ελλιπής ανάπτυξη των χαρακτήρων του, μετά την εύστοχη αρχική πόζα, το πλαίσιο του ρόλου, όπως τον συλλαμβάνει και τον παρουσιάζει. Ως Φονικός Κουρέας, ταιριάζει απόλυτα στη σουρεαλιστική, στιλιζαρισμένη ατμόσφαιρα, με τη χαριτωμένη αγγλική προφορά και την τρυφερότητά του να αντιτίθεται στην ωμή εκδικητικότητα του αφεντικού της οδού Φλιτ. Και τραγουδάει μια χαρά!
Sweeney Todd (2007) - Epiphany
ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΣΤΟ ΛΑΣ ΒΕΓΚΑΣ (1997)
Όταν ένας ηθοποιός είναι αναντικατάστατος σε έναν ρόλο με χαρακτηριστικά υδραργύρου, τον αέρα του φυγόδικου ρεπόρτερ και τη γλώσσα ενός εξωγήινα noir συγγραφέα, με αίμα πολύ παχύ για την Καλιφόρνια και την καρδιά ενός αλιγάτορα, «πολύ παράξενος για να ζήσει, πολύ σπάνιος για να πεθάνει», τότε ο Χάντερ Τόμπσον παραχωρεί ευχαρίστως τη θέση του στον Τζόνι Ντεπ και του εμπιστεύεται το ευαγγέλιο των παραισθητικών του εμπειριών, στο Φόβος και Παράνοια στο Λας Βέγκας.
Συντονισμένος, φρικαρισμένος και δαρμένος, ο Ραούλ Ντιούκ δραπετεύει στην άκρη της ερήμου σε μια ψυχεδελική σάτιρα του Τέρι Γκίλιαμ για την εμμονή και τη χυδαιότητα, επεισοδιακή και άναρχη, ιδανική για τη θαρραλέα πλευρά του Ντεπ.
Ο ΝΕΚΡΟΣ (1995)
Κανείς δεν φαντάζεται τον Τζόνι Ντεπ σε ένα παραδοσιακό γουέστερν, με τα στερεότυπα άθικτα και την τελική μονομαχία να τον βρίσκει θριαμβευτή. Με την οξεία ηλεκτρική συνοδεία του Νιλ Γιανγκ και τον μονοχρωματικό ρεβιζιονισμό του Τζιμ Τζάρμους, ο Νεκρός, μια από τις σημαντικότερες ταινίες των '90s, δεν είναι ακριβώς ένα ψυχεδελικό νεο-γουέστερν, το πρώτο μεταμοντέρνο στο είδος, όπως είχε γραφεί μετά την πρεμιέρα του στο Φεστιβάλ Καννών, αλλά ένα ψαγμένο, ευαίσθητο φιλμ «συνόρων», που εξερευνά μια λανθασμένη κουλτούρα, σε ένα αργό ταξίδι με προμελετημένο, αναπόφευκτο φινάλε.
Δύο χρόνια αργότερα, ο Τζόνι Ντεπ σκηνοθέτησε για πρώτη και τελευταία φορά, υποδυόμενος έναν απελπισμένο Ινδιάνο: Ο Γενναίος, μια ιστορία οικογενειακής θυσίας, αποδείχθηκε πικρή στιγμή στην καριέρα του, όταν, αποθαρρυμένος από τις αρνητικές κριτικές των συμπατριωτών του, δεν επέτρεψε καμία εμπορική προβολή της ταινίας στη χώρα του.
ΠΡΙΝ ΠΕΣΕΙ Η ΝΥΧΤΑ (2000)
«Ποια είναι αυτή! Τι κώλος!», αναφώνησε ο Χαβιέρ Μπαρδέμ, όταν αντίκρισε για πρώτη φορά τον αγνώριστο Τζόνι Ντεπ ντυμένο γυναίκα, για τις ανάγκες του ρόλου της Bon Bon στο Όταν Πέσει η Νύχτα. Η βιογραφία με θέμα τον βασανισμένο και τραγικό Κουβανό ποιητή Ρεϊνάλντο Αρένας, και η παρουσία του Τζούλιαν Σνάμπελ πίσω από την κάμερα, ήταν αρκετά για να προσελκύσουν τον Ντεπ, ακόμη και σε έναν ρόλο περιορισμένης διάρκειας, καθαρά δευτεραγωνιστικό.
