Ο αδέσποτος κύριος Μπλικ

Ο αδέσποτος κύριος Μπλικ Facebook Twitter
Για άραγμα στη γενέτειρα Κλαυθμώνος, για γκόμενες στην Πλάκα, για φαγητό και ύπνο στο Σύνταγμα. Στην Ερμού, μόνο για ψώνια. Όπως όλοι, άλλωστε. Φωτ.: Σπύρος Στάβερης / LIFO
4

Είμαστε μεγάλη η παρέα του Συντάγματος. Ο Νταγιάν, η Λαίδη, ο Μήτσος, ο Αζόρ και άλλοι πολλοί που δεν έχουν όνομα. Τα ονόματα δεν ξέρω πώς και γιατί μας βγήκαν και ποιοι μας βάφτισαν. Εγώ μπορεί να έχω τριάντα ονόματα: «Άσπρος», «Μπλάκι», «Μαυρομάτης», «Βουλομάτης», «Μάγκας», «Λάμπρος». Κάθε περιπτεράς και ένα όνομα. Κάθε ευεργέτης και ένα παρατσούκλι.

Το πώς κατέληξα εδώ είναι μεγάλη, αλλά συνηθισμένη ιστορία. Δεν γεννήθηκα σε σπίτι. Οι πρόγονοί μου ήταν από μια στάνη στα Μεσόγεια. Η μάνα μου (μου είπαν οι μεγαλύτεροι) με γέννησε στην Κλαυθμώνος. Πάνε χρόνια τώρα και έχω χρόνια να τη δω. Ούτε που ξέρω πόσα. Έχει μια πλάκα αυτό. Είναι σαν να μην έχουμε ηλικία. Τη μια είμαστε κουτάβια και την άλλη μεσήλικες. Ανάλογα ποιος μας βλέπει. Τώρα οι περισσότεροι είμαστε κάτι γεροντάκια. Σπανίως βλέπω νέο αίμα στον δρόμο. Καλό είναι αυτό. Μπορεί να ωριμάζουν οι άνθρωποι.

Γουστάρω να βολτάρω στα στέκια. Για τσαμπουκάδες έξω από το Πνευματικό Κέντρο και στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Εκεί οι αγέλες δεν αστειεύονται. Για άραγμα στη γενέτειρα Κλαυθμώνος, για γκόμενες στην Πλάκα, για φαγητό και ύπνο στο Σύνταγμα. Στην Ερμού, μόνο για ψώνια. Όπως όλοι, άλλωστε.

Είμαι ερωτιάρης τύπος και δεν τα παρατάω εύκολα. Μια φορά έφτασα μέχρι την Κηφισιά. Τη μύρισα στο αυτοκίνητο και την ακολούθησα. Έκανα μιάμιση εβδομάδα να γυρίσω πίσω. Έχασα και τρία-τέσσερα κιλά. Τρόμαξαν να με γνωρίσουν.

Εμείς του Συντάγματος είμαστε κυριλέ. Η Λαίδη αράζει έξω από τα φαστ φουντ, εγώ στο μετρό, ο Μήτσος κοσμεί με το κανελί του τρίχωμα τη Στοά στη Βουλής. Έχει και μορταδέλες εκεί, γι' αυτό. Ο Νταγιάν αράζει Bartessera. Έχει καλό κόσμο εκεί. Καρύτση; Δεν την ξέρω. Κλαυθμώνος, Σύνταγμα πηγαίνω από Σταδίου.

Έχω κάνει πολλά για τον έρωτα. Έχω υποφέρει. Έχω στηθεί για ώρες κάτω από πολυκατοικίες. Έχω τσακωθεί, έχω πληγώσει άλλους άντρες, μου έχουν φάει τα αυτιά και τη μουσούδα ουκ ολίγες φορές. Έχω αποτύχει και έχω πέσει στα πατώματα. Είμαι ερωτιάρης τύπος και δεν τα παρατάω εύκολα. Μια φορά έφτασα μέχρι την Κηφισιά. Τη μύρισα στο αυτοκίνητο και την ακολούθησα. Έκανα μιάμιση εβδομάδα να γυρίσω πίσω. Έχασα και τρία-τέσσερα κιλά. Τρόμαξαν να με γνωρίσουν.

Ο κύριος Σπύρος είναι ο καλύτερός μας φίλος. Ξεκινάει στις 6 το πρωί από τους Αμπελόκηπους, κατεβαίνει τη Βασιλίσσης Σοφίας, περνάει από το Σύνταγμα κατά τις 8 και φτάνει στο Μοναστηράκι εννιά με δέκα. Τότε μαζεύεται και όλη η αγέλη για το φαγητό. Στη μάσα ενωνόμαστε, τις άλλες ώρες σκορποχώρι και ύπνος. Τώρα με τη ζέστα βαράμε δεκατέσσερις με δεκαέξι ώρες την ημέρα. Έτσι θα την περάσουμε την κρίση.

Στις διαδηλώσεις πηγαίνουμε όλοι. Βασικά έρχονται αυτές σ' εμάς, μαζί με τα «παιδιά» από το Πολυτεχνείο. Τον θυμάμαι τον Κανέλο. Στο τέλος ερχόταν με βοηθητικά ροδάκια. Τον σμπαράλιασαν τα δακρυγόνα και παρέλυσαν τα πίσω του πόδια. Αυτόν το πρόσεχαν οι σύντροφοί του. Του έφτιαξαν και μπλογκ. Εμάς, αν μας παραλύσουν τα πόδια, θα μας βλέπουν στον δρόμο οι γάτες και τα περιστέρια και θα γελάνε. Μετά η ευθανασία θα είναι η μόνη λύση. Καλό είναι να είμαστε επαναστατικά σύμβολα, αλλά να προσέχουμε και την υγεία μας. Εξάλλου, πάντα εσείς οι άνθρωποι παίρνετε τη δόξα. Η Λάικα πήγε πρώτη στο Διάστημα, αλλά το μαγαζί στη Λιοσίων το φωνάζουνε Gagarin.

Τον ξέρω τον καινούργιο, τον σταρ που έκαναν θέμα οι ξένες εφημερίδες. Άλλοι τον λένε Λουκ, άλλοι Λουκάνικο, άλλοι Θόδωρο και άλλοι Κανέλο Β. Είναι ωραίος. Πάει μπροστά και είναι και μάγκας. Στις αρχές του μήνα τραυματίστηκε και τον μάζεψαν να τον φροντίσουν. Είναι κι αυτά τα τσιμπούρια πολύ άτιμα. Σου κολλάνε αρρώστιες. «Κλομπιά να φας, τσιμπούρι μην κολλήσεις», λένε στα μέρη μου.

Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, οι διαδηλώσεις της Αθήνας έχουν σκύλους γιατί είμαστε από τις μοναδικές χώρες με αδέσποτα. Κάθε διαδήλωση είναι μια καινούργια αγέλη για μας. Μια γιορτή, ένα πάρτι, κι ας μας μαστουρώνουνε με τα χημικά. Το βλέπουν οι ξένοι και ενθουσιάζονται. Το βράδυ εμείς κοιμόμαστε στην ψάθα και όχι στα μεταξωτά μαξιλάρια που βάζουν τα τεριέ τους.

Το Μαρκόπουλο το έχω ακουστά. Είναι ο φόβος και ο τρόμος. Σε μαζεύουνε ή νύχτα ή πολύ πρωί και σε στέλνουνε στο άσυλο. Εκεί κανείς δεν ξέρει τι γίνεται. Κανείς δεν γύρισε ζωντανός να μας πει. Προχθές μαζέψανε και τον Ριβάλντο, έμαθα. Τον ήρωα της Νομικής. Δεν υπάρχει κανένας σεβασμός πια. Λένε ότι δάγκωσε. Ας έρθουν και να μας δείξουν τη μελανιά. Χέρια που ταΐζουνε δεν τα δαγκώνουμε. Είναι νόμος που δεν παραβαίνουμε. Παραμένουμε πιστοί στις αρχές μας.

Δεν θεωρώ σωστό τον όρο «αδέσποτα». Έχουμε ρόλο εδώ. Το «London Review of Books» έγραψε πως είμαστε η «επιβεβαίωση των ερειπίων της Αρχαίας Αθήνας». Αν δεν υπήρχαμε εμείς να τριγυρνάμε γύρω από τις κολόνες και τα χαλάσματα, ποιος θα ήξερε ότι υπάρχουν τ' απομεινάρια μιας υπέροχης πόλης; Κανείς! Ούτε οι ίδιοι οι αρχαιολόγοι. Θα σου προσθέσω και κάτι ακόμα. Γιατί γαβγίζουμε στα μηχανάκια που είναι στα πεζοδρόμια, γιατί κυνηγάμε τους περίεργους, γιατί στεκόμαστε ανάμεσα σε μπάτσους και διαδηλωτές διακινδυνεύοντας ακόμα και τη ζωή μας; Για να επιβάλλουμε την τάξη σε μια πόλη που την έχετε κάνει ζούγκλα.

Θυμάμαι λίγο πριν τους Ολυμπιακούς. Είπα να κάνω μια βόλτα στον Εθνικό Κήπο. Ίσα που είχε ξημερώσει. Είδα δεξιά και αριστερά φίλους και συγγενείς ξαπλωμένους. Νόμιζα ότι δεν είχαν ξυπνήσει ακόμα. Πίστεψα ότι ξενύχτησαν και τριγύρισαν λίγο παραπάνω το προηγούμενο βράδυ. Έκανα λάθος. Κανείς από αυτούς δεν ξανασυνάντησε τον κύριο Σπύρο ούτε είδε τις ορδές των τουριστών. Εμάς και τα πρεζάκια μας κυνήγησαν τότε σαν λυσσασμένα σκυλιά. Όλους τους παρατημένους δηλαδή. Δεν βαριέσαι, τώρα πολλοί από αυτούς χάνουν τη δουλειά τους εξαιτίας και των αγώνων. Αντιθέτως, εγώ δεν χάνω λεπτό από τη σιέστα μου.

Οι Αθηναίοι
4

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Δάφνις Κόκκινος

Οι Αθηναίοι / Δάφνις Κόκκινος: «Όταν είδα την Πίνα Μπάους, είπα “αυτό είναι το σπίτι μου”»

Έφυγε από την Κρήτη με ένα όνειρο: να χορεύει. Η πρώτη επαφή με την Πίνα Μπάους ήταν «σαν γροθιά στο στομάχι». Ύστερα από ένα ταξίδι-οδύσσεια έφτασε στο Βούπερταλ όπου η Πίνα και η τέχνη του χορού τον αγκάλιασαν. Ο καταξιωμένος χορευτής και χορογράφος αφηγείται τη ζωή του στη LiFO.
M. HULOT
ΕΠΕΞ Κωστής Φωκάς, φωτογράφος

Οι Αθηναίοι / Κωστής Φωκάς: «Δεν θεωρώ τα “αίσχος” και “ντροπή” κριτική στη δουλειά μου»

Τον προόριζαν για παπά, ή έστω ψάλτη. Αυτός όμως ήθελε να φωτογραφίζει γυμνά με φλασιές και χιούμορ. Έτσι απελευθερώθηκε κι έγινε ένας από τους πιο ενδιαφέροντες νέους Έλληνες φωτογράφους.
M. HULOT
Άννα Κουρουπού, συγγραφέας, ηθοποιός

Οι Αθηναίοι / Άννα Κουρουπού: «Ξέρεις πολλές τρανς που δουλεύουν στο Δημόσιο;»

Δηλώνει πως αν δεν ήταν η μητέρα της, θα είχε πεθάνει. Βρίσκει πως το τρανς στοιχείο έχει κάτι επαναστατικό, ενώ στα διαφορετικά βιώματα των παιδιών σήμερα αναγνωρίζει την αξία των αγώνων που δόθηκαν όλα αυτά τα χρόνια. Η ακτιβίστρια, συγγραφέας και ηθοποιός αφηγείται τη ζωή της στη LiFO.
M. HULOT
Ρένη Πιττακή

Οι Αθηναίοι / Ρένη Πιττακή: «Το ταλέντο δεν είναι διαμέρισμα να σ’ το γράψει κάποιος»

Στην οντισιόν του Θεάτρου Τέχνης πήγε σχεδόν απροετοίμαστη. Αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο για να γίνει η αγαπημένη του Κουν και ένα από τα κομβικά πρόσωπα αυτής της ιστορίας. Κάνει θέατρο για να μπορεί να κάνει στη σκηνή όσα διστάζει στην αληθινή ζωή και αποφεύγει τους απολογισμούς. Η σπουδαία ηθοποιός αφηγείται τη ζωή της στη LifO.
ΜΑΤΟΥΛΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ
Xρήστος Φερεντίνος

Οι Αθηναίοι / Xρήστος Φερεντίνος: «Με ενοχλούν οι δικαστές του πληκτρολογίου»

Μεγάλωσε στα Εξάρχεια, σπούδασε Νομική, εργάστηκε ως ντετέκτιβ και ταμίας στον Ιππόδρομο, μέχρι να ανακαλύψει τη δημοσιογραφία και να βρει στην τηλεόραση το δεύτερο σπίτι του. Από το «Άκου να δεις» και το «Deal» μέχρι το «Studio 4», ο γνωστός παρουσιαστής αφηγείται στη LiFO μια ζωή γεμάτη επιτυχίες, αποτυχίες και εξηγεί γιατί δεν θέλει να μένει ποτέ στο ίδιο σημείο.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
ΔΗΩ ΚΑΓΓΕΛΑΡΗ θεατρολόγος

Οι Αθηναίοι / Δηώ Καγγελάρη: «Η γενιά μου δεν μπόρεσε να αλλάξει τον κόσμο»

Η διευθύντρια σπουδών στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου μιλά στη LiFO για τα παιδικά χρόνια στον «χαμένο παράδεισο» του Μεταξουργείου, για «το παιδί της ελπίδας μετά την ήττα» που υπήρξε, τους σημαντικούς δασκάλους του θεάτρου που γνώρισε, τη δύσκολη περίοδο του MeToo και την τραυματική αποχώρηση του Γιώργου Λούκου.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
DJ ΜΙΚΕΕ: «Νοσταλγώ την εποχή του “βγαίνω για να χορέψω”»

Οι Αθηναίοι / DJ ΜΙΚΕΕ: «Νοσταλγώ την εποχή του “βγαίνω για να χορέψω”»

Θυμάται τον παππού του να τον πηγαίνει περίπατο με τις ώρες στο κέντρο της Αθήνας. Κατάλαβε από νωρίς πως με δύο πικάπ μπορούσε να μιξάρει πολύ ωραίους ήχους. Πιστεύει πως η ευκολία του ΑΙ εκτός από τυχάρπαστους που θα φέρει, θα δώσει και τεχνικές σε ταλαντούχους ανθρώπους. Ο θρυλικός DJ της ελληνικής τέκνο σκηνής αφηγείται τη ζωή του στη LiFO.
ΦΩΦΗ ΤΣΕΣΜΕΛΗ
Γεωργία Παπαγεωργίου, επιμελήτρια κειμένων

Οι Αθηναίοι / Γεωργία Παπαγεωργίου: «Δεν υπάρχει βιβλίο χωρίς λάθος»

Από τα παιδικά χρόνια στο Παγκράτι και τη Φιλοσοφική μέχρι τη γνωριμία με τον Φίλιππο Βλάχο και τη δημιουργία του εκδοτικού «Κείμενα», η ακαταπόνητη επιμελήτρια βιβλίων μιλά για την τέχνη της διόρθωσης, την ενασχόληση με την τυπογραφία, τις προσωπικότητες που συνάντησε και την ελπίδα που βλέπει σήμερα.
M. HULOT
Μάκης Μαλαφέκας, συγγραφέας

Οι Αθηναίοι / Μάκης Μαλαφέκας: «Τα social media παράγουν ακατάσχετα μέσους όρους»

Από τα παιδικά χρόνια στη Νεάπολη Εξαρχείων και τα πρώτα διαβάσματα μέχρι τις σπουδές στο Παρίσι και τη συγγραφή αστυνομικών, ο γνωστός συγγραφέας μιλάει στη LiFO για τη χαρά της δημιουργίας, την επιτυχία του «Deepfake» και για το πόσο μοιάζει στον ήρωά του Μιχάλη Κρόκο.
M. HULOT
Θωμάς Ζάμπρας: «Η ζωή είναι πολύ μικρή για να κάνεις κάτι που δεν θέλεις»

Οι Αθηναίοι / Θωμάς Ζάμπρας: «Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας είναι η αδιαφορία»

Από τα παιδικά χρόνια στα Τρίκαλα και τη μετακόμιση στην Αθήνα στα 18 του, μέχρι την ανακάλυψη του stand-up, τις πρώτες παραστάσεις και τη διαδρομή του στην κωμωδία, o Θωμάς Ζάμπρας αφηγείται τη ζωή του στη LiFO και μιλά για τις επιλογές που τον διαμόρφωσαν, την Αθήνα, τις σχέσεις, την ψυχοθεραπεία και όλα όσα έμαθε μεγαλώνοντας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Δημήτρης Ποτηρόπουλος: «Με φοβίζει ότι αντιμετωπίζουμε την πόλη με αδιαφορία»

Οι Αθηναίοι / Δημήτρης Ποτηρόπουλος: «Με φοβίζει ότι αντιμετωπίζουμε την πόλη με αδιαφορία»

Από το Παλαιό Ψυχικό και τα φοιτητικά χρόνια στη Γερμανία ως τα μεγάλα αρχιτεκτονικά έργα και τη σημερινή Αθήνα. Ο Δημήτρης Ποτηρόπουλος, ένας από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες, αφηγείται τη ζωή του στη LiFO και μιλά για την αρχιτεκτονική, τις πόλεις, την ομορφιά και όλα όσα κάνουν έναν κόσμο πραγματικά ανθρώπινο.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ

σχόλια

4 σχόλια