Παρασκευή 13/6/2008

Είμαστε πολύ κοντά στο τριήμερο. Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να φύγω από το γραφείο. Στο μυαλό μου, ο κολλητός μου φίλος για το τριήμερο θέλω να είναι ο καναπές. Δεν έχω όρεξη για τίποτα. Το πρωί γέμισα το ψυγείο με τροφές, εμφιαλωμένα νερά και παγωτά. Πέντε διαφορετικές γεύσεις. Όλο με πιέζουν για ένα ταξίδι το οποίο απωθώ με τη δύναμη της θέλησης. Ή της μη θέλησης μάλλον... Τα παιδιά στο γραφείο τρέχουν στο Synch. Εγώ χώνομαι σε ένα σινεμά και παρακολουθώ το Sex & the City για δεύτερη φορά, μαζί με εξακόσιες γυναίκες και τρεις γκέι. Μόλις τελειώνει προσπερνώ τις δακρυσμένες κυρίες και κατευθύνομαι στο Μαγκαζέ. Αυτό το μέρος δεν καταλαβαίνει από τριήμερα, σκέφτομαι. Από τα πεζοδρόμια ξεχειλίζει κόσμος χαρούμενος, πίνουμε strawberry daiquiri, και βγάζουμε το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών. Κάθε βράδυ πέφτω να κοιμηθώ με την έγνοια πως όλο και για κάτι δεν έχω κλείσει. Είμαι πολύ content με τη συγκεκριμένη κατάσταση. Δεν έχει σχέση με τη συνήθεια του να πηγαίνεις θέατρο και να βλέπεις μια παράσταση το χειμώνα. Αυτό είναι σαν εντατικά μαθήματα αισθητικής. Και η Πειραιώς 260 είναι μοναδική. Η σερβιτόρα στο Μαγκαζέ είναι ο πιο cool τύπος που έχω γνωρίσει. Και κούκλα.

Σάββατο 14/6/2008

Ετοιμάζω ένα γιουβετσάκι. Αν υπάρχουν δέκα μοναδικά καλοκαιρινά φαγητά, αυτό είναι ένα από αυτά. Τα υπόλοιπα: γεμιστά, χωριάτικη σαλάτα, ψάρι ψητό, μελιτζάνες με ντομάτα και σκόρδο, τουρλού, χόρτα, καρπούζι με φέτα, μπάμιες, φασολάκια, και κοτόπουλο λεμονάτο! Αυτά χρειάζεται κανείς. Τρίβω φρέσκες ώριμες ντομάτες σε ένα μπολ. Στην κατσαρόλα τσιγαρίζω ένα κοτόπουλο κομμένο στα οχτώ. Αν δεν έχετε σπουδαίο κοτόπουλο μη φτιάξετε γιουβέτσι ή γενικότερα οποιοδήποτε πιάτο με κοτόπουλο. Η διαφορά στη γεύση είναι τεράστια. Το καλό πουλάκι μοσχοβολάει, το κακό βρομάει. Είναι απλό. Μόλις ροδίσει από τη μια μεριά το γυρνάω και προσθέτω δύο ψιλοκομμένα κρεμμύδια και τρεις σκελίδες σκόρδο. Ρίχνω ένα ποτήρι λευκό κρασί, τις τριμμένες ντομάτες και ελάχιστο νερό. Κλείνω την κατσαρόλα και αφήνω να ψηθεί για περίπου είκοσι λεπτά. Στο ταψί λιώνω λίγο βούτυρο και καθώς έχω το ταψί πάνω στο μάτι, ρίχνω το κριθαράκι και ανακατεύω να πάει παντού το λιωμένο βούτυρο. Τοποθετώ τα κομμάτια του πουλιού στο ταψί και περιχύνω με τη σάλτσα. Σκεπάζω με αλουμινόχαρτο και ψήνω στο φούρνο για σαράντα λεπτά. Στο μεταξύ παρακολουθώ διάφορες βλακείες στην τηλεόραση και σκέφτομαι πως αν ήμουν γάτα θα είχα ψοφήσει με τόση ζέστη. Βγάζω το αλουμινόχαρτο και αφήνω λίγο ακόμα το ταψί στο φούρνο για να ροδίσει το φαγητό. Όλο αυτό τώρα πρέπει να κρυώσει. Τουλάχιστον δύο ώρες... Τρώμε με γιαούρτι και παρμεζάνα στην αυλή, με τα ηλιοτρόπια να μας κρύβουν από τους νέους γείτονες, που είναι πάρα πολύ χαρούμενοι και τους βλέπουμε ολημερίς και ολονυχτίς να κυκλοφορούν με τις νυχτικιές και τα σώβρακα μέσα από τις πεντακάθαρες, ορθάνοιχτες τζαμαρίες τους. Ωραίο το χρώμα στους τοίχους της τραπεζαρίας πάντως...

Δευτέρα 16/6/2008

Ο Γ. μου φέρνει από τη Σύρο αμυγδαλωτά. Μασουλάω ζαλισμένος δύο και αισθάνομαι όπως η Ρίκα στο Λα Πουπέ του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη. Για όσους δεν είδαν την Άννα Κοκκίνου να το λέει, το κομμάτι με τα αμυγδαλωτά πάει κάπως έτσι: «Πήρα λοιπόν το κουτί με τα αμυγδαλωτά να το παραδώσω στη γριά, θα ‘ναι ενενήντα πέντε χρονώ η κυρία Νέλλη τώρα. Δεν φταίω εγώ. Όλα όσα μου είχε πει για το μαγαζί εκείνο στην Άνδρο, που κάνει τα καλύτερα αμυγδαλωτά, που τέτοια δεν βρίσκεις πουθενά αλλού - μπήκα σε πειρασμό... Ας δοκιμάσω ένα, λέω. Πού θα το καταλάβει η γριά ότι λείπει ένα κομμάτι... Στο κάτω κάτω τόση ζάχαρη δεν θα την ωφελήσει. Ανοίγω το κουτί. Τα βλέπω. Σκεπασμένα μ' ένα διάφανο χαρτί που τριζοβολούσε. Τα ξεσκεπάζω και τα κοιτώ. Το ένα δίπλα στο άλλο, σαν μωράκια που κοιμούνται. Λευκά και στρουμπουλά. Και ήσυχα. Ένιωσα μια τέτοια γλυκιά ησυχία, ανείπωτη. Στα ρουθούνια μου να φτάνει το πιο λεπτό, το πιο διακριτικό άρωμα της γης. Πιάνω ένα μωράκι και το σηκώνω. Τα δάχτυλά μου βουλιάζουν μέσα του - τόσο τρυφερό, Θεέ μου!- πασπαλισμένο μ' άχνη ζάχαρη, σκέτη βρεφική πούδρα. Σχεδόν λυπήθηκα να το δαγκώσω. Αλλά το δάγκωσα. Βούλιαξαν τα δόντια μου στο κορμάκι του, κι αυτό διαλύθηκε μεμιάς, σκόρπισε μες στο στόμα μου, κόκκοι αμύγδαλο και άχνη, δεν ένιωθα τι μασούσα, αν μασούσα, μπορεί και να χάθηκε αμέσως, να εξαϋλώθηκε μόλις μπήκε στο στόμα μου. Ένας αφρός. Ύστερα έπιασα κι αραίωσα τα μωράκια της πρώτης στρώσης, να μη φαίνεται το κενό. Τα σκέπασα ξανά με το χαρτί τους, έκλεισα το κουτί. Αλλά δεν γινόταν. Δεν μπορούσα. Δεν γινόταν. Έφαγα δεύτερο. Και μετά έφαγα το τρίτο. Δεν έφταιγα. Το λέω και θα το λέω πάντα: Νιώθω αθώα για ό,τι έγινε. Έφαγα το τέταρτο. Εφτά ήταν όλα κι όλα στην πρώτη στρώση, άδειασα ολόκληρη την πρώτη στρώση. Και πού θα το ‘ξερε δηλαδή η γριά ότι το κουτί είχε δυο στρώσεις; Μια δική μου, μια δική της, δεν χάλασε ο κόσμος. Σωστά, λέει ο κουτσός πολύ σοβαρά, το πιο πιθανό να φανταζότανε πως το κουτί είχε μονάχα μια στρώση. Τότε του είπα πως αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ, γιατί την άλλη κιόλας στιγμή ξανάνοιξα το κουτί κι έφαγα και την άλλη στρώση, τα άλλα εφτά. Δηλαδή, τα έφαγα όλα. Αλλά δεν φταίω. Υπάρχουν ορισμένα πράγματα, ορισμένες πράξεις, για τις οποίες δεν φταίμε κι ας μοιάζουμε ένοχοι. Ένας αληθινά σοφός δικαστής θα μας αθώωνε. Θα έβλεπε πάνω από την πράξη. Δεν θα έμενε στην εικόνα. Δεν ξέρω αν υπάρχουν αληθινά σοφοί δικαστές. Δεν ξέρω αν υπάρχει δικαιοσύνη. Άμα υπήρχε, δεν θα επιτρέπονταν ένα σωρό άλλα, πολύ πιο σοβαρά κακουργήματα από το δικό μου - ν' αδειάσω ένα κουτί γλυκά. Δε θα ‘χαμε φτάσει εδώ».

Σας φιλώ!

Ένα Daiquiri για κάθε πόλη! 

Μια μοναδική συλλογή από 12 αποκλειστικές και πρωτότυπες συνταγές από διαφορετικές πόλεις του κόσμου είναι η νέα πρόταση από το Havana Club. Με βασικό συστατικό το Havana Club Anejo 7 ετών, κορυφαίοι bartenders από όλο τον κόσμο έφτιαξαν τη δική τους συνταγή για το απόλυτο Daiquiri! H ιδιαίτερη, βελούδινη γεύση και το σπάνιο άρωμά του Havana Club Anejo 7 ετών είναι παρόντα σε κάθε μία από τις 12 συνταγές. Enjoy!

PARIS

Το παριζιάνικο glamour φέρνει στο νου το cocktail με βάση το Havana Club Anejo 7 Ετών που εμπνεύστηκαν στο Παρίσι. Για να το γευτείτε, αναμείξτε σε ένα blender 10 ml σιρόπι ζάχαρης, 20 ml χυμό lime, 40 ml Havana Club Anejo 7 Ετών, έξι φρέσκιες φράουλες και θρυματισμένο πάγο. Ανακατεύετε για 30'' και σερβίρετε σε ποτήρι Daiquiri. Συμπληρώνετε με 40 ml σαμπάνια Mumm Cordon Rouge.