Ο τίτλος SÓTHIKÁ δημιουργεί ένα παιχνίδι σκληρό και μαλακό μαζί, προτείνοντας ότι μέσα από το μοίρασμα των «σωθικών» μας, εν τέλει, οδηγούμαστε στο «σώθηκα» της ψυχής μας. Το έργο  αποτελείται  από πολλές εικόνες που εξερευνούν με διαφορετικό τρόπο και μέσο η κάθε μια την συλλογική θλίψη μιας κοινωνίας ανθρώπων που έχει ανάγκη να μιλήσει για τον θυμό της, την αρρώστια της, την ψυχιατρική εμπειρία της, την σεξουαλικότητά της, τα φάρμακα που παίρνει για να επιβιώσει. 

 

Tο έργο εφορμά από την ανάγκη να εξωτερικεύσουμε μέσα από τα σώματα, τα τραγούδια, τις εικόνες και τις λέξεις μας ζητήματα ύπαρξης που μένουν φιμωμένα εντός μας. Πρόκειται για μια σπονδυλωτή καλλιτεχνική σύνθεση, η οποία συνδυάζει πολυτροπικά μέσα (χορό, τραγούδι, stand up comedy, βίντεο, θέατρο της επινόησης, εικαστική περφόρμανς) δημιουργώντας ένα σύγχρονο θέαμα που δανείζεται την φόρμα του από το βαριετέ μέσω μιας πολυδιάστατης επιτέλεσης με σύντομες πράξεις που επικοινωνεί με τον θεατή απλά και με σαφήνεια. Το υλικό που προκύπτει από την διαδικασία της πρόβας ενσωματώνει ποικίλες «φωνές» ανθρώπων, δίνοντας έμφαση στην συνάντηση του παρελθόντος με το παρόν και του ατομικού με το συλλογικό.

 

Ολόκληρη η κοινωνία παρακολουθεί άφωνη τον αυτοπυρπολισμό μιας γυναίκας στο Ζάππειο, την απεργία πείνας ενός πατέρα στο Σύνταγμα, την δολοφονία εν ψυχρώ ανθρώπων στο δρόμο, ως επιτελεστικές δράσεις μιας δυστοπικής δραματουργικής σύλληψης. Η αυτοβιογραφία γίνεται “ολογραφία” μέσα από το άνοιγμα σε νέα άτομα, νέες μεθόδους δημιουργίας, όπου το συναίσθημα και ο διάλογος αποτελούν τη βάση για την καλλιτεχνική έρευνα. Η έννοια του παιχνιδιού, μέσα από την εξερεύνηση των συνθετικών προσεγγίσεων που ορίζει η συνδημιουργία, εντάσσει στο λεξιλόγιο την φράση «παίζω χορό» δίπλα στο «παίζω θέατρο» και «παίζω μουσική», απαλλάσσοντας τον χορό από το βάρος της τελειότητας που τον ακολουθεί από την γέννησή του.

 

Μια καλλιτεχνική σύνθεση η οποία παίζει με τα όρια μεταξύ θλίψης και χιούμορ, εξερευνώντας το σκοτάδι μέσα από το φως, θέτοντας στο κοινό αλλά και στα συμμετέχοντα άτομα ερωτήματα όπως αυτά που έθεσε ο Μονταίνιος αιώνες πριν και κατέγραψε ο Τσβάιχ λίγο πριν αυτοκτονήσει:

 

«Πώς θα μείνω ελεύθερος;»

 

«Πώς θα διατηρήσω, παρά τις απειλές και τους κινδύνους, αδιάφθορη την διαύγεια του πνεύματος μου στη μέση της λυσσαλέας σύγκρουσης;»

 

«Πώς θα διαφυλάξω ατάραχη την ανθρωπιά της καρδιάς μου στη μέση της κτηνωδίας;».

 

Χωρίς καμία πρόθεση απάντησης, με τον δημιουργικό οίστρο που φέρουν οι ερωτήσεις που γεννούν κι άλλες ερωτήσεις.

 

Ημέρες & ώρες παραστάσεων

Ώρα: 6/6 στις 20.30 - 7/6 στις 18.30 

 

Ημέρες & ώρες παραστάσεων

Είσοδος 15€