«It's showbiz people!» θα μπορούσε να πει κανείς σε όλους αυτούς που έξαλλοι απ' το πρωί σχολιάζουν τη μουσικοχορευτική έναρξη του Πρωινού. 

 

Και ναι μεν είναι μια πρωινή, λάιτ εκπομπή παρέας (οπότε ας μην κρίνουμε τόσο αυστηρά την αισθητική της λες και κρίνουμε Ταρκόφσκι) όμως...

 

Πέρα απ' την ανωτερότητα και την κατανόηση που προσπαθούμε να δείξουμε, είναι τα 7 πιο ντροπιαστικά λεπτά της ψυχαγωγικής ελληνική τηλεόρασης φέτος, γεμάτα αμηχανία, auto-tune, και τεχνητή ευφορία απ' την «πιο καλοκουρδισμένη ομάδα του Πρωινού» (έτσι την αναφέρει ο Αντ1). 

 

Να μερικές στιγμές που ήθελα να κρυφτώ πίσω απ' το δάχτυλό μου για να μην τους βλέπω. 

 

 

 

Όλο το «παρεάκι» των ετερόκλητων ανθρώπων που θα υποκριθούν ότι είναι φίλοι (ή θα υποκριθούν ότι τσακώνονται) για όλη την υπόλοιπη σεζόν είναι διασκορπισμένο στρατηγικά καθώς ακούγονται οι πρώτες νότες ενός νταχτιρντίδικου σουξέ που δυστυχώς θα είναι το επαναλαμβανόμενο μοτίβο όλου του επταλέπτου. 

 

Το στούντιο είναι πολυτελές και τεράααστιο. Ό,τι πρέπει για να ταυτιστεί η χρεοκοπημένη νοικοκυρά κι ο μέσος άνεργος στην εποχή των μνημονίων. 

 

 

 

Ο Θέμης Γεωργαντάς διασκευάζει κάποιο σουξέ με τάχα αυτοσαρκαστικούς στίχους («Πρωινό / Και πάλι είμαι εδώ / Να φύγω δεν μπορώ / Τα κόκαλα θα αφήσω εδώ») με το γνωστό ύφος του που δεν αντέχεται πάνω από 5 δευτερόλεπτα. 

 

 

 

Μια απ' τις εκνευριστικότερες τηλεπερσόνες ονόματι Σάσα Σταμάτη διασκευάζει το Ας με λένε τρελή, κάνοντάς το «Ας με λέτε τρελή μ' αγαπάτε πολύ και με νοιάζεστε». ΟΧΙ, ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ!

 

 

 

Η Μαρία Ηλιάκη, άλλο ένα άτομο που δεν αντέχεται πάνω από δέκα δευτερόλεπτα, προστίθεται στην «παρεούλα» και τραγουδάει εμετικά το κομμάτι της για το πώς θα είναι πιο όμορφα με αυτήν στην παρέα.

 

 

 

«Ναι γίνεται, να είσαι κουλ όταν όλοι γύρω φωνάζουν, γίνεται» τραγουδά αυτός ο κύριος που δεν ξέρω ποιος είναι και προτιμώ να μην μάθω. «Με τη Σάσα Σταμάτη να ωρύεται» συνεχίζει ο νεαρός για να καταλήξει πως «το αγαπάς όμως το Πρωινό και μένεις εδώ...», σαν να μην έπαιξαν ρόλο τα λεφτά που παίρνει για να είναι εκει.  (Καταλήγω ότι δεν φταίνε αυτοί οι άνθρωποι της ψυχαγωγικής τηλεόρασης που δεν αντέχονται, αλλά η ίδια η τηλεόραση που τους κάνει καρικατούρες κλόουν).

 

 

 

Δεν θα μπορούσε να λείψει η Λίτσα Πατέρα, που διασκευάζει με κωμικοτραγικά αποτελέσματα το Επτά Τραγούδια Θα σου Πω, βάζοντας μέσα τον Δία και την Αφροδίτη και τα άλλα παιδιά...

 

 

 

Η Αργυρώ Μπαρμπαρίγου είναι ελαφρώς για λύπηση καθώς τραγουδά το Θα Σας Φτιάχνω Μακαρόνια Με Κιμά για να Φάτε, («και τα θεϊκά μου ντολμαδάκια όποτε πεινάτε»), με τον ίδιο τρόπο που θα ντρεπόμουν αν έβλεπα ξαφνικά τη μαμά μου στο δρόμο ημίγυμνη να κάνει twerking. 

 

 

 

O Σπύρος Σούλης τραγουδά «Ανακαίνιση Τώρα» και είναι απ' τους λίγους που διασώζεται ίσως κι επειδή το τραγούδι του είναι το πιο σύντομο. 

 

 

 

Αυτό είναι το πιο ντροπιαστικό κομμάτι: Ο ζαχαροπλάστης Διονύσης Αλέρτας μπορεί να φτιάχνει καταπληκτικά γλυκά, όμως από φωνή και κίνηση είναι για να τον κλαίνε οι ρέγγες. «Έγινα pastry εγινα pastry έγινα pastry» ψευτοραπάρει με τη βαριά autotuned φωνή του (δεν τολμώ να φανταστώ πώς ήταν πριν την επεξεργασία) αλλά αντί για χιπ χοπ gansta θυμίζει απλώς μια πιο εμφανίσιμη εκδοχή του Παναγιώτη Κολλημένου απ' την Αννίτα Πάνια. 

 

 

 

Οι δε άλλοι δύο που χορεύουν χιπ χοπ ανεβάζουν τα επίπεδα ντροπής που αισθάνεσαι για το θέαμα (κι ας μην είσαι συμμέτοχος στη δημιουργία του) στον ουρανό. 

 

 

 

Οι Θεοί βγαίνουν επιτέλους. 

 

 

 

Ο Λιάγκας κλαψουρίζει «Πώς το παθα αυτό, κάθε χρόνο λέω θα φύγω αλλά πάλι είμαι στο Πρωινό» (λες και δεν κούρασε αυτό το αυτοσαρκαστικό αστειάκι που έκαναν στα τραγούδια τους σχεδόν όλοι οι προηγούμενοι - δεν είναι αυτοσαρκασμός όταν το κάνεις τόσο επίμονα και μελετημένα).

Τραγουδά κάνοντας γκριμάτσες καθώς παραδοσιακή μουσική δονεί το στούντιο και κάνει τα στρατιωτάκια-συντελεστές της εκπομπής να ξεφαντώνουν αυθόρμητα.  

 

 

 

 

Η Φαίη είναι ίσως πιο παράφωνη κι απ' τον άντρα της και κάπου εκεί ξεκινά ένα παιχνιδάκι «σου πα μου πες» μεταξύ τους με διάφορα τραγουδάκια στα οποία οι στίχοι είναι πιο πολλοί απ' ό,τι πρέπει και οι λέξεις μπουρδουκλώνονται στο ρυθμό και θέλεις να κλείσεις τα αυτιά σου, αλλά κάτι σε αρπάζει, κάτι σε τραβάει να ακούσεις παρακάτω, για να δεις πόσο πιο χάλια μπορεί να γίνει η ζωή ενός ανήμπορου τηλεθεατή...