Αγκαλιά στο θάνατο...

Η εικόνα έχει δύναμη φίλε,γι'αυτό επιβάλλεται να κάνει τον γύρο του κόσμου.Στην εικόνα,ότι λεζάντα και να βάλεις,ακόμα και ψεύτικη ή παραπλανητική,μια κάποια αλήθεια θα φανεί..Εδώ ασχοληθήκαμε μια εβδομάδα με την δολοφονία της αστρολόγου,μόνο και μόνο επειδή γνωρίζαμε την εικόνα της.

Νομίζω πως η φωτογραφία μπορεί να βοηθήσει στο να ταρακουνηθουμε ολους μας... Γεμάτη ζωή και αγάπη ανάμεσα στην καταστροφή και στο θάνατο. Δυστυχώς πλέον τα γεγονότα δεν αρκούν για να μπείς στο πετσί της τραγωδίας αυτής και - εστω και για ένα δευτερόλεπτο - η φωτογραφία σε κάνει να συνειδητοποιήσεις την έκταση της κατάστασης. Ως γνωστό, μία εικόνα, χίλιες λέξεις.

Το θέμα είναι να μην ταρακουνιόμαστε από μια φωτογραφία μόνο αλλά από τα γεγονότα που οδήγησαν σε αυτή. Κανείς δε γνώριζε τις συνθήκες που δούλευαν αυτοί οι άνθρωποι και τα ελάχιστα χρήματα που έπαιρναν. Εργάζονταν σαν σκλάβοι κι αυτό που μας ευαισθητοποίησε ήταν μια φωτογραφία που έγινε viral για να έχουμε να κάνουμε like στο facebook.

Η φωτογραφία είναι γεγονός. Όλες οι φωτογραφίες και κυρίως το φωτορεπορτάζ είναι παρμένες από κλάσματα δευτερολέπτου της πραγματικής ζωής, δεν είναι σαν άλλες τέχνες που μπορεί ο καλλιτέχνης να επέμβει δραματικά στο τι θα δούμε. Οπότε σκέψου το σαν ένα γεγονός εικονογραφημένο.

Αυτό εξαρτάται από το αν και κατά πόσο και τί είναι αυτό που μετατρέπει η φωτογραφία σε Αντικείμενο. Μπορούμε για παράδειγμα πάνω σ'αυτό να αναρωτηθούμε 1)αν όπως μπορεί η φωτογραφία να είναι για εμάς κάτι ή κάτι άλλο, το ίδιο να είναι και ο τρόπος που την βλέπουμε. Άρα ή θα πούμε ότι δεν ενυπάρχει ζήτημα ηθικής στο τράβηγμα μιας φωτογραφίας(που από την στιγμή που τραβιέται, ναι, και συμφωνώ, δεν ενυπάρχει πια...) ή ότι η ηθική πάνω στην εικόνα στηρίζεται σε μια ενοχή της ''ιδούς''. Η ενοχή αυτή μπορεί να κρατάει στο βίαιο δικαίωμα αυτής της τέχνης να παράγεται δίχως συνδιαλλαγές. Όταν συμβαίνει αυτό(όπως στην συγκεκριμένη φωτογραφία), ο τρόπος που τη βλέπουμε μετράει τον πολιτισμό, όχι ως προς το γεγονός ότι συντελείται όντως ...τέχνη(έργο και θεατής), ναι μπράβο οκ, αλλά στο πως συντελείται. Εξ αυτού, κάθε μας σχόλιο είναι δικαίωμα μεν, αλλά είμαστε εμείς αυτοί που ενδεχομένως σε τελικό στάδιο με τον τρόπο μας αποφασίζουμε αν δύο νεκροί, που δεν ''συμμετέχουν'', είναι ένα δημόσιο θέαμα 5 αστέρων ή είναι αυτό που είναι. Αν είναι αντικείμενα δηλαδή, ή υποκείμενα. Στην περίπτωση που θέλουμε -τουλάχιστον να πιστεύουμε- ότι ρέπουμε προς το δεύτερο ας έχουμε τον πολιτισμό-και αφού επιτέλους παραδεχθούμε ότι η τέχνη είναι απλώς και μόνο προσωπική μας υπόθεση- να έχουμε κάτι να πούμε ως "εξουσιαστές"-θεατές που είμαστε που να ξεπερνάει αυτό το διακύβευμα, ώστε να τιμάς και την φωτογραφική πράξη και το περιεχόμενό της το οποίο άλλωστε και διακυβεύεται. Έχω την αίσθηση ότι το πρώτο πάλι, συμβαίνει στην εποχή μας όταν πια φτάνουμε να ζούμε από τις εικόνες και τα avatar. Και αυτή είναι και πολιτική εκτίμηση.