Πρέπει να σημειώσουμε ευθύς εξαρχής ότι το ντοκιμαντέρ δεν έχει προκαλέσει ντόρο (και καταιγισμό αναρτήσεων στα social media εκ μέρους θεατών που δεν πίστευαν στα μάτια και στ' αυτιά τους) τόσο για τα νοσηρά και κατ΄ εξακολούθηση περιστατικά απαγωγής και σεξουαλικής κακοποίησης ενός προέφηβου κοριτσιού στη βαθιά Αμερική των '70s από γείτονα και φίλο των γονιών της, όσο για την μνημειώδη αφέλεια και ευπιστία των ίδιων των γονιών για κάτι που συνέβαινε για καιρό και μπροστά στα μάτια τους.
Παρά το θέμα της ταινίας που έχει διάρκεια μιάμιση ώρα, δεν πρόκειται για άσκηση τρόμου, διαστροφής και μαζοχισμού όπως σε άλλες σειρές ή ντοκιμαντέρ που ανήκουν στο δημοφιλέστατο είδος της "true crime" αφήγησης, αλλά για δοκιμασία του θεατή κατά την προσπάθεια του να χωνέψει αυτά που εξιστορούνται και που αν τα έβλεπε σε προϊόν μυθοπλασίας θα τα απέρριπτε αναφωνώντας περιφρονητικά ότι «αυτά μόνο στο μυαλό ευφάνταστων σεναριογράφων μπορούν να συμβούν».
Κάποια στιγμή αποσβολωμένος πάτησα την παύση και είδα ότι είχαν περάσει μόνο είκοσι λεπτά. Δηλαδή τι άλλο τρελό κι ασύλληπτο μπορεί να εμφανιστεί στην υπόλοιπη διάρκεια; Κι όμως...
Συνέβησαν όμως στην πραγματικότητα και είναι στιγμές που παρά τη σοβαρότητα των αποκαλύψεων στο "Abducted in Plain Sight" (Απαγωγή σε κοινή θέα), σε πιάνει νευρικό γέλιο με την κωμικοτραγική διάσταση των γεγονότων που συνέβησαν και περιλαμβάνουν εκτός από συστηματική χειραγώγηση και σεξουαλική κακοποίηση παιδιού, ένα σωρό παρανοϊκές καταστάσεις – μέχρι και «εξωγήινους» που υπαγόρευαν στη μικρή να ολοκληρώσει τις σεξουαλικές της σχέσεις με τον παιδόφιλο γείτονα γιατί μόνο έτσι θα σωζόταν η ανθρωπότητα.
Κι αυτό είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Κάποια στιγμή αποσβολωμένος πάτησα την παύση και είδα ότι είχαν περάσει μόνο είκοσι λεπτά. Δηλαδή τι άλλο τρελό κι ασύλληπτο μπορεί να εμφανιστεί στην υπόλοιπη διάρκεια; Κι όμως...
Δεν υπάρχει κάτι ριζοσπαστικό ή καινοτόμο στο ντοκιμαντέρ – πρόκειται για στάνταρ προϊόν του είδους με συνεντεύξεις του σήμερα σε συνάρτηση με δραματοποιημένες σκηνές σε σέπια τόνους από την περίοδο που «εξετάζεται» - είναι όμως τέτοιο το μέγεθος της συγκλονιστικής αφέλειας των γονιών της μικρής τότε Τζαν Μπρόμπεργκ που σε κάνει να τρελαίνεσαι. Η συντριπτική πλειοψηφία των αντιδράσεων του κοινού δεν έχει να κάνει με δυσφορία ή τρόμο αλλά με σοκ και δέος για τη δύναμη της ψευδαίσθησης κανονικότητας ακόμα κι αν τα γεγονότα κραυγάζουν για το αντίθετο.
Ενδεχομένως υπάρχει μία ή και πολλές δόσεις υπερβολής στη σύγχρονη παραλυτική φοβία των γονιών (της κουλτούρας γενικά) με την απειλή των «πανταχού παρόντων» παιδόφιλων. Κι αυτό όμως ακόμα είναι προτιμότερο από την πλήρη σχεδόν άγνοια και άρνηση που επικρατούσε μέχρι και πρόσφατα σχετικά, εκ μέρους των γονέων, των Αρχών και του κοινωνικού περίγυρου.
Όπως φαίνεται γλαφυρά σ' αυτό το ντοκιμαντέρ, ή δεν πήγαινε το μυαλό τους ή δεν ήθελαν να ξέρουν ή είχαν λερωμένη τη φωλιά τους ή κάποιος νοσηρός περίεργος συνδυασμός όλων αυτών. Οτιδήποτε άλλο πούμε, αποτελεί σαφώς spoiler.
σχόλια