Σε λίγες μέρες ξεκινά ο έκτος και τελευταίος κύκλος της δραματικής / «κατασκοπικής» σειράς που εξυμνήθηκε αρκούντως και σε υπερθετικό βαθμό από την κριτική αλλά έχω την αίσθηση ότι αγνοήθηκε από ένα κομμάτι του κοινού που δυνάμει θα το αγαπούσε, αλλά δεν μπήκε ποτέ στο τριπ λόγω κάποιας παρεξήγησης για το περιεχόμενό της.
Είναι αλήθεια ότι τον Γενάρη του 2013 που έκανε πρεμιέρα, η ιδέα ενός αφηγηματικού κύκλου με επίκεντρο τις περιπέτειες και τις ψυχολογικές, συναισθηματικές, οικογενειακές αγωνίες ενός ζεύγους επίλεκτων Ρώσων κατασκόπων που έχουν «εμφυτευτεί» ως Αμερικανοί πολίτες υπεράνω υποψίας στις ΗΠΑ (στην πρωτεύουσά τους, για την ακρίβεια) της δεκαετίας του '80, έμοιαζε ίσως περίεργη και παρωχημένα ψυχροπολεμική.
Ειδικά αν συμπεριλάμβανε κανείς και το γεγονός ότι ο δημιουργός της, Τζο Γουάισμπεργκ, είχε υπηρετήσει παλιότερα στην CIA.
Εδώ έχουμε άλλα διαστημικά κόλπα και συστήματα παρακολούθησης και κατασκοπίας, τι να μας πουν οι περούκες, τα γκάτζετ και η vintage μανιοκατάθλιψη του διπλού κατασκόπου όταν ακόμα το Τοίχος ήταν όρθιο...
Είναι αριστουργηματική όπως λειτουργεί στον κόσμο της, έναν κόσμο με διαφορετική υφή, πολύ λιγότερο (ως καθόλου) ψηφιακό και πολύ λιγότερο εγκλωβισμένο σε σύγχρονα πλέγματα επικοινωνιακής δικτύωσης.
Ο Ομπάμα άλλωστε είχε μόλις ξεκινήσει τότε τη δεύτερη θητεία του και ο Πούτιν ασχολείτο πιο πολύ με τις Pussy Riot παρά με (υποτιθέμενες) απόπειρες εμπλοκής στις διαδικασίες των αμερικανικών προεδρικών εκλογών.
Τώρα είναι μια άλλη χώρα και ένας άλλος κόσμος, και η σειρά μοιάζει πλέον να αντανακλά υποδορίως και μέσα από το πρίσμα της τελευταίας επίσημα ψυχροπολεμικής περιόδου, τωρινά μπλεξίματα και δεινά.
Όχι ότι τη σειρά την ενδιαφέρει να παριστάνει ότι εμπλέκεται στο σήμερα παρουσιάζοντας το κοντινό χθες που ήδη ξεχάσαμε. Είναι αριστουργηματική όπως λειτουργεί στον κόσμο της, έναν κόσμο με διαφορετική υφή, πολύ λιγότερο (ως καθόλου) ψηφιακό και πολύ λιγότερο εγκλωβισμένο σε σύγχρονα πλέγματα επικοινωνιακής δικτύωσης.
Ο Φίλιπ και η Ελίζαμπεθ Τζένινγκς (όπως τους υποδύονται ο Μάθιου Ρις και η Κέρι Ράσελ, οι οποίοι γνωρίστηκαν στα γυρίσματα για να γίνουν μετά ζευγάρι και στην πραγματική ζωή – πώς να μη συνδεθείς και συ μετά «διά βίου» με μια σειρά που οι πρωταγωνιστές της παρουσιάζουν τέτοιο επίπεδο αφοσίωσης στο ρόλο τους;) είναι πράκτορες που γαλουχήθηκαν – και «ζευγαρώθηκαν» από πολύ νεαρή ηλικία - για να υπηρετούν τη σοβιετική μητέρα Ρωσία μεταλλαγμένοι ως ταξιδιωτικοί πράκτορες στην καρδιά του καπιταλισμού.
Εκεί όμως, πλήρως «αμερικανοποιημένοι» και αποκομμένοι από τις ρίζες και το παρελθόν, καλούνται καθημερινά να συμβιβάσουν μια σειρά από αντίρροπες ιδιότητες, να κρατήσουν το μεγάλο μυστικό τους ακόμα κι από τα παιδιά τους και να εκτελούν καθημερινά διάφορες αποστολές ύψιστης σημασίας και υψηλού κινδύνου μέσα στο στόμα του λύκου.
Αδύνατον να ξεχάσω εκείνη το φοβερό κυνηγητό στο πρώτο επεισόδιο της σειράς (λίγο πριν το πρωταγωνιστικό ζεύγος καταφέρει να τοποθετήσει κοριούς στο σπίτι του τότε Αμερικανού υπουργού Άμυνας Κάσπαρ Γουάινμπεργκερ), μια από τις πιο εντυπωσιακές και «εγκεφαλικές» σκηνές μοντάζ που έχω δει ποτέ στην τηλεόραση, χωρίς λόγια, και απόλυτα ευθυγραμμισμένη στους ρυθμούς και τα μοτίβα της οκτάλεπτης εκδοχής του κομματιού «Tusk» των Fleetwood Mac.
Παρά τις άψογα δομημένες και συναρπαστικές σκηνές δράσης και αγωνίας, το πραγματικό ενδιαφέρον της σειράς, δεν έγκειται κατά τη γνώμη μου, σε τέτοιου είδους πυροτεχνικές καταστάσεις αλλά στη διαρκή και αβάσταχτη ψυχολογική ένταση που βιώνουν όλοι οι κεντρικοί χαρακτήρες (Ρώσοι και Αμερικανοί) και κυρίως στα πάσης φύσεως συναισθηματικά και «γκομενικά» ζητήματα που αντιμετωπίζουν καπάκι με τις απανωτές κρίσεις ταυτότητας που τους ταλανίζουν.
Είναι σα να σκέφτονται όλη την ώρα αυτό που είχε πει ο Τρότσκι αλλά συνήθως αποδίδεται πετσοκομμένο: «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα εφόσον όμως υπάρχει κάτι που αγιάζει το σκοπό».
Θα πρέπει επίσης να τονιστεί ότι το The Americans είναι η μοναδική σειρά (ταινία, οτιδήποτε) όπου οι Ρώσοι, είτε αυτοί που ζουν στην Αμερική είτε αυτοί που ζουν στη Ρωσία, πράκτορες και μη, είναι κανονικοί, σύνθετοι άνθρωποι - καλοί, κακοί, ευαίσθητοι, τομάρια, πραγματιστές, ιδεαλιστές, τραγικοί, κωμικοί, τα πάντα – και όχι σύγχρονα στερεότυπα μπράβων, ολιγαρχών και μαφιόζων.
Υπάρχουν πολλά επεισόδια, ειδικά αυτά που διαδραματίζονται σε μια μονίμως χειμερινή και γκρίζα αλλά περιέργως ελκυστική Μόσχα όπου οι μισοί και πλέον διάλογοι είναι στα ρωσικά.
Στο μοντάζ δράσης που ξεκινά το πρώτο επεισόδιο του έσχατου κύκλου ακούγεται το «Don't Dream It's Over» των Crowded House ενώ σε μια στιγμή διακρίνεται η αφίσα της ταινίας του Όλιβερ Στόουν «Wall Street».Έχουμε φτάσει στο 1987.
Ποιος ξέρει τι θα απογίνουν όλοι αυτοί οι χαρακτήρες – στελέχη της KGB οι περισσότεροι – καθώς έχει ξεκινήσει αντίστροφη μέτρηση για την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού;
Κι ο Πούτιν πάντως ήταν αξιωματούχος της KGB και τελικά δεν κακόπεσε μετά την κατάρρευση του σοβιετικού καθεστώτος.
σχόλια