«Κάντε την πλοκή πιο απλή. Τούτο εδώ το μέρος είναι αρκετά περίπλοκο ήδη»... Αυτή είναι η συμβουλή της εκπροσώπου του διοικητικού συμβουλίου της Delos, της ιδιοκτήτριας εταιρείας του αχανούς και πανάκριβου θεματικού πάρκου φαντασιώσεων σεξ και βίας σε γουέστερν σκηνικό με την ονομασία «Westworld» προς τον συγγραφέα μίας από τις πολλές αφηγηματικές συνιστώσες που καθορίζουν την πορεία των πλούσιων τουριστών, οι οποίοι αποκαλούνται «καλεσμένοι», και το ευρύ φάσμα των επαφών και συνευρέσεών τους με τα υπερεξελιγμένα ανθρωποειδή ρομπότ, τα οποία αποκαλούνται «οικοδεσπότες». Δεν ξέρω αν η ατάκα ήταν κάτι σαν –όχι και πολύ διακριτικό– κλείσιμο του ματιού προς τον σπαζοκεφαλιασμένο θεατή, ώρες-ώρες όμως, παρακολουθώντας τη φιλόδοξη σειρά που φέτος αποτέλεσε τη μεγάλη επένδυση (και το μεγάλο στοίχημα, που με απόλυτα κριτήρια θεαματικότητας μάλλον κερδήθηκε) του καναλιού HBO, αναρωτιόσουν αν τα ερωτήματα, τα μυστικά και οι ανατροπές που κρύβονταν για να πεταχτούν ξαφνικά σε ανύποπτο χρόνο τελικά βραχυκύκλωναν όχι μόνο την ανάπτυξη των χαρακτήρων, αλλά και κάθε έννοια συγκροτημένης πλοκής. «Μπονάει το μυαλό μου, ρε φιλαράκι», θα έλεγε κανείς, από τις ακροβατικές κωλοτούμπες και τα στριφογυριστά twists του σεναρίου και ούτε η παρουσία της Evan Rachel Wood με το κλονισμένο χαμόγελο και το θλιμμένο βλέμμα δεν μπορεί να με καθησυχάσει. Άσε που παίζει να είναι αυτή η πιο διαταραγμένη απ' όλους τους χαρακτήρες, οικοδεσπότες και καλεσμένους.
Παρά τις επιμέρους γκρίνιες, πάντως, για κάποιες κραυγαλέες αφηγηματικές αδυναμίες και για πολλούς βαρυσήμαντα επίπεδους διαλόγους, αναμένει κανείς με ενδιαφέρον την επιστροφή της σειράς σε κανένα χρόνο από τώρα.
Ποιος χαρακτήρας είναι σίγουρα καλεσμένος (δηλαδή άνθρωπος) και ποιος οικοδεσπότης (δηλαδή ρομπότ); Υπάρχουν πάνω από μία χρονικές σειρές γεγονότων και πόσες; Τι διαφορά έχω εγώ, ο θεατής που απολαμβάνει τη βία (πάνω στα «άψυχα» σώματα των ανδροειδών) και τις κωλοτούμπες του σεναρίου, από τους κακομαθημένους καλεσμένους/τουρίστες που ξεσαλώνουν, αναζητώντας την απόλυτη εξουσιαστική, υπερβατική ψυχαγωγία; Μας βρήκαν μπόσικους οι υπεύθυνοι της σειράς εξαιτίας των εθισμού μας στην ψηφιακή υφή της εικονικής πραγματικότητας και σε πάσης φύσεως διεγερτικές προσομοιώσεις; Μας δουλεύει ο Άντονι Χόπκινς; (Ανέκαθεν). Είναι όλα ένα όνειρο; Ένα ενσωματωμένο στον οργανισμό αφήγημα; Ή μια χωροχρονική λούπα; Μπορείς να κάνεις μετα-αφήγηση με συμβατικές μεθόδους; Και, το πιο καίριο απ' όλα τα ερωτήματα: μπορεί ένα ρομπότ, ένα πλάσμα με τεχνητή νοημοσύνη (και εμφυτευμένες αναμνήσεις), να αποκτήσει εξελικτικά κάτι σαν ανθρώπινη συνείδηση, αναβαθμίζοντας έτσι την ύπαρξή του στα τρομακτικά επίπεδα κάποιας άλλης αχαρτογράφητης διάστασης, και τότε να μας πάρει όλους ο διάολος, όπως πολλούς από τους καλεσμένους αυτού του οικοσυστήματος που στέκεται σε τόσο σαθρά ηθικά θεμέλια;
Οι θεατές, πάντως, παρέμειναν μαζικά στις θέσεις τους, πρόθυμοι να «γίνουν» με το βαρύ και υπερδιεγερτικό κοκτέιλ ποπ δυστοπίας που πρόσφερε απλόχερα κάθε επεισόδιο, παρά το άμεσο χανγκόβερ, τις λακκούβες, τα σκαμπανεβάσματα και τις ανατροπές που συχνά έκαναν τη σειρά να μοιάζει με αντισηπτικό παζλ στα όρια του ό,τι να 'ναι. Αν μη τι άλλο, πάντως, το «Westworld» θα μείνει στην ιστορία ως η σειρά που σχεδόν κατήργησε το νόημα των spoilers, αφού αποτελεί από μόνη της ένα τεράστιο spοiler alert, μια αλληλουχία αποκαλύψεων και ανατροπών που, εκμεταλλευόμενη τα εμμονικά ένστικτα του σύγχρονου κοινού, σε όλη τη διάρκεια του πρώτου κύκλου έβαλε φωτιά στο Ίντερνετ, όπου οι θεωρίες συνωμοσίας για την προέλευση ή την κατάληξη κεντρικών χαρακτήρων έδιναν κι έπαιρναν. Οι περισσότερες, μάλιστα, έμελλε να αποδειχτούν ακριβείς, χαλώντας το στοιχείο της έκπληξης που προσδοκούσαν οι σεναριογράφοι να κάνει πάταγο, αλλά τελικά έμοιαζε αναμενόμενο και προβλέψιμο, αφού όλο και κάπου είχε κοινοποιηθεί εβδομάδες πριν. Παρά τις επιμέρους γκρίνιες, πάντως, για κάποιες κραυγαλέες αφηγηματικές αδυναμίες και για πολλούς βαρυσήμαντα επίπεδους διαλόγους, αναμένει κανείς με ενδιαφέρον την επιστροφή της σειράς σε κανένα χρόνο από τώρα (το νωρίτερο) και σ' έναν διαφορετικό κόσμο, τόσο τον πραγματικό (τον δικό μας, που μοιάζει εξαιρετικά ασταθής, ευάλωτος και δυσοίωνος), όσο και αυτόν του αχανούς πάρκου του «Westworld» μετά την εξέγερση των ρομπότ. Θέλουμε κι εμείς που δεν το 'χουμε με τις προβιές, τα παιχνίδια στρατηγικής και το μεσαιωνικό S&M του «Game of Thrones» τη δική μας σειρά υψηλού προϋπολογισμού (και χαμηλών ενδεχομένως προσδοκιών).
Μέχρι τότε, καληνύχτα παλιέ κόσμε και όνειρα γλυκά (με πολλά ηλεκτρικά προβατάκια), με υπόκρουση την ορχηστρική διασκευή του «Exit music for a film» των Radiohead που ακούστηκε λίγο πριν από τους τίτλους τέλους στο οπερατικό φινάλε του πρώτου κύκλου (έχει χαθεί προ πολλού ο λογαριασμός σε πόσα κινηματογραφικά και τηλεοπτικά προϊόντα έχει χρησιμοποιηθεί ως υποβλητικό ηχητικό εφέ αυτό το κομμάτι): «Wake from your sleep/ The drying of your tears/ Today we escape/ We escape...».
σχόλια