Ποια είναι τα βιβλία που δεν καταφέραμε να διαβάσουμε μέχρι το τέλος;

Ποια είναι τα βιβλία που δεν καταφέραμε να διαβάσουμε μέχρι το τέλος; Facebook Twitter
90

ο Goodreads έκανε ένα αφιέρωμα με θέμα 'ποια βιβλία δεν καταφέραμε να διαβάσουμε μέχρι το τέλος' και τα αποτελέσματα έχουν μεγάλο ενδιαφέρον. Οι πωλήσεις ενός βιβλίου συνδέονται με την επιτυχία του, αλλά αυτό που δεν λαμβάνεται υπόψη είναι πόσοι τελικά το διαβάζουν. Οι 'Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι' πούλησαν πάνω από εκατό εκατομμύρια αντίτυπα, ένα νούμερο εξωπραγματικό, αλλά και αυτή η υπόθεση έχει και μια άλλη πλευρά. Το βιβλίο αυτό είναι στη λίστα με τα βιβλία που οι περισσότεροι δεν άντεξαν να διαβάσουν μέχρι τέλους. Ο αριθμός πωλήσεων είναι μια ένδειξη, αλλά δεν ταυτίζεται απόλυτα με την επιδοκιμασία των αναγνωστών.

Στην κατηγορία 'ποια βιβλία έχουν μείνει στη μέση από τους περισσότερους' κυριαρχούν τα εξής:


«Ένας ξαφνικός θάνατος», Τζ. Κ. Ρόουλινγκ

Αιτιολογία: 'Πολύ μακριά από τη σειρά Χάρι Πότερ'


«Πενήντα αποχρώσεις του γκρι», Ε.Λ. Τζέιμς

Αιτιολογία: 'Ντρέπομαι για λογαριασμό όλων μας'


«Φάε, προσευχήσου και αγάπα!», Ελίζαμπεθ Γκίλμπερτ

Αιτιολογία: 'Η ηρωίδα είναι κλαψιάρα και εγωκεντρική'


«Το κορίτσι με το τατουάζ», Στιγκ Λάρσον

Αιτιολογία: 'Ξεκινάει αργά και είναι δύσκολο να περιμένω να συμβεί κάτι που να με ενδιαφέρει'

 

Τα πέντε κλασικά βιβλία που έχουν μείνει στη μέση από τους περισσότερους είναι:


1. Κατς 22, Τζότζεφ Χέλερ

2. Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν.

3. Οδυσσέας, Τζέιμς Τζόις

4. Μόμπι Ντικ, Χέρμαν Μέλβιλ

5. Ο Άτλας Επαναστάτησε, Άυν Ραντ


Το Wall Street Journal έκανε μια παρόμοια αναζήτηση, αλλά με διαφορετικά κριτήρια: δεν ζήτησε από τους αναγνώστες να παραδεχτούν τι δεν διάβασαν μέχρι τέλους, αλλά μέτρησαν τις ηλεκτρονικές υπογραμμίσεις αποσπασμάτων αναγνωστών σε e-readers, όπως στα kindle, που δημοσιεύονται σε κάθε βιβλίο. Αν ένα βιβλίο διαβάζεται μέχρι το τέλος, οι υπογραμμίσεις πρέπει να είναι ομοιόμορφα κατανεμημένες. Όπως φαίνεται, πολλές φορές δεν είναι. Αυτό σημαίνει ότι οι αναγνώστες σταδιακά το εγκαταλείπουν.

Σύμφωνα με τις μετρήσεις του WSJ, η «Καρδερίνα» της Ντόνα Ταρτ είναι ένα πάρα πολύ πετυχημένο βιβλίο, γιατί όχι μόνο έχει πάει πολύ καλά στις πωλήσεις, αλλά οι αναγνωσιμότητα του φτάνει μέχρι τέλους κατά 98,5%. Αυτό σημαίνει ότι από όσους το ξεκίνησαν, ελάχιστοι δεν το διάβασαν μέχρι τέλους, και όποιος το έχει διαβάσει, ξέρει ότι είναι από τα βιβλία που παρασύρουν και είναι αδύνατον να μην διαβάσεις μέχρι την τελευταία σελίδα.


Στον πάτο της καταμέτρησης βρίσκεται ένα ακόμη 'κλασικό', που πολλοί ισχυρίζονται ότι έχουν διαβάσει αλλά μάλλον λένε ψέματα. Το 'Χρονικό του Χρόνου' του Στίβεν Χόκινγκ έχει διαβαστεί κατά μόλις 6,5%.


Και οι 'Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι;' Και με αυτή τη μέθοδο καταμέτρησης, το ποσοστό αναγνωσιμότητας είναι εξαιρετικά χαμηλό: 25,9%. Μόλις το ένα τέταρτο των αναγνωστών κατάφερε να φτάσει μέχρι το τέλος αυτής της ανεκδιήγητης ιστορίας.


Εσείς, ποια βιβλία δεν καταφέρατε να διαβάσετε μέχρι το τέλος;

 

90

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Χλόη Κολύρη: «Ποιος είπε ότι οι ηλικιωμένοι δεν ερωτεύονται;»

Βιβλίο / Χλόη Κολύρη: «Ποιος είπε ότι οι ηλικιωμένοι δεν ερωτεύονται;»

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Τρίτης Ηλικίας, η ψυχίατρος-αναλύτρια και συγγραφέας εξηγεί τι είναι το νέο γήρας και πώς μπορούν οι ηλικιωμένοι σήμερα να καταρρίψουν τα στερεότυπα, να εξέλθουν από την κοινωνική απομόνωση και να διεκδικήσουν όλα όσα επιθυμούν και τους αξίζουν. 
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
Γιώργος Χωματηνός: «Οι Βρίκελοι είμαστε εμείς, οι ζωντανόνεκροι της ιστορίας»

Βιβλίο / Ο Γιώργος Χωματηνός έγραψε ένα βιβλίο για τους βρικόλακες της ιστορίας: εμάς

Οι «Βρίκελοι» είναι ένα μυθιστόρημα-επίτευγμα, όπου, με συναρπαστική γλώσσα και μοναδικό ρυθμό, συναντιούνται το δημοτικό τραγούδι, η αρχαία τραγωδία, η λαϊκή και λόγια παράδοση, σε ένα έργο που μιλά για μια κοινωνία που έχει χάσει την αίσθηση του συνανήκειν.
M. HULOT
Βερένα Κέσλερ: «Υπάρχουν πράγματι πολλά κοινά μεταξύ της κουλτούρας των ναρκωτικών και αυτής των αναβολικών και των λογής συμπληρωμάτων διατροφής»

Βιβλίο / Βερένα Κέσλερ: «Όσο πιο πολλά “άψογα” σώματα βλέπεις, τόσο νιώθεις ότι το δικό σου υστερεί»

Η Γερμανίδα συγγραφέας που γνώρισε μεγάλη επιτυχία με το «Γυμναστήριο», ένα μυθιστόρημα-θρίλερ για την εμμονή με την αυτοβελτίωση και την κουλτούρα της γυμναστικής, μιλά στη LiFO. 
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Η ανυπότακτη, μυστηριώδης, ερωτική, Αβάνα του Λεονάρδο Παδούρα

Βιβλίο / Η ανυπότακτη, μυστηριώδης, ερωτική, Αβάνα του Λεονάρδο Παδούρα

Ο κορυφαίος Κουβανός συγγραφέας μάς ξεναγεί στην πόλη που αγάπησε βαθιά και αρνήθηκε να εγκαταλείψει. Στη συναρπαστική «Αβάνα» του, τη δείχνει τραυματισμένη αλλά και ακατάλυτη, να αντιστέκεται πεισματικά στη λήθη.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
Γεωργία Παπαγεωργίου, επιμελήτρια κειμένων

Οι Αθηναίοι / Γεωργία Παπαγεωργίου: «Δεν υπάρχει βιβλίο χωρίς λάθος»

Από τα παιδικά χρόνια στο Παγκράτι και τη Φιλοσοφική μέχρι τη γνωριμία με τον Φίλιππο Βλάχο και τη δημιουργία του εκδοτικού «Κείμενα», η ακαταπόνητη επιμελήτρια βιβλίων μιλά για την τέχνη της διόρθωσης, την ενασχόληση με την τυπογραφία, τις προσωπικότητες που συνάντησε και την ελπίδα που βλέπει σήμερα.
M. HULOT
Τι θα κάνατε αν βρίσκατε 350.000 ευρώ;

Το πίσω ράφι / Ο Κωνσταντίνος Τζαμιώτης ρωτά: Τι κάνεις αν βρεις 350.000 ευρώ;

Στο μυθιστόρημά του «Η πόλη και η σιωπή», ο διακεκριμένος συγγραφέας αφηγείται την ιστορία ενός σκληρά δοκιμαζόμενου ανθρώπου που παλεύει να διαφυλάξει την ακεραιότητά του, εν μέσω της οικονομικής κρίσης, στα τέλη της δεκαετίας του 2000.
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ
Mάργκαρετ Αλεξίου (1939-2026)

Guest Editors / Mάργκαρετ Αλεξίου (1939-2026): Η γυναίκα που μελέτησε πώς πενθούν οι Έλληνες

Καθηγήτρια επί δύο δεκαετίες στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ, προτού διαδεχθεί τον Γιώργο Σαββίδη στην Έδρα Σεφέρη του Χάρβαρντ, η επιδραστική ερευνήτρια της ελληνικής γραμματείας έφυγε πριν από λίγες ημέρες από τη ζωή, αφήνοντας μια σπουδαία παρακαταθήκη.
ΚΙΜΩΝ ΒΕΛΙΤΖΑΝΙΔΗΣ
Ίαν ΜακΓιούαν: «Ξέρεις πόσο ανόητοι μπορούν να γίνουν οι έξυπνοι;» 

Βιβλίο / Ίαν ΜακΓιούαν: «Ξέρεις πόσο ανόητοι μπορούν να γίνουν οι έξυπνοι;» 

Λίγο προτού έρθει στην Ελλάδα, ο σπουδαίος Βρετανός συγγραφέας μιλά αποκλειστικά στη LiFO για το νέο του μυθιστόρημα «Τι μπορούμε να γνωρίζουμε», την τεχνητή νοημοσύνη, την κλιματική αλλαγή, τη μνήμη και τους νέους.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Μάκης Μαλαφέκας, συγγραφέας

Οι Αθηναίοι / Μάκης Μαλαφέκας: «Τα social media παράγουν ακατάσχετα μέσους όρους»

Από τα παιδικά χρόνια στη Νεάπολη Εξαρχείων και τα πρώτα διαβάσματα μέχρι τις σπουδές στο Παρίσι και τη συγγραφή αστυνομικών, ο γνωστός συγγραφέας μιλάει στη LiFO για τη χαρά της δημιουργίας, την επιτυχία του «Deepfake» και για το πόσο μοιάζει στον ήρωά του Μιχάλη Κρόκο.
M. HULOT

σχόλια

11 σχόλια
το τελευταιο απο μια σειρα βιβλιων που εχω παρατησει ηταν το "Για ποιον χτυπα η καμπανα". Ολοι οι βιβλιοφιλοι φιλοι με κραξανε, αλλα εγω εξακολουθω να απορω γιατι αυτός ο τυπος βραβευθηκε με νομπελ...
Ο γέρος και η θάλασσα όπως και το περί έρωτος και άλλων δαιμονίων νομίζω ότι τουλάχιστον, την εποχή που τα διάβασα με συγκλόνισαν. Προπαντώς το περί έρωτος,έπλεκε τον πόθο το πάθος με την πατρική αγάπη, την αλήθεια με την δεισιδαιμονία, τους άγιους με τα δαιμόνια και τους εξορκισμούς,θυμάμαι το διάβασα σε μια νύχτα και δεν μπορούσα να κοιμηθώ μετά,νομίζω τον αδικούμε λίγο.
Ναι,μου εύχομαι ολόψυχα περαστικά,εσύ μιλάς για τον χεμινγουεϊ και εγω σου απαντώ για τον χέμινγουεϊ,αλλά σου βάζω και λίγο Μαρκές μέσα.Αστο, μην με λαμβάνεις υπόψην σου,συνέχισε με την απορία σου,δεν δεν μπορώ να σε βοηθήσω.Έπαθα κάτι όπως, -ποιος είναι ο αγαπημένος σας συγγραφέας;-Ο καζαντζίδης.
"Πόλεμος και Ειρήνη". Διάβασα μέχρι λίγο πριν το τέλος του πρώτου τόμου. Αν θέλετε την άποψή μου, πολλά από τα βιβλία που χαρακτηρίζονται ως "κλασική λογοτεχνία" είναι υπερεκτιμημένα. Αυτό έχει να κάνει με καλλιτεχνικά ιστορικούς-εξελικτικούς λόγους πχ σε πολλές περιπτώσεις όταν γράφονταν αυτά τα βιβλία η έννοια του μυθιστορήματος ήταν σχετικά νέα και επομένως, κάτι πρωτότυπο πάντα θα μείνει στην καρδιά του αναγνώστη. Επίσης, τότε η παραγωγή μυθιστορημάτων ήταν τραγικά περιορισμένη, επομένως δεν υπήρχαν και πολλές επιλογές για τους αναγνώστες.
Τον Οδυσσεα του Joyce τον εχω ξεκινησε 3 φορες και 3 το παρατησα. Δεν μπορεσα να καταλαβω γιατι θεωρειται τοσο σπουδαιο βιβλιο, μου φανηκε απειρως βαρετο και με τοσους χαρακτηρες χανεις τη μπαλα. Χρησιμευει βεβαια ως φονικο οπλο, αν το πεταξεις στο κεφαλι π.χ. διαρρηκτη τον εχεις αφησει αναισθητο στανταρ! Επισης, Οn the road του Kerouac. Βαρετο, βαρετο και βαρετο. Στην ιδια κατηγορια, παρολο που καταφερα ψυχαναγκαστικα να τα τελειωσω, θα εβαζα τον Φυλακα στη Σικαλη και το Εγκλημα και Τιμωρια. Κλαψα, γκρινια, υπνηλια.
επισης, για να εξαγριωσω λιγο τους "κουλτουριαρηδες", δεν καταφερα να τελειωσω το Κιβωτιο του Αλεξανδρου που μαλιστα καποια στιγμη ειδα οτι ψηφιστηκε και ως ενα απο τα σημαντικοτερα ελληνικα βιβλια. Διαβασα γυρω στις 120 σελιδες και μα τον Τουτατι ολες λεγανε τα ιδια και τα ιδια. Κουραστηκα και το παρατησα. Και εχω και χειροτερο. Περυσι πεταξα- ναι πεταξα- το Η Κασσανδρα και ο Λυκος. Δεν εχω ξαναπεταξει βιβλιο στη ζωη μου, αυτα που δεν μου αρεσουν τα χαριζω στη δανειστικη βιβλιοθηκη. Το συγκεκριμμενο ηταν τοσο αποκρουστικο που το πεταξα. Πριν κατηγορηθω ως τζιχαντιστης του πνευματος, το βιβλιο ξεκινουσε με μια περιγραφη ενος 5χρονου που ο καλυτερος της φιλος ηταν ενας παιδεραστης-τραβεστι και η ασελγεια παρουσιαζοταν απο την οπτικη του παιδιου ως κατι ευχαριστω. Κατα τ'αλλα το βιβλιο χρηζει γενικης αποδοχης απο τους δηθεν κουλτουριαρηδες ως αριστουργημα. Ευχαριστω, δεν θα παρω.
Το έκανα παλιά αλλά σταμάτησα την βια από όπου και αν προέρχεται.Πίστευα ότι θα βρεθεί το ενδιαφέρον παρακάτω αλλά αυτό το σφύξιμο δεν το άντεχα,δεν συγκεντρωνόμουν και έτσι το εγκατέλειπα με τύψεις και με την βεβαιότητα ότι οι διαβαστικές μου ικανότητες είναι μέχρι Ποπαϋ και Σεραφίνο.Αυτά που θυμάμαι είναι 2 του Γκαρσία 100 χρόνια μοναξιά,προσπάθησα τρεις φορές αλλά στις 100 σελίδες μπούκωνα,ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας,και μια που άκουσα τον Καζαντζάκη,το αδερφοφάδες,σύνολο τελικά δεν πρέπει να ξεπερνάνε τα 10.Ακόμα και αυτό που διαβάζω τώρα του Ford "Καναδάς",περπατάει αλλά με αγκομαχητά.Α τώρα που το θυμήθηκα τη "Δίκη" του Κάφκα,με κούρασε λίγο ο Γίοζεφ Κ,καλοκαιριάτικα πήγα να το παίξω στη παραλία την ώρα που περνάει η κορμάρα διανοούμενος και από τότε στις διακοπές από Μάνκελ μέχρι jo Nesbo.Κι άλλο μου'ρθε ,"Ο λύκος της στέππας" του Έσσε,παρόλο που μου αρέσει πολύ ο συγγραφέας.
Κι εγώ το ίδιο!!! Τώρα διαβάζω το ''100 χρόνια μοναξιά'' με χίλια ζόρια...Παλιότερα,δεν μπόρεσα να τελειώσω το ''Οι μάγισσες της Σμύρνης'' και ''Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας''.
Τι μου θύμησες με τις μάγισσες της Σμύρνης,αν δεις το βιβλίο πως το κατήντησα,είχα κολλήσει χαρτάκια για να μην πηγαίνω συνεχώς πίσω για να μπορώ να καταλάβω το γαμωλεξιλόγιο και τις γαμωεκφράσεις,πίστευα ότι είχε να κάνει η ιστορία με τον τρόπο ζωής της εποχής,κάτι που με ενδιέφερε τότε και όχι με μαντζούνια και ηλίθιες μαγγανίες,αν θυμάμαι σωστά,μετά βγήκε και μια έκδοση με μαγικά και τράπουλες για να μας πει την μοίρα μας και το ριζικό μας,τι γελοιότητα,μέχρι που το σιχτίρισα και το πέταξα στο σκοτεινότερο και βαθύτερο ράφι της βιβλιοθήκης να μην το ξαναδω μπροστά μου,το χαρακτηρίζω εφιαλτικό.
χαχαχαχαχα παρομοίως... το μόνο που πραγματικά άφησα στην μέση ήταν το ΑΔΕΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΜΟΥΦΛΕΜ ΛΥΝΤΙΑγια ευνόητους λόγους...Επίσης αρνούμαι να ξεκινήσω οτιδήποτε από Ζυράννα Ζατέλη γιατί θα είναι μεγάλο το ψυχαναγκαστικό βασανηστήριο για να το τελειώσω.
Τροπικός του Αιγόκερω του Χένρι Μίλερ, Ο Ζορμπάς και Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται του Καζαντζάκη και Ο Έρωτας στα Χρόνια της Χολέρας του Γκαμπριελ Γκαρσία Μέρκεζ. Λατρεύω το διάβασμα κ έχω διαβάσει πολλά κλασικά όμως αυτά είναι που τα σταμάτησα στη μέση!!! Ειδικά του Καζαντζάκη στις πρώτες σελίδες! Να σημειώσω έχω αποπειραθεί τουλάχιστον 4 με 5 φορές να τα διαβάσω. Ίσως δεν έχει υπάρξει το σωστό Timing, δεν ξέρω :/
Ο "Τροπικός του Αιγόκερω" έχει υποτυπώδη πλοκή και είναι στην ουσία ένα χαλαρά αλλά αριστοτεχνικά αρμολογημένο σύνολο, στο οποίο εναλλάσσονται τα κομμάτια που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως πεζά ποιήματα με τα αφηγηματικά κομμάτια όπου ξεδιπλώνεται η πλοκή. Αυτός ο συνδυασμός καθιστά απαιτητική την αναγνωστική διαδικασία, αλλά αποτελεί και τη μεγάλη αρετή του έργου. Είμαι φανατικός Μιλλερικός και ο ΤτΑ είναι το καλύτερο έργο του. Δώσε του μια ευκαιρία ακόμη, σε παρακαλώ, αλλά έχοντας κατά νου πως δεν διαβάζεις τυπικό δείγμα πρόζας, αλλά ένα είδος που ενσωματώνει στο πλαίσιο του πεζού λόγου την ποίηση και μάλιστα μια ποίηση που πλησιάζει τον υπερρεαλισμό. :)
Γέλασα με αυτό το σχόλιο! Εύκολο είναι να παραδεχτεί κανείς ότι δεν τελείωσε τις 50 του γκρι αλλά.. Καζαντζάκη..ντροπή και κατακραυγή!Οπότε μπράβο για την ειλικρίνεια!Kωνσταντίνα, πιστεύω ότι είναι θέμα timing και να δώσεις άλλη μια ευκαιρία:)Εγώ πάλι, δεν έχω καταφέρει να τελειώσω το Και με το φως του λύκου επανέρχονται. Ίσως φταίει το ότι το διάβαζα κάπως στο πόδι και έχανα τον ειρμό μου. Θα το ξαναρχίσω πάντως και ελπίζω να το τελειώσω γιατί μου χει μείνει απωθημένο!
Το Και με το φως των λύκων επανέρχονται το έχω διαβάσει δυο φορές με απόσταση 5 χρόνια η μία από την άλλη. Έχεις δίκιο όμως. Είναι ένα βιβλίο που δε διαβάζεται στο πόδι. είναι τόσο ιδιαίτερες οι ιστορίες της Ζατέλη, τόσο ονειρικές που θα πρέπει να δώσεις χρόνο στο διάβασμά σου. Αν το κάνεις είμαι σίγουρη πως θα μαγευτείς!
Ακριβώς το ίδιο ετοιμαζόμουν να πω:Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας! Το πέταξα στην άκρη έχοντας φτάσει στις τελευταίες 50 σελίδες. Είναι το μόνο βιβλίο που έχω πετάξει!Επίσης, όποτε ξεκινώ να διαβάσω το "ύστερα ήρθαν οι μέλισσες" του Ξανθούλη, πάντα κάποιο άλλο βιβλίο μου προκύπτει, οπότε το αφήνω πίσω στη θέση του