Υπάρχει κάτι ουσιώδες πίσω από την κενή νοήματος πρόκληση της Λένας Κιτσοπούλου;

Υπάρχει κάτι ουσιώδες πίσω από την κενή νοήματος πρόκληση της Λένας Κιτσοπούλου; Facebook Twitter
Οι παραστάσεις της Λένας Κιτσοπούλου απέκτησαν fan club στο κοινό και τα ΜΜΕ και τα κλισέ άρχισαν να παίρνουν και να δίνουν, ενισχύοντας κι άλλο τη συζήτηση για το αν υπάρχει κάτι πιο σοβαρό πίσω από την πλάκα και την κενή νοήματος πρόκληση στις παραστάσεις της...
4

Κυκλοφορούσε αρκετά χρόνια στο θέατρο η Λένα Κιτσοπούλου προτού κάνει «μπαμ» με το Χαίρε Νύμφη τη σεζόν 2011-12, μια πειραγμένη προσέγγιση του δίπρακτου αστικού δράματος του Ξενόπουλου. Υπό την επιρροή της μόδας του γερμανικού σκηνικού μεταμοντερνισμού (του ίδιου που έχει οδηγήσει σήμερα σε αδιέξοδο το γερμανικό θέατρο, αλλά εξακολουθεί να εμπνέει αρκετούς Έλληνες σκηνοθέτες ), υιοθέτησε την ειρωνεία, τον κυνισμό και την παρωδία ως τους πλέον έγκυρους τρόπους προσέγγισης της σύγχρονης απελπισίας. Το έργο του Ξενόπουλου, του 1930, ήταν ιδανικό υλικό: είναι τόσο στενά συνδεδεμένο με την εποχή του, ώστε εκ των πραγμάτων να μην μπορεί να μιλήσει στην εποχή μας. Άρα, μεταμορφώνοντας την κατεστραμμένη από τον πρώτο της έρωτα και τις κοινωνικές συμβάσεις ηρωίδα του Ξενόπουλου σε Έιμι Γουάινχαουζ (μόλις προ ολίγων μηνών συγχωρεμένη), όχι μόνο κανείς δεν ενοχλείται αλλά, αντιθέτως, γίνεται ο αναγκαίος θόρυβος που προκαλεί το ενδιαφέρον εκείνου του κοινού που παραμυθιάζεται, εν πλήρει συγχύσει, με έννοιες όπως «ανατροπή» και «πρωτοπορία».

Μήπως οι βωμολοχίες, οι σκηνές από επαρχιώτικα μπουζουξίδικα, το ξεσκέπασμα του μικροαστισμού, η εμμονή στη γελοιότητα των πραγμάτων, η συνομιλία ως βασίλειο της κοινοτοπίας, τα προκλητικά σχόλια, η υπερβολή αποτελούν κάτι σαν δραματουργική «μανιέρα», μια εξέλιξη καθόλα αρνητική στην πορεία της;


Στα χρόνια που ακολούθησαν η παιγνιώδης ανατροπή έγινε ο οικείος τρόπος της Κιτσοπούλου, είτε καταπιανόταν με ιστορικά πρόσωπα (Αθανάσιος Διάκος), είτε με κλασικά παραμύθια (με ποπ υπεραξία όπως η Κοκκινοσκουφίτσα), είτε με κλασικά θεατρικά έργα (Ματωμένος Γάμος). Οι επιλογές της ήταν έξυπνες αφού αφορούσαν πάντα κάτι περισσότερο απ' ό,τι αρχικά φαινόταν. Έτσι, ασχολούμενη με τον Αθανάσιο Διάκο (ποντάροντας μάλιστα στην αντίθεση του δεκαπεντασύλλαβου σε σύγχρονα συμφραζόμενα), ήταν φυσικό να προκληθούν συζητήσεις που άπτονται της ταραγμένης σχέσης μας με την Ιστορία μας σε μια εποχή εθνικιστικής έξαρσης. Με την Κοκκινοσκουφίτσα, πάλι, παραμύθι δημοφιλές ακόμη και σε ψυχαναλυτές και κοινωνιολόγους, η συζήτηση για την κανονιστική, ηθικοδιδακτική λειτουργία των παραμυθιών (στα οποία η βία –λύκοι, μάγισσες, τέρατα που τιμωρούν τα κακά παιδιά– έχει πρωτεύοντα ρόλο) δεν άνοιξε, γιατί η «ανατρεπτική» παράσταση βυθίστηκε στην μπαλαφάρα, στη σύγχυση, στην έλλειψη κάθε δημιουργικής πίστης.


Την εποχή των κοινωνικών δικτύων και της κρίσης, που μεγεθύνει τις εντυπώσεις σε βαθμό δυσανάλογο προς το αντικείμενο που τις προκάλεσε, οι παραστάσεις της Λένας Κιτσοπούλου απέκτησαν fan club στο κοινό και τα ΜΜΕ και τα κλισέ (τύπου «όπως συμβαίνει με όλες τις παραστάσεις της Λένας Κιτσοπούλου, είναι μια παράσταση που ή θα τη λατρέψεις ή θα τη μισήσεις») άρχισαν να παίρνουν και να δίνουν, ενισχύοντας κι άλλο τη συζήτηση για το αν υπάρχει κάτι πιο σοβαρό πίσω από την πλάκα και την κενή νοήματος πρόκληση στις παραστάσεις της. Στον κόσμο της επικοινωνιακής έκστασης και της event-culture ακόμη και αρνητικές κριτικές λειτουργούν θετικά ως προς τη διάχυση της πληροφορίας και την προβολή του «καλλιτεχνικού» έργου.

Υπάρχει κάτι ουσιώδες πίσω από την κενή νοήματος πρόκληση της Λένας Κιτσοπούλου; Facebook Twitter
Αλλά επειδή είναι πολλοί αυτοί που αναζητούν τις ενέσεις από το καλό και το όμορφο στο θέατρο, ας το αφήσουμε να λειτουργεί σαν φάρμακο. Όχι ως επιβεβαίωση της αρρώστιας...


Μόνο που τα ίδια στοιχεία σε έργα εντελώς άσχετα μεταξύ τους άρχισαν να προβληματίζουν ακόμη και τους «οπαδούς» της. Μήπως οι βωμολοχίες, οι σκηνές από επαρχιώτικα μπουζουξίδικα, το ξεσκέπασμα του μικροαστισμού, η εμμονή στη γελοιότητα των πραγμάτων, η συνομιλία ως βασίλειο της κοινοτοπίας, τα προκλητικά σχόλια (π.χ. για τους χοντρούς, για τους «πούστηδες» κ.ο.κ.), η υπερβολή (π.χ. η δεκαπεντάλεπτη σκηνή αυνανισμού στην Κοκκινοσκουφίτσα ή η σκηνή που η μητέρα θηλάζει τον Γαμπρό στον Ματωμένο Γάμο) αποτελούν κάτι σαν δραματουργική «μανιέρα», μια εξέλιξη καθόλα αρνητική στην πορεία της; Η ίδια στις συνεντεύξεις της δίνει απαντήσεις που προσκρούουν σε ένα μέτωπο αντιφάσεων και σε ένα «απολύτως προσωπικό» σύμπαν που διεκδικεί το δικαίωμά του να ασχολείται με ό,τι γουστάρει, όπως και όταν γουστάρει.


Αναφορικά με το έργο της στο Θέατρο Τέχνης (ξέρετε, αυτό με τον μακροσκελή τίτλο Μια μέρα, όπως κάθε μέρα, σε ένα διαμέρισμα από τα χιλιάδες διαμερίσματα της Αθήνας, αυτά με τα κουφώματα ασφαλείας και τους βολικούς καναπέδες τους, σε κατάσταση αμόκ. Ή η ανουσιότητα του να ζεις –τόσο μακροσκελή, που σε βάζει στον πειρασμό να σκεφτείς πως είναι άλλο ένα κόλπο για να προκληθεί, τεχνηέντως και προκαταβολικά, ενδιαφέρον για την παράσταση)–, είπε πρόσφατα: «Άδειασα τελείως από τα προηγούμενα, πριν ξεκινήσω. Εκεί άρχισε κάτι να ξεμυτίζει. Αυτήν τη φορά δεν ήθελα να επαναλάβω σε φόρμα κάτι που έχω ξανακάνει. Δεν ήθελα πάλι τα ίδια». Mόνο που δύο γραμμές πιο κάτω παραδέχεται: «Αλλά δεν θα μπορούσε να συμβεί αλλιώς. Πάλι ο εαυτός μου βγήκε» (συνέντευξη στον Γιώργο Μητρόπουλο, «Euronews», 16.2.15).


Μετά, λοιπόν, τον ανεκδιήγητο καλοκαιρινό Ματωμένο Γάμο, η Κιτσοπούλου θέλησε να δοκιμάσει, καθώς λέει, μια άλλη «δομή», χωρίς δράση και χωρίς μουσική, ειδικούς φωτισμούς και σκηνικά εφέ. Μόνο που η μη-δράση είναι κι αυτή μια «δράση» (που εκκινεί από την αδράνεια), η έλλειψη μουσικής έχει ξαναδοκιμαστεί και στο θέατρο και στον κινηματογράφο και η έλλειψη φωτισμών και εφέ είναι το απόλυτο ρεαλιστικό εφέ. Για την ακρίβεια, οι μόνες στιγμές που ο ρεαλισμός του ασήμαντου σπάει είναι όταν τα δύο πρόσωπα εξεγείρονται (με πράξεις που φαντάζονται, όπως ότι ο ένας σκοτώνει τον άλλον, ή με ουρλιαχτά, τικ και παραμιλητά).

Είναι αναφαίρετο το δικαίωμα του καλλιτέχνη να εκφράζεται όπως κάνει κέφι, αλλά ο μηδενισμός και ο απολιτικός «αναρχισμός» στερεί από την τέχνη του θεάτρου τους λόγους ύπαρξής του.

Το ζήτημα είναι αλλού: αν μπορούν τα πάντα να γίνουν θέατρο, τότε ποιος εμποδίζει την Κιτσοπούλου να κάνει παράσταση ανερμάτιστες κουβέντες παραίτησης, πλήξης, αφασίας μεταξύ φίλων, τύπου «λιωμένοι στους καναπέδες»; Ώσπου, μετά από 70 λεπτά φλυαρίας, με βωμολοχίες που παραπέμπουν σε μαθητές Λυκείου και αστεϊσμούς επιθεωρησιακού χιούμορ, η «ανατροπή» ζητάει τα ρέστα: οι δύο ηθοποιοί βγαίνουν από τους ρόλους τους (που εδώ συμπίπτουν με τον «πραγματικό» εαυτό τους) και παρατηρούν το φαινόμενο, τη σχέση σκηνής/ερμηνευτών και πλατείας/θεατών. Είναι δυνατόν, αναρωτιούνται μεγαλοφώνως ο Γιάννης Κότσιφας και η Λένα Κιτσοπουλου, να κάθονται και να μας βλέπουν; Είναι τόσο ηλίθιοι οι θεατές ώστε να κρέμονται από τα χείλη μας; Αν κανείς δεν σηκώνεται να φύγει, καταγγέλλοντας την «απάτη», ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός, ότι δεν υπάρχει τίποτα να μοιραστούμε με κανέναν, τότε πραγματικά ο κόσμος είναι χαμένος. Γιατί, βγαίνει το συμπέρασμα, ή το κοινό έχει αποβλακωθεί ή είναι τόσο απελπισμένο, ώστε ν' αναζητεί νοήματα στην πλήρη απουσία νοήματος.


Η διερώτηση ενώπιον των θεατών θα μπορούσε να είναι άλλο ένα μεταμοντερνιστικό εύρημα, από αυτά που έχουμε ξαναδεί (μεταξύ άλλων και από την ίδια, στο εισαγωγικό δραματίδιο της ταξιθέατριας στην Κοκκινοσκουφίτσα). Κάπως έτσι εξασφαλίζεται, άλλωστε, το άλλοθι μιας σκέψης πιο βαθιάς πίσω από το τίποτα της παράστασης, που αφορά τα όρια της παραστασιμότητας. Τσιμπάει κανείς; Λυπάμαι, όχι. Η αγωνία για τα όρια του θεατρικού και της αναπαράστασης οφείλει να εκκινεί από μια θέση, έστω από μια αντίθεση, πάντως όχι από την ολική άρνηση.


Είναι αναφαίρετο το δικαίωμα του καλλιτέχνη να εκφράζεται όπως κάνει κέφι, αλλά ο μηδενισμός και ο απολιτικός «αναρχισμός» στερεί από την τέχνη του θεάτρου τους λόγους ύπαρξής του. Το θέατρο, όχι ως τέχνη αλλά ως αγορά, αποτελεί ένα σύστημα και όποιος θέλει να τα βάλει με το σύστημα, ας κάνει θέατρο χωρίς να ζητάει εισιτήριο. Το θέατρο, όχι ως αγορά αλλά ως τέχνη, οφείλει να έχει συνείδηση της ηθικής (πολιτικής και αισθητικής με την ευρεία έννοια) σημασίας του – αν ο δημιουργός δεν έχει να πει κάτι θετικό και ουσιαστικό, ας μην κάνει θέατρο.


Η Λένα Κιτσοπούλου δηλώνει: «Με πληγώνει αυτό που είναι ο άνθρωπος. Αυτό το οποίο σιχαίνομαι σ' αυτόν αποδεικνύεται δυστυχώς κάθε φορά. Με κάνει να αισθάνομαι μόνη. Με κάνει να φοβάμαι. Μετά, ευτυχώς, παίρνω τις ενέσεις από το καλό και το όμορφο που υπάρχει γύρω μου και επανέρχομαι». Δεν είναι η μόνη που αισθάνεται έτσι. Αλλά επειδή είναι πολλοί αυτοί που αναζητούν τις ενέσεις από το καλό και το όμορφο στο θέατρο, ας το αφήσουμε να λειτουργεί σαν φάρμακο. Όχι ως επιβεβαίωση της αρρώστιας.

«Μια μέρα, όπως κάθε μέρα, σε ένα διαμέρισμα από τα χιλιάδες διαμερίσματα της Αθήνας, αυτά με τα κουφώματα ασφαλείας και τους βολικούς καναπέδες τους, σε κατάσταση αμόκ. Ή η ανουσιότητα του να ζεις»


Της Λένας Κιτσοπούλου
Ερμηνεύουν: Γ. Κότσιφας, Λ. Κιτσοπούλου
Σκην.-κοστ.: Ν. Λάτση
Θεατρο Τεχνης
«Καρολος Κουν»
Φρυνίχου 14, Πλάκα,
210 3222464
Mέχρι τις 5/4/2015
Παραστάσεις:
Δευτ. 8 μ.μ. Παρ. 9.15 μ.μ., Σάβ., Κυρ. 9.30 μ.μ.
Τιμή: €16, 12 (Σάβ.-Κυρ.), 15, 10 (Παρ.), 10 (Δευτ.).

4

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Δάφνις Κόκκινος

Οι Αθηναίοι / Δάφνις Κόκκινος: «Όταν είδα την Πίνα Μπάους, είπα “αυτό είναι το σπίτι μου”»

Έφυγε από την Κρήτη με ένα όνειρο: να χορεύει. Η πρώτη επαφή με την Πίνα Μπάους ήταν «σαν γροθιά στο στομάχι». Ύστερα από ένα ταξίδι-οδύσσεια έφτασε στο Βούπερταλ όπου η Πίνα και η τέχνη του χορού τον αγκάλιασαν. Ο καταξιωμένος χορευτής και χορογράφος αφηγείται τη ζωή του στη LiFO.
M. HULOT
Στεφανία Γουλιώτη: «Εδώ μαζί μας κάθεται κι η θλίψη μου. Αυτή είναι το φάντασμά μου»

Θέατρο / Στεφανία Γουλιώτη: «Εδώ μαζί μας κάθεται κι η θλίψη μου. Αυτή είναι το φάντασμά μου»

Σε μια εποχή ρευστή και ολισθηρή, που ο κόσμος απομακρύνεται επικίνδυνα από τον ανθρωπισμό, ο Άμλετ, ο στοχαστής πρίγκιπας του Σαίξπηρ, ξαναβρίσκει τη φωνή του στη Στεφανία Γουλιώτη, στην παράσταση που ετοιμάζει ο Δημήτρης Καραντζάς.
ΜΑΤΟΥΛΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ
Ιονέσκο, πιο επίκαιρος από ποτέ, στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

Θέατρο / Ιονέσκο, πιο επίκαιρος από ποτέ, στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

Ποιος είναι πιο παράλογος: αυτός που ζει με ένα πτώμα ή αυτός που προσποιείται ότι δεν υπάρχει; Το «Αμεντέ (ή πώς να το ξεφορτωθούμε)», αιχμηρή αλληγορία κι ένα από τα σημαντικότερα έργα του θεάτρου του παραλόγου, ανεβαίνει σε νέα μετάφραση από το ΚΘΒΕ.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Τα φώτα ανάβουν ξανά στο Άθενς Μπρόντγουαιη: Πώς θα είναι ο νέος χώρος;

Θέατρο / Τα φώτα ανάβουν ξανά στο Άθενς Μπρόντγουαιη: Πώς θα είναι ο νέος χώρος;

Ο ιστορικός κινηματογράφος Μπρόντγουαιη μετατρέπεται σε σύγχρονο θέατρο, σηματοδοτώντας μια νέα εποχή για την ομώνυμη στοά. Ο Θάνος Ιωαννίδης της αρχιτεκτονικής ομάδας της Erion Workshop μιλά στη LiFO για το πώς έφεραν ένα σχεδόν ξεχασμένο κτίριο στο 2026. 
ΜΑΤΟΥΛΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ
Ο Θουκυδίδης της Άννας Κοκκίνου επιστρέφει στη σκηνή

Θέατρο / Ο Θουκυδίδης της Άννας Κοκκίνου επιστρέφει στη σκηνή

Ο μεγάλος ιστορικός της αρχαιότητας σκιαγραφεί ένα πανόραμα της ανθρώπινης φύσης, απέναντι στην οποία τα δικά μας αισθήματα θαυμασμού και φρίκης ταυτίζονται. Η Άννα Κοκκίνου γράφει για την συγκλονιστική αναπαράσταση της Ιστορίας του, που ανεβαίνει ξανά στο θέατρο Σφενδόνη.
THE LIFO TEAM
Αφιέρωμα Θέατρο

Θέατρο / Ραντεβού στο θέατρο: Όλες οι παραστάσεις που αξίζει να δεις φέτος

Το ελληνικό θέατρο εξελίσσεται, τολμά και συνομιλεί με το σήμερα. Με έμφαση στην ελληνική θεματολογία, αλλά και με κλασικά έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου, η φετινή θεατρική σεζόν είναι πιο δυναμική από ποτέ.
THE LIFO TEAM
Ρένη Πιττακή

Οι Αθηναίοι / Ρένη Πιττακή: «Το ταλέντο δεν είναι διαμέρισμα να σ’ το γράψει κάποιος»

Στην οντισιόν του Θεάτρου Τέχνης πήγε σχεδόν απροετοίμαστη. Αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο για να γίνει η αγαπημένη του Κουν και ένα από τα κομβικά πρόσωπα αυτής της ιστορίας. Κάνει θέατρο για να μπορεί να κάνει στη σκηνή όσα διστάζει στην αληθινή ζωή και αποφεύγει τους απολογισμούς. Η σπουδαία ηθοποιός αφηγείται τη ζωή της στη LifO.
ΜΑΤΟΥΛΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ
Ντμίτρι Κρίμοφ: «Χωρίς πολιτισμό, το μόνο που απομένει είναι η αγριότητα»

Θέατρο / Ντμίτρι Κρίμοφ: «Χωρίς πολιτισμό, το μόνο που απομένει είναι η αγριότητα»

Ο διάσημος Ρώσος σκηνοθέτης, που ζει πλέον αυτοεξόριστος στη Νέα Υόρκη, μιλάει στη LiFO για τον Σαίξπηρ, την αθέατη πλευρά των παραμυθιών και για το θέατρο ως θεραπευτική μορφή έκφρασης σε μια εποχή αγριότητας και πολέμου. Τον Απρίλιο του 2027, θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τη δουλειά του μέσα από μια διασκευή εμπνευσμένη από την «Τρικυμία» του Σαίξπηρ, που θα ανέβει στο Εθνικό Θέατρο.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
ΤΒΑΡΚΌΦΣΚΙ

Λούκας Τβαρκόφσκι / Λούκας Τβαρκόφσκι: «Η λογική δεν αρκεί για να εξηγήσεις τον κόσμο»

Ένας από τους πιο καινοτόμους και σημαντικούς σκηνοθέτες του ευρωπαϊκού θεάτρου, με μια υβριδική φόρμα μεταξύ σινεμά και θεάτρου, μιλά στη LiFO για την επιστροφή του στη Στέγη με το «ORACLE», το δεύτερο μέρος μιας τριλογίας που εστιάζει σε επιστημονικές τομές του 20ού και 21ου αιώνα, εξετάζοντας την περίπτωση του Άλαν Τούρινγκ και την εξέλιξη της τεχνολογίας έως την εποχή της τεχνητής νοημοσύνης.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
Θέμης Πάνου: «Δεν είχα ξανακάνει μονόλογο, χρειάζεται πολύ θάρρος»

Θέατρο / Θέμης Πάνου: «Πόσοι δεν ζουν σε κλειστά σπίτια με πιεσμένους γονείς;»

Επιστρέφει για τρεις βραδιές στην Πειραιώς 260 η παράσταση «Η μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα» της Βίλιας Χατζοπούλου και του Θέμη Πάνου, με τον βραβευμένο ηθοποιό να υποδύεται μια νεαρή δασκάλα από τη δεκαετία του ’50.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ

σχόλια

2 σχόλια
Αλλά επειδή είναι πολλοί αυτοί που αναζητούν τις ενέσεις από το καλό και το όμορφο στο θέατρο, ας το αφήσουμε να λειτουργεί σαν φάρμακο. Όχι ως επιβεβαίωση της αρρώστιας... Πέστα χρυσόστομη.
"Αλλά επειδή είναι πολλοί αυτοί που αναζητούν τις ενέσεις από το καλό και το όμορφο στο θέατρο, ας το αφήσουμε να λειτουργεί σαν φάρμακο. Όχι ως επιβεβαίωση της αρρώστιας".Φάρμακο δεν αποτελεί μόνο το "καλό" και το "ωραίο" με την ευρήτερη έννοια.Η "επιβεβαίωση της αρρώστιας" μπορεί επίσης να λειτουργήσει θεραπευτικά εφόσον προβληματίζει και κινητοποιεί ιδέες,σκέψεις,συνειδήσεις.Δεν μπορούμε να εξοστρακίζουμε οτιδήποτε μας ενοχλεί προβάλλοντας άβολες αλλά υπάρχουσες καταστάσεις.Από παραστάσεις της Λένας Κιτσοπούλου έχω παρακολουθήσει μόνο την "Αόρατη Όλγα" στο Εθνικό η οποία εδώ παραλείπεται και κρίνοντας από αυτή,η γραφή της Κιτσοπούλου ήταν μεν κοφτερή έως και χυδαία αλλά ποτέ χωρίς υπόβαθρο.Αν οι προσδοκίες σας από την Τέχνη περιορίζονται σε κομεντί με happy ending σας προτείνω να αλλάξετε επάγγελμα.
Αν έχετε δει μόνο ένα έργο ενός δημιουργού, τότε σίγουρα δεν μπορείτε να εκφέρετε γνώμη για το σύνολο του έργου του. Ένα έργο από μόνο του δεν δίνει αντιπροσωπευτική εικόνα για το έργο ενός δημιουργού.Τέλος θεωρώ τις δύο τελευταίες γραμμές του σχόλιου σας ανούσιες. Πως από το συγκεκριμένο κείμενο υποθέσατε ότι η "οι προσδοκίες σας (της κ.Καλτάκη) από την Τέχνη περιορίζονται σε κομεντί με happy ending (και μάλιστα θεωρείτε ότι την καταλάβατε σαν άνθρωπο και τις προτείνετε...)σας προτείνω να αλλάξετε επάγγελμα. ???
Δεν έχω πρόθεση να διαφωνήσω ή να συμφωνήσω μαζί σας ΠαύλοςΠ, άλλα καλό θα ήταν να διαβάσετε την κριτική πριν σπεύσετε να διαφωνήσετε και να εκφέρεται άποψη. Η κ. Καλτάκη κάθε άλλο παρά άσχετη και ανενημέρωτη φαίνεται για το έργο της κ. Κιτσοπούλου.