Οδός Ευριπίδου 14, μέσα στη στοά, περιμένουμε το ασανσέρ για να ανεβούμε στον όγδοο όροφο. Μαζί μας περιμένουν υπομονετικά τρεις σιωπηλοί άντρες. Παρατηρώ ότι και αυτοί πηγαίνουν στον όγδοο όροφο. Βγαίνουμε από το ασανσέρ, η σιωπή γίνεται βαβούρα από τον πολύ κόσμο και οι τρεις άντρες πηγαίνουν να προμηθευτούν ένα χαρτάκι με έναν αριθμό. Έχουμε φτάσει στα «λουτρά των αστέγων». Στα «λουτρά» πηγαίνουν άνθρωποι που έχουν ανάγκη, για να κάνουν το μπάνιο τους και να πλύνουν τα ρούχα τους. Μπροστά μας υπάρχουν γύρω στα τριάντα άτομα που περιμένουν με τον αριθμό στο χέρι. Άλλοι είναι σκυθρωποί και δεν μιλάνε σε κανέναν, άλλοι πιο ομιλητικοί, είναι μαζεμένοι σε παρέες και συζητάνε. Στο βάθος παρατηρώ τη βεράντα, κάποιοι έχουν βγει για να κάνουν ένα τσιγάρο και να κρεμάσουν τα πλυμένα τους ρούχα.
«Είναι πολύ σημαντικό ένα μπάνιο. Και ποιος δεν έχει την ανάγκη να κάνει ένα μπάνιο με καυτό νερό;», μου λέει ο Σταμάτης που μόλις βγήκε από τις ντουζιέρες. «Ένα απλό μπάνιο σου αλλάζει εντελώς την ψυχολογία. Ανεβαίνει η διάθεσή σου και βλέπεις τα προβλήματα κάπως με άλλο μάτι», λέει.
«Τα μπάνια τα έχουμε και δεχόμαστε τους πάντες, Έλληνες και ξένους», λέει ο Κώστας Βιταλάκης που μαζί με την γυναίκα του διαχειρίζονται αυτόν τον χώρο εδώ και δέκα χρόνια. «Έχουμε 470 καταγεγραμμένα μέλη αλλά πλέον δεν μετράμε, γιατί είναι πάρα πολλοί αυτοί που έρχονται. Προσφέρουμε ό,τι χρειάζεται κάποιος που μπαίνει για να κάνει το μπάνιο του, πετσέτες, ξυραφάκια, εσώρουχα. Έχουμε και πλυντήρια ρούχων. Μετά κατεβαίνουν, πίνουν έναν καφέ και συζητάμε και το βράδυ τρώνε φαγητό καλό. Τους δίνουμε και ρούχα που μαζεύουμε, όλα καθαρά και σιδερωμένα», λέει.
σχόλια