Η συγκλονιστική ιστορία μιας νεαρής που είχε τρεις μήνες ζωής, μέσα απ' τα τουίτς της

Αλλοίμονο σε αυτούς που συγκινούνται με αυτές τις ιστορίες και στην πραγματική τους ζωή σε παρομοια περιστατικά είναι γαϊδούρια (ζήτω συγγνώμη από το συμπαθέστατο θηλαστικό) μακάρι δλδ να ήταν γαϊδουριά γιατί κάτι θα ένιωθαν τότε. Ελπίζω η κοπέλα ωστόσο να μην ταλαιπωρήθηκε περισσότερο απ όσο σε ταλαιπωρεί αύτη η νόσος και να έφυγε εν ειρήνη...

Συγκλονιστικό

Ο μέσος άνθρωπος είναι "προγραμματισμένος" να μην σκέφτεται το θάνατο. Αν πραγματικά τον σκεφτόταν και συνειδητοποιούσε το αναπόφευκτο επερχόμενο - αργά ή γρήγορα - τέλος, το πιθανότερο θα ήταν ότι θα άραζε κάτω από ένα δέντρο, ατενίζοντας τη θάλασσα και ακούγοντας τα πουλάκια να κελαηδάνε. Θα ΄τρωγε και κάνα χορταράκι, κάνα καρπό από τα δέντρα και ως εκεί. Διαβάστε τον "Εκκλησιαστή" για περισσότερα - εκεί βρίσκονται όλα - ώστε να μην μακρηγορούμε εδώ (απ΄όπου η περίφημη φράση "ματαιότης ματαιοτήτων..." κλπ). Κατά τα άλλα, δεν είναι ο ίδιος ο θάνατος (των άλλων) που πυροδοτεί συναισθήματα, όσο ο τρόπος του θανάτου.Έζησα την εποχή με τους μηχανόβιους-καμικάζι - εγώ ο ίδιος δεν ήμουν, καθότι πιτσιρικάς. Ήταν οι πιο μεγάλοι της παρέας. Μιλάμε για τέλη '70, αρχές '80. Γυρίζαμε με τα πόδια στον Πειραιά από το Rodeo, τα καλοκαίρια, και όλη η παραλιακή μύριζε καμένο λάστιχο. Άκουγες τα μουγκρητά από τα γκάζια, από μίλια μακριά. Δέος. Κάθε μήνα περίπου, έφευγε κι από ένας. Δεν θυμάμαι κανένα να κλαίει και να οδύρεται (εκτός από την οικογένεια, φυσικά). Οι υπόλοιποι μηχανόβιοι μαζευόντουσαν κάποια από τις επόμενες μέρες στην καφετέρια και αστειευόντουσαν μεταξύ τους. Για το ποιος από αυτούς θα είναι ο επόμενος. Κι έλεγε ο ένας στον άλλο: Αν μείνει κάτι από τη μηχανή, την αφήνω στον τάδε. Ή έλεγαν: "μαλ...ες, μη μου πειράξετε τη γκόμενα, θα σας γ...". Θάνατος; Ποιος θάνατος;

ε ρε παιδια σφιχτηκε το στομαχι μου..

damn...

Δυστυχως, θυμομαστε να συγχωρησουμε-ταξιδεψουμε-αναθεωρησουμε τη ζωη μας,, να κανουμε πραγματα για εμας, οταν καποιος μας ανακοινωσει οτι μας μενουν 3, 6 η 12 μηνες ζωης..Σε ολες τις αλλες περιπτωσεις, οκ, αν οχι ολες, σιγουρα τις περισσοτερες, αφηνουμε τη ζωη να γλυστρα διχως νοημα και ουσια, μεσα στη συμβατικοτητα και τη ρουτινα..Δυστυχως...

:(

Είναι πραγματικά αχαριστία εκ μέρους μας να μην ζούμε στο έπακρο! Η ζωή είναι μικρή και οι στιγμές με τους αγαπημένους μας λίγες! "Don't spend time being angry at people. Forgive them. Life is entirely too short"

RIP :(

H ζωή δεν είναι δίκαια, δεν είναι η πρώτη ούτε η τελευταία που τελειώνει το λάδι στο καντήλι της. Πόσο μόνη ήταν που ένιωθε την ανάγκη να υπάρχει μέσω Twitter.Mόνο αυτό.