20 χρόνια από το ντεμπούτο του Γουές Άντερσον

20 χρόνια από το ντεμπούτο του Γουές Άντερσον Facebook Twitter
Wes Anderson. Φωτογραφία: Andrew Eccles
1

Στις 21 Φεβρουαρίου του 1996, η Columbia Pictures κυκλοφόρησε, σε περιορισμένο δίκτυο αιθουσών στις ΗΠΑ, μια ταινία περισσότερο για να απαλλαγεί από αυτήν παρά γιατί την πίστευε. Λίγο καιρό πριν, τα test screenings ήταν αποκαρδιωτικά και παρά το μικρό κόστος της (7 εκ. δολάρια), δεν υπάρχουν ουσιαστικές ελπίδες για κέρδη. Όντως, η ταινία φέρνει στα ταμεία περίπου 1 εκατομμύριο, ο σκηνοθέτης της αρχίζει να αμφιβάλλει για το αν μπορεί να είναι όντως σκηνοθέτης, ενώ ο πρωταγωνιστής της είναι έτοιμος να καταταγεί στο στρατό γιατί δεν βλέπει ευοίωνο μέλλον ως ηθοποιός. Η ταινία είναι το Bottle Rocket (ελληνικός τίτλος: Κλέφτες κατά λάθος), ο σκηνοθέτης ο Γουές Άντερσον και ο ηθοποιός ο Όουεν Γουίλσον.

Ο Άντερσον με τον Ουίλσον είχαν γνωριστεί μερικά χρόνια πρίν, στο πανεπιστήμιο του Τέξας, και έγραψαν μαζί το σενάριο της ταινίας, χωρίζοντάς το σε μικρά μέρη. Το πρώτο από αυτά το γύρισαν ως ταινία μικρού μήκους με τον ίδιο τίτλο, η ταινία παίχτηκε σε φεστιβάλ μικρού μήκους στο Ντάλας, εντυπωσίασε κάποιο κόσμο και πήρε τον δρόμο για το Sundance. Εκεί βρέθηκαν οι κατάλληλοι άνθρωποι (μεταξύ των οποίων και ο James L. Brooks), τα άβγαλτα παιδιά πήραν χρήσιμες συμβουλές, βρέθηκαν και οι πόροι για να φτάσουμε στο γύρισμα μιας μεγάλου μήκους ταινίας. Ο Άντερσον έβλεπε την όλη διαδικασία σαν ένα πρότζεκτ εν εξελίξει. Δεν περίμενε να βρει στουντιακή χρηματοδότηση για να ξεκινήσει γυρίσματα, έγραφε και γύριζε σκηνές από το σενάριό του όποτε έβρισκε κάποια χρήματα και έτσι η διάρκεια της ταινίας του συνεχώς μεγάλωνε.

 

Το 2000, ο Μάρτιν Σκορσέζε, σε μια παρουσίαση των 10 καλύτερων ταινιών της δεκαετίας του 90, τοποθετεί μέσα σ' αυτές το Bottle Rocket λέγοντας πως το είδε χωρίς να γνωρίζει τίποτα γι΄αυτό και το θεώρησε ό,τι πιο φρέσκο είχε δώσει το αμερικανικό ανεξάρτητο σινεμά εκείνης της περιόδου

Πέραν του Τζέιμς Κάαν, που βρέθηκε εκεί χάρη στις γνωριμίες των παραγωγών, όχι απλά δεν υπήρχαν άλλα πρωτοκλασάτα ονόματα ηθοποιών, αλλά ουσιαστικά δεν υπήρχαν επαγγελματίες ηθοποιοί. Τα αδέρφια Ουίλσον (Όουεν και Λουκ) δεν είχαν κάποια πιστοποιημένη εκπαίδευση ηθοποιού και μάθαιναν στην πράξη, ενώ η λογική του να παίξει κάποιος που οι δημιουργοί γνώριζαν προσωπικά, επεκτάθηκε και στους μικρότερους ρόλους. Ο Άντερσον και ο Ουίλσον πρότειναν στον ιδιοκτήτη του καφέ που σύχναζαν για χρόνια να παίξει έναν μικρό ρόλο και έτσι ο Κούμαρ Παλλάνα, που αργότερα έγινε καλτ σύμβολο των ταινιών του Άντερσον, βρέθηκε να παίζει σε κινηματογραφική ταινία, 44 χρόνια μετά από ένα μικρό πέρασμα που είχε κάνει στο Viva Zapata του Καζάν.

Βλεποντας κάποιος το φιλμ σήμερα, μπορεί να βρει αρκετά σημεία που το συνδέουν με τη μετέπειτα φιλμογραφία του Άντερσον. Ήρωες που μοιάζουν εύποροι, προσπαθούν να παλέψουν με τους δαίμονές και τα προβλήματά τους και χτίζουν σιγά σιγά την αυτοπεποίθησή τους. Εδώ, μια ομάδα τριών φίλων προσπαθούν να πείσουν πρώτα τους εαυτούς τους και μετά το πρώην αφεντικό του ενός πως έχουν γίνει επιδέξιοι ληστές, ενώ η συμπεριφορά και η ηθική τους μοιάζει τελείως ξένη με τον κόσμο που θέλουν να μπλέξουν. Η ιστορία έχει μια δόση αυτοαναφορικότητας για τους δημιουργούς, που προσπαθούσαν κι αυτοί να βουτήξουν στα βαθειά νερά του αμερικανικού σινεμά χωρίς να έχουν κάποια προηγούμενη εμπειρία. Πέρα από το περιεχόμενο όμως, πρωτοβλέπουμε την χρήση slow motion σε κομβική σκηνή του φινάλε, αλλά και τη σημασία που έχουν συγκεκριμμένα pop τραγούδια μέσα στην αφήγηση.

Bottle Rocket - Trailer - (1996)

Παρά την εμπορική αποτυχία, η αντιμετώπιση από την κριτική ήταν θετική και οι Ουίλσον με Άντερσον συνέχισαν να γράφουν μαζί. Δυο χρόνια αργότερα παρουσίασαν το Rushmore – την, κατά τον γράφοντα, καλύτερη ταινία του Άντερσον ως σήμερα – το οποίο και εκτίναξε τις καριέρες και των τριών. Το 2000, ο Μάρτιν Σκορσέζε, σε μια παρουσίαση των 10 καλύτερων ταινιών της δεκαετίας του 90, τοποθετεί μέσα σ’ αυτές το Bottle Rocket λέγοντας πως το είδε χωρίς να γνωρίζει τίποτα γι΄αυτό και το θεώρησε ό,τι πιο φρέσκο είχε δώσει το αμερικανικό ανεξάρτητο σινεμά εκείνης της περιόδου. Η ταινία φυσικά, λόγω της κουτσουρεμένης καριέρας της, δεν προβλήθηκε στην Ελλάδα και έπρεπε να περιμένουμε ως το 2004 για την κυκλοφορία της σε DVD.

20 χρόνια από το ντεμπούτο του Γουές Άντερσον Facebook Twitter
Bottle Rocket. Φωτογραφία:Deana Newcomb
20 χρόνια από το ντεμπούτο του Γουές Άντερσον Facebook Twitter
Bottle Rocket. Φωτογραφία:Deana Newcomb
20 χρόνια από το ντεμπούτο του Γουές Άντερσον Facebook Twitter
Bottle Rocket. Φωτογραφία:Deana Newcomb
20 χρόνια από το ντεμπούτο του Γουές Άντερσον Facebook Twitter
Bottle Rocket. Φωτογραφία:Deana Newcomb
20 χρόνια από το ντεμπούτο του Γουές Άντερσον Facebook Twitter
Bottle Rocket. Φωτογραφία:Deana Newcomb
20 χρόνια από το ντεμπούτο του Γουές Άντερσον Facebook Twitter
Bottle Rocket. Φωτογραφία:Deana Newcomb
20 χρόνια από το ντεμπούτο του Γουές Άντερσον Facebook Twitter
Bottle Rocket. Φωτογραφία:Deana Newcomb

Bottle Rocket [Short Film]

Οθόνες
1

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ίλον Μασκ: Ούτε στα χειρότερα σενάρια του Όργουελ

Φεστιβάλ Βενετίας 2026 / Ίλον Μασκ: Ούτε στα χειρότερα σενάρια του Όργουελ

Το ντοκιμαντέρ του Άλεξ Γκίμπνεϊ για τον πλουσιότερο άνθρωπο στη Γη υπενθυμίζει, χωρίς να κομίζει αποκαλύψεις, πόσο επικίνδυνος έχει γίνει ο Μασκ, ως ολιγάρχης με ύπουλη και σκιώδη εξουσία.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
83ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΕΝΕΤΙΑΣ: ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΥΠΟΘΕΣΗ

Φεστιβάλ Βενετίας 2026 / Το Φεστιβάλ Βενετίας φέτος υπήρξε (εν μέρει) γυναικεία υπόθεση

Η Μέι ελ-Τούκι με τον Χρυσό Λέοντα και η Ζακλίν Λέντζου με το βραβείο Σκηνοθεσίας στο τμήμα Ορίζοντες έστρεψαν τους προβολείς στο προσωπικό και πολιτικό γυναικείο βλέμμα, που, ωστόσο, φέτος υστέρησε σημαντικά σε εκπροσώπηση.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Το «Pink Narcissus» στις Νύχτες Πρεμιέρας με τη μουσική του Κ. Βήτα

Οθόνες / Ένας «Ροζ Νάρκισσος» στις Νύχτες Πρεμιέρας με τη μουσική του Κ. Βήτα

Το cult φιλμ του Τζέιμς Μπίντγκουντ, ένα από τα πιο ιδιαίτερα έργα του αμερικανικού queer και πειραματικού σινεμά, προβάλλεται στις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας σε αποκατεστημένη 4K κόπια, με ένα νέο, ζωντανό σάουντρακ που δημιούργησε ο Κ. Βήτα ειδικά για την προβολή.
M. HULOT
BOB MACKIE (1939-2026)

Οθόνες / Μπομπ Mάκι (1939-2026): Ο σχεδιαστής που πασπάλισε με χρυσόσκονη τις ντίβες

Ο σπουδαίος ενδυματολόγος που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή έντυσε με τις αξεπέραστες δημιουργίες του τη Σερ, τη Νταϊάνα Ρος, την Τίνα Τέρνερ, τη Μαντόνα, αλλά και νεότερες σταρ όπως η Lady Gaga, η Pink, η Τέιλορ Σουίφτ. Χάρισε φινέτσα σε κάτι που μέχρι τότε θεωρούνταν φτηνό, ενέπνευσε τον Τομ Φορντ και σημάδεψε ανεξίτηλα τη δεκαετία του ’70.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Μπήκαμε πρώτοι στο Cinobo Όπερα & Bar 2046

Οθόνες / Οι πρώτες εικόνες από το Cinobo Όπερα & Bar 2046

Η ομάδα του Cinobo, που ανέλαβε το Cinobo Όπερα, με τις τρεις πλέον κινηματογραφικές αίθουσες, δημιούργησε το πρώτο μπαρ της πόλης «κρυμμένο» μέσα σε ένα σινεμά. Το «Bar 2046» ανοίγει τις πόρτες του στις 17 Σεπτεμβρίου.
ΜΙΝΑ ΚΑΛΟΓΕΡΑ
Ο μεγάλος νικητής του Φεστιβάλ Δράμας μιλάει στη LiFO

Οθόνες / Ο μεγάλος νικητής του Φεστιβάλ Δράμας μιλάει στη LiFO

Ο Νίκος Τσογγίδης, πρωταγωνιστής και σεναριογράφος της ταινίας «Wheel to live», η οποία τιμήθηκε με τον Χρυσό Διόνυσο και άλλα τρία σημαντικά βραβεία, μιλάει για την εμπειρία του ως ατόμου με αναπηρία.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Θέμις Μπαζάκα: «Το “Fatherland” είναι από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει»

The Review / Θέμις Μπαζάκα: «Το “Fatherland” είναι από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει»

Η Βένα Γεωργακοπούλου συζητά με τη Θέμιδα Μπαζάκα για την ταινία «Πατρίδα» του Πάβελ Παβλικόφσκι, που απέσπασε το βραβείο σκηνοθεσίας στις Κάννες, συγκεντρώνοντας διθυραμβικές κριτικές, ενώ έχει κερδίσει (ήδη) και το ελληνικό κοινό.
ΒΕΝΑ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Bunker: Χαβιέρ Μπαρδέμ και Πενέλοπε Κρουζ μαγνητίζουν

Φεστιβάλ Βενετίας 2026 / «Bunker»: Χαβιέρ Μπαρδέμ και Πενέλοπε Κρουζ μαγνητίζουν

Ο Φλοριάν Ζελέρ εμπνεύστηκε τη νέα του ταινία από τα «Μάτια ερμητικά κλειστά», ένα από τα φιλμ που θαυμάζει. Το σενάριό του, όμως, διακρίνεται από προφανείς ιδέες και σχηματικότητα στην ανάπτυξη.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

σχόλια

1 σχόλια
Αυτός ο σκηνοθέτης μου μιλάει. Κάθε φορά που βλέπω μια ταινία του, οποιαδήποτε ταινία του, με σοκάρουν η αισθητική, οι διάλογοι, τα κάδρα του. Τα πάντα όλα. Παρακαλώ να μην τελειώσει. Στην σκηνή του darjeeling limited, που τα τρία αδέρφια βγαίνουν με τις ινδικες τους στολές από το τρένο, για να πάνε στην κηδεία, κλαίω από την ομορφιά. Κάθε φορά. Η την σκηνή στο rushmore με τον Θεό τον Μπιλ Μάρεϊ πάνω στην εξέδρα της πισίνας στο πάρτυ των γίων του. Τι σκηνη; Τι μοναξια;Ή όταν ο mr fox σηκώνει την γροθιά του, όταν βλέπει τον λύκο. Την μεγαλυτερη φοβια του. Ανατριχίλα.Καταλαβαίνω πόσο κουραστική είναι η παράθεση αγαπημένων μου σκηνών, αλλά μου το συγχωρώ. Στο κάτω κάτω μιλάω για τον αγαπημένο μου σκηνοθέτη.