Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
Τζόαν Μπρέτον Κόνελι: Πόσο καλά γνωρίζουμε τη σημασία του Παρθενώνα;

Τζόαν Μπρέτον Κόνελι: Πόσο καλά γνωρίζουμε τη σημασία του Παρθενώνα;

«Το αίνιγμα του Παρθενώνα» της Τζόαν Μπρέτον Κόνελι προτείνει μια νέα ανάγνωση του τρόπου που βλέπουμε τον Παρθενώνα και τους ανθρώπους που τον δημιούργησαν

Πόσο καλά γνωρίζουμε τη σημασία του Παρθενώνα, του αρχιτεκτονικού θαύματος που στέκει στον Ιερό Βράχο, γοητεύοντας επί αιώνες τους επισκέπτες και μελετητές του; «Το αίνιγμα του Παρθενώνα» της Τζόαν Μπρέτον Κόνελι, Αμερικανίδας καθηγήτριας Κλασικών Σπουδών και Ιστορίας της Τέχνης στο New York University, μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη (πρόλογος ελληνικής έκδοσης Άγγελου Χανιώτη-μετάφραση Κατερίνας Σέρβη), προτείνοντας μια νέα ανάγνωση του τρόπου που βλέπουμε τον Παρθενώνα και τους ανθρώπους που τον δημιούργησαν.

 

Συνδυάζοντας τους μύθους, τα ιστορικά γεγονότα, τα λογοτεχνικά κείμενα και τις λατρευτικές τελετές των κατοίκων της αρχαίας πόλης των Αθηνών με τις νεότερες ανακαλύψεις της αρχαιολογίας, η Κόνελι αναδεικνύει τη διαφορετική λειτουργία των εικόνων στην ελληνική αρχαιότητα. Το βασικό επιχείρημά της έχει ως εξής: «Ανάγκη να εικονιστεί αυτό που έβλεπε το ανθρώπινο μάτι δεν υπήρχε. Πρωταρχικός ρόλος των εικόνων ήταν, αντίθετα, να αναπαραστήσουν μια εποχή και έναν κόσμο που είχαν χαθεί και επομένως να μετατρέψουν το παρελθόν σε παρόν. Μόλις αποδεχτούμε τον αρχαίο αυτό τρόπο σκέψης, μπορούμε να εκτιμήσουμε την εσωτερική λογική του. Βλέποντας τις αρχαίες εικόνες όχι ως στιγμιότυπα της σύγχρονής τους πραγματικότητας αλλά ως παράθυρα με θέα στο μακρινό παρελθόν, πλησιάζουμε πιο κοντά στον τρόπο με τον οποίο τις αντιλαμβάνονταν οι αρχαίοι. Και βλέπουμε πως ορισμένες ερμηνείες, όσο μακρόβιες κι αν είναι, γίνονται αβάσιμες.» (σελ. 393).

 

Συνδυάζοντας τους μύθους, τα ιστορικά γεγονότα, τα λογοτεχνικά κείμενα και τις λατρευτικές τελετές των κατοίκων της αρχαίας πόλης των Αθηνών με τις νεότερες ανακαλύψεις της αρχαιολογίας, η Κόνελι αναδεικνύει τη διαφορετική λειτουργία των εικόνων στην ελληνική αρχαιότητα

 

Οι τελευταίοι δύο αιώνες ερμηνειών έδωσαν έμφαση στο πολιτειακό και πολιτικό περιεχόμενο της ζωφόρου, εις βάρος της μυθικο-θρησκευτικής της πλευράς, γεγονός που οδήγησε στην οικειοποίηση του Παρθενώνα από τον δυτικό κόσμο ως σύμβολο του δημοκρατικού πολιτεύματος, βλέποντάς τον όμως αποσπασματικά. Με την ίδια λογική, τα αποσπασμένα γλυπτά του Έλγιν βρέθηκαν στο Βρετανικό Μουσείο, χωρίς να λαμβάνεται υπόψιν ότι «πρόκειται για τα αρχιτεκτονικά συστατικά στοιχεία ενός θρησκευτικού οικοδομήματος, του ναού της Αθηνάς, που και ο ίδιος εντάσσεται σε ένα θρησκευτικό σύστημα, σε ένα σύνολο πεποιθήσεων και τελετουργιών το οποίο σχημάτιζε το ίδιο το υφάδι της ζωής στην αρχαία πόλη. Αετώματα, μετόπες και ζωφόρος βρίσκονται σε εσωτερικό διάλογο μεταξύ τους.» (σελ.398)

 

Οι αρχαίοι Αθηναίοι ήταν από τους πιο δεισιδαίμονες («θεοσεβούμενους») Έλληνες. Το φυσικό περιβάλλον και η τοπογραφία της αρχαίας πόλης τους έδενε με το μυθικό τους παρελθόν, καθώς ενέπνεε τη βαθιά, πηγαία θρησκευτικότητά τους. Οι τρεις ποταμοί της αθηναϊκής πεδιάδας Κηφισός, Ιλισός και Ηριδανός λατρεύονταν ως θεοί. Οι Ναϊάδες-Νύμφες προστάτευαν τα ζωτικής σημασίας αποθέματα νερού που προέρχονται από τις τοπικές πηγές και ποτάμια. Στις όχθες των ποταμών υπήρχαν πολυάριθμα ιερά αφιερωμένα στις Νύμφες και η Ναϊάδα Πραξιθέα, κόρη του ποταμού Κηφισού ήταν η γυναίκα του μυθικού βασιλιά της Αθήνας Ερεχθέα. Χάρις στον μοναδικό μύθο της γέννησης του Ερεχθέα, οι Αθηναίοι διαμόρφωσαν την ταυτότητα του αυτόχθονα (αυτός+χθων/γη) ή γηγενή (γη+γεννώ), αυτού δηλαδή που φυτρώνει κυριολεκτικά από τη γη: ο Ερεχθέας γεννιέται από το σπέρμα του θεού Ήφαιστου καθώς εκστασιασμένος από την παρθένο Αθηνά, η οποία αντιστέκεται στις ερωτικές του ορέξεις, χύνει τον σπόρο του στον μηρό της. Η Αθηνά με ένα κομμάτι μαλλί πετά το σπέρμα στο έδαφος, η Μητέρα Γη μένει έγκυος και γεννιέται ο Ερεχθέας απευθείας από το χώμα (έριο / μαλλί+χθων / γη). Στον γλυπτό διάκοσμο των οικοδομημάτων της Ακρόπολης από τον 6ο αι. π.Χ κυριαρχεί ένας κόσμος όπου θρησκευτικές, κοσμολογικές και γενεαλογικές αφηγήσεις μπλέκονται αξεδιάλυτα. Η Γιγαντομαχία, η μάχη μεταξύ Ολύμπιων θεών και Γιγάντων συμβολίζει τη μάχη μεταξύ τάξης και χάους. Η Αθηνά εξακοντίζει τον γιγαντιαίο Δράκοντα στον ουρανό και τον καταστρίζει, δηλαδή το διαμελισμένο σώμα του ερπετού γίνεται αστερισμός. Έτσι, ο Δράκων, ορατός στο διηνεκές, γίνεται τόπος μνήμης, αιώνιο ενθύμιο κοσμογονικών αφηγήσεων. Ανάλογα και ο ιερός χώρος του παλαιότερου λίθινου ναού της Ακρόπολης καθηλώνει προκαλώντας δέος και τρόμο.

 

Πανοραμική όψη του Λόφου. Φωτογραφία αγνώστου στο αρχείο του Rijksmuseum. (1895)
Πανοραμική όψη του Λόφου. Φωτογραφία αγνώστου στο αρχείο του Rijksmuseum. (1895)

 

Κατά τον «Χρυσό Αιώνα» (5ος π.Χ.) ο Περικλής χτίζει τον νέο ναό του Παρθενώνα από λεπτόκοκκο λευκό μάρμαρο, το οποίο μεταφέρει από το βουνό της Πεντέλης στην κορυφή της Ακρόπολης, αναδημιουργώντας ένα πραγματικά «μαρμάρινο βουνό». Ο Φειδίας φιλοτεχνεί το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς και σχεδιάζει τη ζωφόρο. Ο ανυπέρβλητος θρίαμβος της μηχανικής, αρχιτεκτονικής και αισθητικής στέκει επάνω στον Ιερό Βράχο, όταν ταυτόχρονα αναδύεται η νέα εικόνα/ταυτότητα των Αθηναίων που βασίζεται στο γεγονός ότι η Αθήνα είναι η καλύτερη από όλες τις άλλες πόλεις. Κι αυτό γιατί οι πολίτες έχουν μια βαθιά συναίσθηση κοινής, αυτόχθονης καταγωγής, απολαμβάνοντας τον μοναδικό δημόσιο βίο που τους προσφέρει το δημοκρατικό πολίτευμα, με αποτέλεσμα το ατομικό συμφέρον να υποχωρεί μπροστά στο καλό της πόλης, την οποία ο πολίτης αγαπά, προστατεύει και τιμά με όλη του την καρδιά.

 

Η μελέτη της Κόνελι διακρίνεται από καλαισθησία και ευρύτητα γνώσεων καθώς βήμα-βήμα καταθέτει το ολοκαίνουριο θεωρητικό πλαίσιο που βλέπει τη ζωφόρο του Παρθενώνα ως αναπαράσταση ενός σπουδαίου ιδρυτικού μύθου βγαλμένου από το θρυλικό παρελθόν της Αθήνας. Στα μέσα της δεκαετίας του 1960 ανακαλύφθηκε από τον κλασικιστή της Οξφόρδης Κόλιν Όστιν το χαμένο έργο του Ευριπίδη Ερεχθέας πάνω στα κομμάτια παπύρων που χρησιμοποιούνταν για να τυλίγουν τους μουμιοποιημένους νεκρούς στην ελληνιστική Αίγυπτο. Με τη βοήθεια του σημαντικού κομματιού των 120 στίχων του Ερεχθέα, η Κόνελι μπόρεσε να ερμηνεύσει τη μεγάλη ανάγλυφη ταινία της ζωφόρου ως την προετοιμασία της θυσίας της μικρότερης κόρης του βασιλιά Ερεχθέα. Η Πραξιθέα, μητέρα της παρθένου, δέχεται ηρωικά τη θυσία της κόρης της, όπως επιβάλλει ο χρησμός του μαντείου των Δελφών, έτσι ώστε να γλιτώσουν οι Αθηναίοι από τον εισβολέα Εύμολπο, προστατευόμενο του Ποσειδώνα εχθρού της Αθήνας. Στον μύθο οι αδελφές της παρθένου αυτοκτονούν κατόπιν, πέφτοντας από τον Ιερό Βράχο καθώς έχουν ορκιστεί να ακολουθήσουν την αδελφή τους στον ένδοξο θάνατο της. Συνεπώς, ο Παρθενώνας γίνεται ναός μνήμης του θανάτου των παρθένων.

 

Ο Παρθενώνας. Φωτογραφία αγνώστου στο αρχείο του Rijksmuseum (1895)
Ο Παρθενώνας. Φωτογραφία αγνώστου στο αρχείο του Rijksmuseum (1895)

 

Ο πόλεμος, ο θάνατος και η μνήμη των Αθηναίων αποτυπώνονται στη μορφή του ιερού χώρου και η μεγάλη γιορτή των Παναθήναιων συμβολίζει την τελετουργική έκφραση του ανήκειν στην πόλη. Ένα εντυπωσιακό στοιχείο-κλειδί είναι η κουκουβάγια, συνοδευτικό πτηνό στην εικονογραφία της θεάς Αθηνάς. Στην Ιλιάδα του Ομήρου και τη Θεογονία του Ησιόδου η Αθηνά ονομάζεται γλαυκώπις («κουκουβαγιομάτα») για το ευθύβολο βλέμμα της. Στις Σφήκες του Αριστοφάνη πληροφορούμαστε ότι η ιερή κουκουβάγια της Αθηνάς πέταξε πάνω από το στράτευμα των Αθηναίων στον Μαραθώνα για να τους φέρει τύχη. Η λέξη ολολύγματα, η διαπεραστική θρηνητική κραυγή των γυναικών την ώρα του θανάτου ή της θυσίας είναι η ρίζα της αγγλικής λέξης owl, ulula στα λατινικά και ule στα παλαιοαγγλικά. Η παρουσία της κουκουβάγιας στην εικονογραφία π.χ. ενός κυπέλλου του 5ου αιώνα που απεικονίζει μια ανθρωπόμορφη γλαύκα πολεμιστή που κραδαίνει ασπίδα, συνδυάζεται μέσω του «οπτικού πολιτισμού» των αρχαίων Αθηναίων, με τη θυσία της παρθένου / μικρής βασιλοπούλας που έσωσε την Αθήνα. Επίσης, στον Ερεχθέα του Ευριπίδη η Πραξιθέα παρομοιάζει την κόρη της που θυσιάζεται στον βωμό με το γιο που πηγαίνει στον πόλεμο. Στο κύπελλο, ο ηρωικός θάνατος της κόρης έχει προηγηθεί, γιατί η φτερωτή κουκουβάγια συμβολίζει το πνεύμα της πολεμίστριας κόρης που πετά πάνω από το πεδίο της μάχης, εμψυχώνοντας τους Αθηναίους για να νικήσουν.

 

Τη μοναδική ταυτότητα των Αθηναίων υιοθέτησε η Πέργαμος της Μικράς Ασίας επί εποχής του Αττάλου Α, ιδρύοντας ένα δραστήριο κέντρο επιστημών, τέχνης και πολιτισμού, μέρος του οποίου αποτελούσε μια εκπληκτική βιβλιοθήκη με 200.000 παπύρους, που στόχο είχε να προσελκύσει τους πιο διαπρεπείς δασκάλους και φιλοσόφους της εποχής. Επίσης, στον Βωμό της Περγάμου συναντάμε ξανά και ξανά αναφορές στην Αθήνα, στις κοσμογονικές της αναμετρήσεις και στα γεγονότα-ορόσημα που την καθόρισαν. Οι Περγαμηνοί ήθελαν να κατασκευάσουν μια νεο-αθηναϊκή ταυτότητα και για το λόγο αυτό φρόντισαν να επαναφηγηθούν μέσω της θέασης της αρχιτεκτονικής γλυπτικής τον μύθο του ηρωικού γενάρχη τους, του Τήλεφου («Περιπλανώμενου»)  που ήταν, όπως και ο Ερεχθέας, ένα ακόμη ευριπίδειο έργο.

 

«Το αίνιγμα του Παρθενώνα» πέραν από μια πραγματικά έξοχη μελέτη, παραθέτει λεπτομέρειες και στοιχεία χρήσιμα για το όραμα ενός «παγκόσμιου μουσείου» όπου όλα τα διασκορπισμένα γλυπτά των κοσμολογικών και ιερών αφηγήσεων θα βρίσκονται ξανά επανενωμένα στην πόλη που πρόσφερε το υλικό της οπτικοποίησής τους.   

 

Φωτογραφία αγνώστου στο αρχείο του Rijksmuseum (1895)
Φωτογραφία αγνώστου στο αρχείο του Rijksmuseum (1895)

Σπουδές: Αγγλική Φιλολογία σε συνδυασμό με την Κλασική Φιλολογία (Αρχαία Ελληνικά και Λατινικά) στο Πανεπιστήμιο Rutgers του New Jersey. Μεταπτυχιακό στο τμήμα Κλασικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης (New College) και η διδακτορική διατριβή στην Αγγλική Λογοτεχνία-Πολιτισμό, Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αρθρογραφώ για το βιβλίο, την τέχνη και τον πολιτισμό.
ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Οι λιγάκι εκκεντρικές μέρες της Ισιδώρας Ντάνκαν στην Αθήνα του 1903
Το θυελλώδες πέρασμα από την Αθήνα της γυναίκας που άλλαξε την ιστορία του χορού και αγαπούσε τόσο την αρχαία Ελλάδα ώστε να κυκλοφορεί με χιτώνες και σανδάλια. Με σπάνιες φωτογραφίες.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

«Μόμπι-Ντικ» του Χέρμαν Μέλβιλ: Ξαναδιαβάζουμε το αριστούργημα της αμερικανικής λογοτεχνίας
Το μεγάλο έπος της αμερικανικής λογοτεχνίας, που στην καρδιά του περιέχει την αναμέτρηση του ανθρώπου με οτιδήποτε τον ξεπερνά, ανεβαίνει στο Θέατρο Παλλάς με τη μορφή μιούζικαλ από τον Δημήτρη Παπαδημητρίου, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα.
Ο Τζέιμς Μπόλντουιν δεν είναι ο νέγρος σου
Σαν ένας άλλος άγριος Ζενέ της μαύρης Αμερικής, ο Μπόλντουιν άφησε το δικό του στίγμα τον περασμένο αιώνα μέσα από μυθιστορήματα άγριας ομορφιάς και μανιφέστα σκληρής αλήθειας. Παρότι δεν χώρεσε ποτέ σε ταμπέλες, έγινε το κατεξοχήν σύμβολο της μαύρης κουλτούρας της Αμερικής, και όχι μόνο.
Η εκατοντάχρονη φιλόσοφος και ο ουτοπιστής Σαρλ Φουριέ
Το έργο του Φουριέ στο επίκεντρο της αλληλογραφίας Simone Debout-André Breton.
«Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων»: Πού οφειλόταν η θλίψη της Ψευτοχελώνας;
Το πιο αγαπημένο βιβλίο οδηγεί, μέσα από το λαγούμι, σε νέες αποκαλύψεις και τη δικαίωση ενός παλιού γνώριμου, μετά από χρόνια.
Παρασκευή βράδυ στην οικία Κατακουζηνού με την Alice Oswald
Μπαίνουμε σ' ένα ποίημα ή σε μια οποιαδήποτε αφήγηση μόνοι.
Τα  παραμύθια των αδελφών Grimm στην αρχική hardcore εκδοχή τους
Μια έκδοση με όλα τα παραμύθια στην αρχική τους σκοτεινή έκδοση χωρίς λογοκρισία.
Ένα παραμύθι: Ολόκληρη η σπανιότατη ηχογράφηση της Αλίκης Βουγιουκλάκη ως Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων (1959)
Το πάντα μοντέρνο, αλληγορικό και trippy έργο του Λιούις Κάρολ με την Αλίκη σε ένα ρόλο που της ταιριάζει γάντι
Η Αλίκη και ο Λιούις Κάρολ: Σαν σήμερα πεθαίνει ο συγγραφέας του πιο διάσημου παραμυθιού του κόσμου
«Η λογική μες στον καθρέφτη»: Ένα κείμενο του Κωστή Παπαγιώργη για την πυκνή ύφανση του πολυδιαβασμένου βιβλίου
Τζέιμς Τζόυς: κάτι πέρα και πάνω από λογοτεχνία
Σαν σήμερα το 1941 πεθαίνει ο Ιρλανδός συγγραφέας του Οδυσσέα
4 σημαντικά βιβλία μόλις μεταφράστηκαν στα ελληνικά
Η Νομπελίστρια Όλγκα Τοκάρτσουκ, ο Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ, ο Πολ Όστερ και ο «Κόμης Μοντεχρίστος» του Αλέξανδρου Δουμά θα μαγέψουν το ελληνικό αναγνωστικό κοινό.
Αγκάθα Κρίστι: Η «μαμά» του Ηρακλή Πουαρό και της αστυνομικής λογοτεχνίας
Σαν σήμερα πεθαίνει η πιο γνωστή συγγραφέας μυστηρίου που βρέθηκε στο Βιβλίο Γκίνες επειδή πούλησε τα περισσότερα αντίτυπα στην ιστορία του μυθιστορήματος, κερδίζοντας πάντα τα στοιχήματα της εφηβείας μας
Μαζί με την Elizabeth Wurtzel έσβησαν οριστικά και οι ψευδαισθήσεις της Generation X
H “Generation X” δεν ήταν τόσο μια δημογραφική ομάδα όσο μια φάση, μια νεανική ψευδαίσθηση που, όπως ο Kurt Cobain, δεν ήταν προορισμένη να φτάσει τα 30.
Ο Νίκος Καββαδίας για τις γυναίκες, τη ζωή, τη θάλασσα
Σαν σήμερα γεννήθηκε ο ποιητής των ναυτικών και της ανυπόκριτης αγάπης για όλα τα ανθρώπινα λάθη
Έργα και ημέρες του τελευταίου μονοτύπη της Αθήνας
Σε ένα υπόγειο πίσω από τη Λένορμαν ο Νίκος Βοζίκης επιμένει να τυπώνει ψηφίο-ψηφίο τα καλαισθητικά βιβλία των εκδόσεων Διάττων, εις πείσμα κάθε ευκολίας και κόστους.
Ευαίσθητος, ερωτικός, αιχμηρός: Σαν σήμερα πεθαίνει ο Ναπολέων Λαπαθιώτης
Ο Βαγγέλης Ψαραδάκης, μελετητής του επί δεκαετίες υποτιμημένου αυτόχειρα ποιητή, εξηγεί γιατί πρέπει να διαβάζουμε την ποίησή του είτε βράδυ είτε νωρίς το πρωί.
4 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
avatar
Ανώνυμος/η 5.6.2016 | 14:08
Υπέροχο άρθρο... Νομίζω εξίσου ενδιαφέρουσα προσέγγιση για το αντικείμενο που ασχολείσαι, μια οπτική που δεν πρέπει ίσως να την προσπερνάμε, είναι η μαρτυρίες που υπάρχουν στους "Παράλληλους Βίους" του Πλούταρχου, που βλέπει την ανοικοδόμηση των κτισμάτων αυτών ως μέρος μιας ευρύτερης αλλαγής της πολιτιστικής κοσμοαντίληψης που συντελούνταν εκείνη την εποχή, η οποία στόχευε όχι αναγκαστικά στην εξύμνηση των περιόδων που αναφέρεις αλλά στην προώθηση των κοινωνικών μεταβλητών της πόλης (οικονομία και πολιτική) στα πλαίσια της "ιμπεριαλιστικής" τακτικής που είχε αναπτύξει η Αθήνα εκείνη την εποχή που οικοδομήθηκε ουσιαστικά από τις πρωτοβουλίες του Περικλή και συν αυτό. Με συγχωρείς για το άκομψο του ενικού, αλλά, μάλλον είμαστε συνομήλικοι. Ευχαριστώ.
avatar ganag156 6.6.2016 | 12:52
Αδιαμφισβήτητα και τεκμηριωμένα αυτά που αναφέρονται στο άρθρο. Αλλά ειδικά ο Παρθενώνας καθώς και όλο το σύμπλεγμα της Ακρόπολις δεν απευθυνόταν μόνο στους Αθηναίους αλλά και στον Ξένο. Δημιουργούσε δέος με το μεγαλείο που είχε, μια και δεν υπήρχε κάτι αντίστοιχο πουθενά αλλού στην Ελλάδα. Αυτός ήταν εξ άλλου και ο σκοπός του μνημείου, να δείξει την υπεροχή της Αθήνας σε όλους τους άλλους Έλληνες.
avatar Mooncild74 7.6.2016 | 11:25
Πολύ καλό άρθρο !

Από ότι φαίνεται, το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του βιβλίου, είναι η νέα θέαση και συλλογιστική των όσων έχουμε μέχρι σήμερα μάθει για την Ακρόπολη. Ένα μνημείο που εγώ τουλάχιστον το αντικρίζω σχεδόν καθημερινά και που έχω συνηθίσει να το βλέπω.

Είναι υπέροχο το να μπορείς να προσεγγίζεις ξανά και ξανά την ιστορία του Παρθενώνα: Δεν θα ξεχάσω ποτέ την έκπληξή μου όταν πριν από αρκετά χρόνια πηγαίνοντας στην έκθεση των πάλλευκων αρχαίων αγαλμάτων, έμαθα ότι στην πραγματικότητα και στο πλαίσιο της παραστατικότητας της αρχαιοελληνικής τέχνης, τα αγάλματα ήταν πολύχρωμα ! (http://www.tovima.gr/science/article/?aid=305768)

(22€ περίπου κοστίζει, αλλά νομίζω αξίζει τον κόπο)
avatar Vorrior 23.6.2016 | 11:50
Ο Παρθενώνας χτίστηκε με κλοπιμαία. Οι Αθηναίοι σύλησαν το πανελλήνιο ιερό τής Δήλου και με αυτά που έκλεψαν από εκεί έχτισαν το μνημείο της αυταρέσκειάς τους, σύμβολο αποικιοκρατικό, ιμπεριαλιστικό και ναρκισσιστικό, σύμβολο της επικυριαρχίας μίας πόλης πάνω στα ερείπια των άλλων. Ο Παρθενώνας ποτέ δεν είχε πανελλήνια σημασία όπως η Δήλος, οι Δελφοί, η Δωδώνη... Ήταν πάντα ένα μνημείο αυτοπροβολής κι επιβολής. Όσο για την αθηναϊκή δημοκρατία, εδώ γελάνε και οι πέτρες... Ένα εκατομμύριο κατοίκους λέγεται πως είχε η Αθήνα του Περικλέους, και οι 10.000 άνδρες πολίτες οι έχοντες δικαίωμα ψήφου μαζεύονταν στην Πνύκα, μια περιοχή με έκταση όσο μια μέση συνοικιακή πλατεία. Για τόση δημοκρατία μιλάμε. Δεν είναι τυχαίο που το αθηναϊκό πολίτευμα λατρεύτηκε από κάθε ρατσιστικό, ιμπεριαλιστικό, αποικιοκρατικό, ταξικό πολιτικό ιδεολόγημα, από την ΕΣΣΔ ως τη ναζιστική Γερμανία και από την Ευρώπη των αποικιών μέχρι τη Νότια Αφρική του απαρτχάιντ. Ο Παρθενώνας είναι το απόλυτο ελληνικό ταμπού.
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή