Spoiler alerts!
Ο Ντον Ντρέιπερ δεν αυτοκτόνησε πηδώντας από ουρανοξύστη. Δεν έκανε αεροπειρατεία, δεν κατέληξε με την Πέγκι, η Μέγκαν δεν είχε την κατάληξη της Σάρον Τέιτ... καμία από τις θεωρίες που κατέκλυζαν το ίντερνετ δεν υλοποιήθηκε στην οθόνη, εκτός από μια που έκανε πολλούς, που το ζητούσαν επιτακτικά, χαρούμενους: η Πέγκι βρήκε την αγάπη με τον Σταν, αναγνωρίζοντας ότι υπάρχουν κι άλλα πράγματα εκτός από τη δουλειά.
Το τέλος του Ντον Ντρέιπερ δεν ήταν ηχηρό. Το Mad Men δεν είχε στιγμές του 'όλα ή τίποτα', δεν είχε ξαφνικές ανατροπές, ούτε θεαματικές εντάσεις, και το τελευταίο επεισόδιο ήταν στο κλίμα όλης της πορείας. Όπως λέει και το τραγούδι που ο Matthew Wiener είχε αρχικά στο μυαλό του ως θεματικό τραγούδι της σειράς, και παίχτηκε σε ένα από τα τελευταία επεισόδια: «Is that all there is?» Οι πρωταγωνιστές ανακάλυπταν ξανά και ξανά ότι αυτό που αναζητούσαν, δεν ήταν αυτό που ήθελαν. Κάνοντας συνέχεια το ίδιο λάθος, κάθε φορά και πιο σοβαρό, κάθε φορά ήταν πιο δύσκολο να ξεμπλέξουν.
Μόνο στο Mad Men θα μπορούσε το τελευταίο επεισόδιο να δείχνει τον πρωταγωνιστή σε έναν τελείως καινούριο χώρο, με εντελώς νέους χαρακτήρες, κάνοντας μας να αναρωτιόμαστε τι είναι αυτό που παρακολουθούμε.
Μόνο στο Mad Men θα μπορούσε το τελευταίο επεισόδιο να δείχνει τον πρωταγωνιστή σε έναν τελείως καινούριο χώρο, με εντελώς νέους χαρακτήρες, κάνοντας μας να αναρωτιόμαστε τι είναι αυτό που παρακολουθούμε. Ο Ντον αντέδρασε στην ασθένεια της Μπέτι με τον μοναδικό τρόπο που μπορεί: αδύναμος να εκφράσει με λόγια αυτά που αισθάνεται, απομονωμένος και μεθυσμένος. Σε ένα άγνωστο μέρος, ανάμεσα σε αγνώστους, σε ένα σεμινάριο ψυχικής ανάτασης/γιόγκα/επαφής με τη φύση στη Βόρεια Καλιφόρνια, μια περιοχή που έχει μέχρι σήμερα τα ίδια κέντρα «ψυχικής ανάτασης», με τη διαφορά ότι τώρα πελάτες είναι οι εκατομμυριούχοι της Silicon Valley. Ο Ντον, ως πρώην στέλεχος διαφημιστικής εταιρείας με εξουσία, υπήρξε πρωτοπόρος αν και βρέθηκε εκεί σχεδόν κατά λάθος, και όπως πάντα, χρησιμοποίησε τις εμπειρίες του για να κάνει αυτό που ξέρει. Μια διαφήμιση.
Η διαφήμιση της Coca Cola στο τέλος της σειράς είναι μια αληθινή διαφήμιση που κυκλοφόρησε το 1971 από την πραγματική εταιρεία McCann και έγινε μια από τις πιο αναγνωρίσιμες και πετυχημένες διαφημίσεις στην τηλεοπτική ιστορία της Αμερικής. Το 1970 η McCann είχε πράγματι προσλάβει πολλά νέα στελέχη, και ίσως η πρωτοποριακή διαφήμιση που έπιασε απόλυτα τον παλμό της εποχής, ήταν αποτέλεσμα του νέου αίματος στην εταιρεία. Το Mad Men μας έδωσε μια εκδοχή αυτής της αληθινής ιστορίας, μπλέκοντας την φαντασία με την πραγματικότητα.
ΚΛΙΚ ΓΙΑ ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ
Οι ήρωες, πρωταγωνιστές αυτής της εποχής, δεν βγήκαν ούτε κερδισμένοι, ούτε χαμένοι. Η Τζόαν έγινε αφεντικό του εαυτού της, εγκαταλείποντας την αναζήτηση της αγάπης. Η Πέγκι κράτησε την αγάπη, αλλά αρνήθηκε την ευκαιρία να είναι σε ηγετική θέση. Ο Ρότζερ, κουρασμένος από τη μάχη ως εκπρόσωπος την παλιότερης γενιάς και φιλοσοφίας διοίκησης που βασιζόταν κυρίως στην προσωπική γοητεία και στις διασυνδέσεις, άφησε σε άλλα χέρια την εταιρεία που δημιούργησε, για να είναι με μια γυναίκα που χωρίς αμφιβολία θα του δημιουργήσει προβλήματα. Ο Πητ γύρισε στην ασφάλεια της οικογένειας, χωρίς να καταφέρει αυτό που πάντα ήθελε: να είναι ο Ντον Ντρέιπερ. Η Μπέτι, ίσως ο μοναδικός χαρακτήρας που φάνηκε να βρήκε το δρόμο του, ανακάλυψε ότι έχει μόνο μερικούς μήνες ζωής.
Αυτό ήταν και το μεγάλο ατού της σειράς: το Mad Men ήταν μια επινοημένη ιστορία μιας ιστορικής εποχής, που άλλαξε τον τρόπο αντιμετώπισης της. Κατάφερε να δείξει στους θεατές ότι η δεκαετία του '60, που εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται με νοσταλγία, ως η τελευταία εποχή που τα πράγματα στη χώρα 'πήγαιναν καλά', δεν ήταν μια εποχή αθωότητας. Ο νέος και λαμπερός Κένεντι, το διαστημικό πρόγραμμα, η άνετη ζωή της μεσαίας τάξης, συνυπήρχαν με έντονο ρατσισμό, σεξισμό, συντηρητισμό και καταπίεση, οδηγώντας σε έναν πόλεμο που τραυμάτισε ανεπανόρθωτα. Ήταν ένα πολύ τολμηρό εγχείρημα από την πλευρά των δημιουργών της σειράς να αγγίξουν ένα τόσο ευαίσθητο θέμα μιας πρόσφατης εποχής. Το Mad Men τα κατάφερε επειδή δεν ήταν διδακτικό. Η προσέγγιση δεν άφηνε περιθώρια για αντιδράσεις, γιατί έδειξε τα πράγματα όπως ήταν. Τα πράγματα ήταν καλά – τα πράγματα ήταν πολύ άσχημα.
Το τέλος της σειράς συνοδεύτηκε στη Νέα Υόρκη από μια έκθεση στο μουσείο κινηματογράφου στο Μπρούκλιν, όπου οι επισκέπτες είχαν την ευκαιρία να δουν από κοντά κοστούμια και σκηνικά. Στην αίθουσα με τα σκηνικά ενός dinner party που έκανε η Μπέτι με τον δεύτερο της σύζυγο, Χένρι, ως μέλη της ανώτερης κοινωνίας, ήταν δίπλα μας δύο γυναίκες, μια ηλικιωμένη και μια νεότερη. Η ηλικιωμένη γυναίκα έκανε μια παρατήρηση για το σκηνικό, συμπληρώνοντας πόσο την καταπίεζαν την ίδια αυτές οι δεξιώσεις. Η νέα αντέδρασε με κάποια έκπληξη, για να πάρει την απάντηση «δεν τα θυμάσαι εσύ αυτά, κι ευτυχώς». Ίσως αυτός ο διάλογος να είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της αξίας του Mad Men.
σχόλια