[στη φωτογραφία ο/η Storm με τον αδερφό του/της Jazz]
Ζευγάρι στον Καναδά εμμένουν στην απόφαση τους να κρατήσουν μυστικό το φύλο του νεογέννητού τους, έτσι ώστε το βρέφος να αναπτύξει τη δική του ταυτότητα. Διαβάζω στο BBC.
Οι γονείς, Kathy Witterick και David Stocker έχουν δεχθεί κριτική από πολλές πλευρές με το σκεπτικό ότι φορτώνουν την ιδεολογία που κουβαλάνε στις πλάτες του μόλις τεσσάρων μηνών βρέφους τους, ονόματι Storm.
Η κυρία Witterick, υπογραμμίζει σε ένα email της, πως θεωρεί ότι «το να θέλει ο κόσμος να μάθει αν το μωρό έχει πιπί ή μιμί είναι μη υγιές, μη ασφαλές και ηδονοβλεπτικό».
Η κυρία Witterick (38) και ο κύριος Stocker (39) έχουν άλλα δύο παιδιά, δύο γιούς για την ακρίβεια, τον Jazz (5) και τον Kio (2). Οι επικριτές τους σχολιάζουν ήδη αρνητικά και τον τρόπο με τον οποίο επέλεξε το ζευγάρι να μεγαλώσει τους πρώτους του γιούς.
Τα αγόρια αφήνονται να επιλέξουν μόνα τους τι ρούχα θα φορέσουν και πως θα έχουν τα μαλλιά τους – ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι μπορεί να φορέσουν κοριτσίστικα ρούχα – κάτι που αμφισβητεί τις προσχηματισμένες θέσεις της κοινωνίας για τη συμπεριφορά του κάθε φύλου. Ο Jazz έχει τα μαλλιά του πλεξουδάκια. «Και τα δύο αγόρια περνιούνται σχεδόν απ΄όλους για κοριτσάκια», είπε σε εφημερίδα του Τορόντο ο μπαμπάς τους.
Ούτε οι παππούδες του μωρού γνωρίζουν το φύλο του, αλλά σέβονται και στηρίζουν την επιλογή των παιδιών τους, χωρίς βέβαια να την κατανοούν απόλυτα.
Σε email που έστειλε η μητέρα στο Associated Press, λέει πως το μωρό τους μαθαίνει σιγά σιγά να γνωρίζει τον εαυτό του, άρα και να ανακαλύπτει το φύλο του, όποιο κι αν είναι αυτό. «Είναι ανάρμοστο να επιβάλλεις ένα συγκεκριμένο φύλο σε ένα παιδί», καταλήγει.
Σχόλιο
Ο Καναδάς μας έχει συνηθίσει σε τέτοιου είδους προχωρημένες ιδέες. Μπορεί να φταίει ο βόρειος αρκτικός αέρας που πνέει σε εκείνα τα μέρη. Μπορεί να φταίει και το ότι δεν έχουν καμιά σκασίλα να ηγηθούν μιας παγκοσμιοποιημένης ηθικής πλειοψηφίας, όπως κάνει η γείτονα Αμερική.
Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο και πιο λυτρωτικό από το να μπορείς ελεύθερα να βαδίζεις στη ζωή, γράφοντας στα υποδήματα σου τις συμβάσεις και τις δικλείδες της κοινωνικής αγχώνης. Τα καλούπια γίνονται για να σπάνε κάποια στιγμή, και να αντικαθιστωνται με καινούρια. Φθείρονται και χρειάζονται φρεσκάρισμα. Το παραδοσιακό οικογενειακό μοντέλο αμφισβητείται από παντού, γιατί είναι γεμάτο τρύπες ούτως ή άλλως και μοιάζει να μην ανταποκρίνεται πλέον στις φρέσκιες ιδέες που φέρνει η τεχνολογική και επιστημονική έρευνα – και επανάσταση.
Αφού σκεφτόμαστε να επέμβουμε στη φύση, προκαθορίζοντας το φύλο ενός παιδιού πριν αυτό γεννηθεί ακόμα, αλλά και μια σειρά άλλα χαρακτηριστικά που θα το κάνουν ανθεκτικό σε ασθένειες και άλλα δεινά, τότε γιατι να μας φανεί υπερβολικό αν δυο γονείς τραβούν δικό τους δρόμο και δοκιμάζουν συνειδητά έναν πιο ελεύθερο τρόπο αντιμετώπισης του φύλου και της γενετήσιας ταυτότητας; Πως να αλλάξεις τον κόσμο, αν δεν αλλάξεις λιγάκι από τον εαυτό σου; Συνηθίσαμε να σκεφτόμαστε αυτόματα, το μπλε για τα αγοράκια, το ροζ για τα κοριτσάκια, κλείνοντας όλες τις χαρές της ζωής σε κουτάκια με ονοματεπώνυμο και οδηγίες χρήσης.
Πως να εξηγήσεις μετά, σε ένα παιδί που μεγάλωσε με στεγανά και απαγορευτικά διλλήματα/ προστάγματα, ότι υπάρχουν και άνθρωποι που είναι αμφισεξουαλικοί, που είναι τρανσέξουαλ, που είναι διαφυλικοί, ή ότι υπάρχουν άνδρες που πηγαίνουν με άνδρες και γυναίκες που πηγαίνουν με γυναίκες; Και, ας σκεφτούμε, στην περίπτωση που ένα αγοράκι μεγαλώνει και νιώθει πως είναι μάλλον λίγο διαφορετικός από τα άλλα αγοράκια, πώς θα νιώσει όταν συνεχώς και αυθαιρέτως, οι γονείς του τον μπουκώνουν με πιεστικές συμβουλές και νουθεσίες, και προσδοκίες για το πως μια μέρα θα παντρευτεί μια ωραία κοπέλα και θα φτιάξει τη δική του οικογένεια; Θα μεγαλώσει πιστεύοντας ότι κάνει κάτι στραβά, κάτι λάθος, θα έρχεται καθημερινά κόντρα με τον ίδιο του τον εαυτό.
Αλήθεια σεξουαλική αγωγή υπάρχει στην Ελλάδα, με οποιαδήποτε μορφή; Ή δυστυχώς καλύπτει η εκκλησία μόνο αυτό το κενό;
Δείτε το σχόλιο ενός βίντεο-μπλογκερ για το θέμα από το κανάλι του RawrIsLuv στο YouTube.
