Trip to the moon

Το Τεχνολογικό Πάρκο Λαυρίου είναι άδειο. Περνάω απ'έξω. Οι πύλες είναι ανοιχτές, αλλά κανένας δεν φαίνεταινα ενδιαφέρεται να περιηγηθεί στους χώρους του. Πέρυσι, τέτοιες μέρες περίπου ήταν που χορεύαμε μέχρι να δούμετο εκπληκτικό ξημέρωμα ανάμεσα στα industrial κτίρια του χώρου στο Synch Festival («τα τέκνο λαυρεωτικά» όπως το λέγαμεγια πλάκα). • Φέτος το Synch πάει Γκάζι και το Λαύριο δεν θαξαναζήσει ποτέ παρόμοιες στιγμές. Θα μείνει με τη μελαγχολία τωνεργατικών κατοικιών, των εγκαταλειμμένων κτιρίων, των κιτς καφετεριών με τα λαϊκά παιδιά της περιοχής και τις ταβέρνες που σερβίρουν κακαβιά. • Το λιμάνι μια χαοτική αλάνα με διαγραμμίσειςστο τσιμέντο για τα αυτοκίνητα που κινούνται προς τα καράβιαπου πηγαίνουν στην Τζια. Aέρας και σκόνη, η Μακρόνησοςαπέναντι να χτυπιέται αλύπητα από τα κύματα - ακούω το νέοδίσκο του Eyvind Kang στο iPod και νομίζω ότι οι μετά-ψαλμοίτων κομματιών μεταμορφώνουν το Marmari Express σε παγανιστική τελετή. • Μια ώρα μετά, Τζια. Αστικός 70s κοσμοπολιτι-σμός που μπλέκεται με μια ατμόσφαιρα επαρχίας της ηπειρωτικήςΕλλάδας (θα μπορούσε να είναι ένα θέρετρο κοντά στο Λουτράκιή κάτι σε Πόρτο Ράφτη) με ολίγη από σύγχρονο (και καλά) ιντελεκτουέλ. Το αστείο σε αυτό το μέρος είναι ότι η αριστουργηματικήΧώρα δεν έχει αναπτυχθεί τουριστικά, ενώ ένα άσχημο μέρος όπωςτου Βουρκάρι φιλοξενεί όλη τη νυχτερινή ζωή και τα καλά εστιατόριο του νησιού (αυτό οφείλεται στο ότι στο Βουρκάρι είναι η μαρίναπου δένουν τα σκάφη). • Παρασκευή βράδυ στο Afro Bar, έναμπαρ 5 τετραγωνικών εσωτερικού χώρου, κάπως σαν σπηλιά,με καμιά τριανταριά καθίσματα έξω. Είναι το πιο καλαίσθητοτου νησιού. Τα ηχεία παίζουν ένα κομμάτι των Supergrass,δίπλα μας ο Πέτρος Κόκκαλης αγοράζει παρεό, μια παρέα προσπαθεί να κάνει αγώνες ισορροπίας στα σχοινιά που δένουντο σκάφος με το λιμάνι και κάποιος ρίχνει την ιδέα να παραγγείλουμε κοκτέιλς. • Τα ποτά μας έρχονται σερβιρισμένα στοσωστό ποτήρι κι έχουν τη σωστή εμφάνιση και τη σωστή γεύση. Οιδιοκτήτης μας κερνάει ακόμα ένα γύρο. Τα καλά μπαρ κρίνονταιαπό κάτι τέτοιες λεπτομέρειες. Τα καλά μπαρ πρέπει να κρίνονταιαπό κάτι τέτοιες λεπτομέρειες. • Το πότο ήταν πάντα μια ιεροτελεστία και θα πρέπει να ακολουθείται από μια συγκεκριμένητελετουργία και να διέπεται από συγκεκριμένους κανόνες. Οιπαλιοί μπάρμεν στα Galaxy της Σταδίου, στο Low Profile, στοAu Revoir και στα υπόλοιπα ποτάδικα της Αθήνας το ξέρουν, τοτηρούν ακόμα. Οι υπόλοιποι, απλά γεμίζουν ένα ποτήρι. • Σάββατο βράδυ στο beach bar «Τ' Άστρα» στο Γυαλισκάρι. Γαμήλιοπάρτι. Το ζευγάρι κάνει είσοδο με το “She’s A Rainbow” των RollingStones και χορεύει τον πρώτο χορό με το “Into My Arms” του NickCave. Μου αρέσουν αυτά τα γαμήλια πάρτι που ισορροπούν κάπουμεταξύ της τρελής κραιπάλης και του συντηρητισμού. Γιατί είναιαπόλυτα κουλ. • Και τελικά είναι μύθος ότι οι γονείς/συγγενείςθέλουν κλαρίνα και δημοτικά. Μια χαρά «συμβιβάζονται» μετις Ronettes και λίγο από Aphrodite’s Child γιατί κάνουν καιτο κομμάτι τους ότι τα ξέρουν, ότι τα άκουγαν και τα χόρευανπιτσιρικάδες. • Οι γονείς/συγγενείς πάνε για ύπνο. Ο DJ βάζειRamones και ο ιδιοκτήτης τρέχει έντρομος στον γαμπρό. «Πες τουνα μην βάζει πανκ γιατί θα μας το κλείσουνε το μαγαζί». Γελάμε.Φαντάζομαι τους μπάτσους του νησιού να μπαίνουν στο bar και νακατάσχουν τα cd που έχουν τη φάτσα του Joye Ramone και της«συμμορίας» του στο εξώφυλλο. Κάπου στην Τζια το 1973.