Almost perfect weekend

Είναιμερικές φορές που ο σουρεαλισμός σου χτυπάει την πόρτα όπως ο πιτσαδόρος πουσου χτυπάει το θυροτηλέφωνο γιατί έχει ξεχάσει τον όροφο που θα σου παραδώσειτη ham and bacon. Δεν πιστεύω στα ζώδια καισε οτιδήποτε άλλο καρμικό (στην ουσία δεν είναι ότι δεν πιστεύω, αλλά μουφαίνεται εντελώς παράλογο να ξέρεις κάτι που θα σου συμβεί εφόσον δεν μπορείςνα το αλλάξεις). • Είναι νύχτες στην Αθήνα που περνάνε τόσο γρήγορα, τόσοανούσια, τόσο προβλέψιμα, όσο η απόσταση από το σπίτι μου μέχρι το περίπτερογια τα τσιγάρα της βραδιάς και πάλι πίσω, όταν έχεις καπνίσει και την τελευταίαγόπα του πακέτου. Και είναι και οι άλλες νύχτες, οι «έτοιμες-για-όλα», αυτέςπου ξεκινάνε για ένα ποτό στο Hoxton στο Γκάζι και καταλήγουνσε ένα ολονύχτιο λούνα-παρκ ή μάλλον τσίρκο από τους «ακροβάτες» της νύχτας καιτους περιφερόμενους «διαβόλους» του μεσονυχτιού. • Πέμπτη βράδυ στο Hoxton.Πρώτη εντύπωση ο νέος σταθμός του μετρό στον Κεραμεικό (που κανονικά θα έπρεπενα λέγεται «Γκάζι», αλλά έχε χάρη στην αρχαιολατρία των ιθυνόντων), ο πρώτοςφουτουριστικός σταθμός του αθηναϊκού μετρό, ο πρώτος που κλέβει λίγο απόΒερολίνο, λίγο από Παρίσι, λίγο από Ρώμη, λίγο από Σαγκάη και μπορεί να κάνειτον Ρηγόπουλο (τον άνθρωπο που κανονικά ο Κακλαμάνης θα έπρεπε να είχε ως τονπιο έμπιστο σύμβουλο) πραγματικά ευτυχισμένο. • Έξω φώτα, πολλά φώτα -περισσότερα από ό,τι πρέπει λένε όλοι -, αλλά εμένα μου αρέσει αυτό, γιατί μουαρέσουν τα μέρη με φώτα το βράδυ και γιατί αυτά τα πολλά φώτα έχουν δώσει μιαάλλη διάσταση στο μέρος που οριοθετείται από το Hoxton, το DelSol και το Mamacas. Είναι πια σαν μια νέαπλατεία και οι πλατείες έχουν φώτα και κόσμο που κάθεται κάτω από τα φώτα καιφλερτάρει και πίνει και παρατηρεί του διπλανούς του. • Μέσα στο Hoxtonμια μεγάλη παρέα που σπουδάζει στα ΤΕΙ Φωτογραφίας μάς βγάζει ερασιτεχνικέςφωτογραφίες με τη δανεισμένη από το Ί δρυμα κάμερα και τα κορίτσια κλείνουν ταμάτια και χορεύουν με το "Past IsA Grotesque Animal"των "Of Montreal" που παίζει ο DjΚωνσταντίνος Τσάβαλος. Έχω παρατηρήσει ότι αυτό το τραγούδι είναι το απόλυτο φετίχτραγούδι της αθηναϊκής indie νύχτας και ειδικά στα κορίτσια έχει την ίδιαεπίδραση που κάποτε είχε το Love WillTear As Apart των JoyDivision, παρ' όλο που είναι πιο εύθυμο και πιο γκέι. Αλλάοι εποχές έχουν αλλάξει. Τώρα τα κορίτσια χορεύουν με Of Montrealκαι τα αγόρια με Killers. Νέες εποχές, νέα ήθη. • Ο ΦοίβοςΠαπαδόπουλος (αυτός ο avant gardeκαλλιτέχνης, χωρίς να είναι καλλιτέχνης) παρατηρεί το αυτονόητο. Ότι οιενδεχόμενοι νέο-mods θα αδιαφορούσαν για τους Of Montrealκαι θα έτρωγαν πάστες Σεράνο στο Del Sol που είναι δίπλα και πουμοιάζει με ζαχαροπλαστείο της Σαντορίνης και στα χρώματα και στηνιδιοσυγκρασία. • Ο Χρανιώτης (ίσως ο πιο κουλ ηθοποιός της γενιάς του) έρχεταικαι μας μαζεύει για να πάμε στο A Lier Man,ένα μπαράκι που μου θυμίζει το Άρτεμις της Αστυπάλαιας και βρίσκεται σε έναστενό που λέγεται Σωφρονίου, το οποίο μου θυμίζει μια γειτονιά της Πρέβεζας(που ίσως ο Καρυωτάκης κάποτε να έκοβε βόλτες) με τα χαμηλά σπίτια και τιςαλουμινένιες καφετί πόρτες με τις σκαλισμένες λουλουδο-γιρλάντες ορόσημο του 70ςκιτς. Είναι αργά και το A Lier Manέχει αδειάσει. Μόνο κάποιες φανκ μουσικές έχουν απομείνει και το (πολύ καλό) freepress που εκδίδει το μπαρ. • Φεύγουμε και η νύχτα είναι γλυκιά. Έναςτύπος σταματάει ένα αυτοκίνητο και πέφτει στην άσφαλτο σαν να προσκυνάει τονΑλλάχ προσπαθώντας να πείσει ένα ζευγάρι ότι «το Γκαζάκι είναι το καλύτερο μπαρτης Αθήνας». Χτυπάει τις παλάμες του στην άσφαλτο με μανία και τον κοιτάμε μεοίκτο. Ένα κορίτσι κλαιει στην απέναντι μεριά του δρόμου. Ένα αυτοκίνητοπερνάει και την παίρνει. Ένας Γερμανός με μπέρτα που μου θύμισε τον «θρυλικό»Κρίστιαν της Ανάφης κάνει την εμφάνισή του με ένα κολονάτο ποτήρι με κρασί καιπροσπαθεί να κατευνάσει τα πνεύματα. • Τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει αυτή τηντρελή νύχτα. Τίποτα. Το Σάββατο στους Beastie Boys θαμπορούσαν να αλλάξουν τα πάντα. Στο τσακ. Αν δεν ήταν αυτοί οι ανεγκέφαλοι μετους ηλίθιους βανδαλισμούς θα έγραφα τώρα για το καλύτερο τριήμερο της ζωήςμου. Αν. • You've got to fight foryour right to paaaaaaaaaaaarty.