Για την αρρώστια της λευκής μεσαίας τάξης

Μια από τις πιο προσηλωμένες στην τέχνη της ηθοποιούς της γενιάς της, θα ζωντανέψει επί σκηνής μαζί με τέσσερις άντρες, σε μια ελεύθερη θεατρική διασκευή, την ταινία του Μάρκο Φερέρι «Το μεγάλο φαγοπότι».

Ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου ανεβάζει στην Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ το τελευταίο διήγημα του Κάφκα, βλέποντας σε αυτό μια εξαιρετικά επίκαιρη αλληγορία για την προσπάθεια της τέχνης να επιβιώσει σε έναν κόσμο που δεν τη θεωρεί απαραίτητη.

Με αφορμή την πολυσυζητημένη παράσταση «Ανεξάρτητα κράτη», o σκηνοθέτης και θεατρικός συγγραφέας μιλάει για το ελληνικό έργο σήμερα και την πραγματικότητα ως μια ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης.

Τι χρειάζεται, τελικά, για να βγει μια παράσταση έξω από την Ελλάδα; Ποιος στηρίζει τους καλλιτέχνες; Ποια έργα «αρέσουν» στους ξένους; Ζητήσαμε από τους Έλληνες δημιουργούς Δημήτρη Παπαϊωάννου, Πρόδρομο Τσινικόρη, Ανέστη Αζά, Γιώργο Βαλαή, Χρήστο Παπαδόπουλο, Ευριπίδη Λασκαρίδη, Πατρίσια Απέργη και Μάριο Μπανούσι να μοιραστούν την πορεία του ταξιδιού τους.

Κριτική για την παράσταση «Ο Κος Ζυλ» που σκηνοθέτησε ο Θωμάς Μοσχόπουλος στο θέατρο Πόρτα.

Ο σκηνοθέτης Θέμελης Γλυνάτσης εξηγεί τον ρηξικέλευθο τρόπο με τον οποίο προσέγγισε την όπερα του Ντονιτσέτι, «μουτζουρώνοντας» το μπελ κάντο του συνθέτη με ηχητικές παρεμβολές πρωτοφανείς για τα ελληνικά δεδομένα.

Ο μουσικός εξηγεί πώς από το έργο του Φραντς Κάφκα εμπνεύστηκε την ομώνυμη μουσική περφόρμανς θέλοντας να μιλήσει για τον τρόπο που ακόμα και η υποψία του φόβου παραλύει τον άνθρωπο, ενώ ουσιαστικά παγιδεύεται από τον ίδιο του τον εαυτό.

Κριτική για το έργο «Βυσσινόκηπος» του Α. Τσέχοφ που ανεβαίνει στο Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Έκτορα Λυγίζου.

Λίγο προτού ανέβει το «Τζένη Τζένη», ο Κωνσταντίνος Σκουρλέτης της ομάδας bijoux de kant, του φιλμικού σύμπαντος του Βασίλη Κεκάτου, των αριστουργηματικών κόσμων του Γκολντόνι αλλά και της Μαρίνας Σάττι, αποκωδικοποιεί την ανοδική του πορεία.

Η γνωστή πρωταγωνίστρια επιστρέφει εκεί απ’ όπου ξεκίνησε ως σπουδάστρια στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης για να παίξει στον «Αρχιμάστορα Σόλνες» του Ίψεν.

Ο σκηνοθέτης Θωμάς Μοσχόπουλος θυμάται τις συνθήκες και την απήχηση της παράστασης του θεάτρου Αμόρε την περίοδο 1996-97 που υπήρξε ένα από τα πιο προκλητικά έργα που ανέβηκαν στην Αθήνα.

Κριτική για την παράσταση «Ευρυδίκη» του Ζαν Ανούιγ που ανεβαίνει σε διασκευή Ηρώς Μπέζου και Χρήστου Θάνου, στο Rabbithole, σε σκηνοθεσία Χ. Θάνου.

Αναμένοντας τις δύο πρεμιέρες του «Βυσσινόκηπου» που θα ανέβουν στο Εθνικό Θέατρο και στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, διαβάζουμε για τη ζωή του σπουδαίου Ρώσου συγγραφέα και την ιστορία του τελευταίου του έργου.

Η διαδρομή μιας 18χρονης μποξέρ γίνεται η αφορμή για να ζωντανέψει επί σκηνής ο κόσμος του μποξ.

Στην «Αχόρταγη σκιά» του Μαριάνο Πενσότι ο Γιάννης Νιάρρος και ο Κώστας Νικούλι υποδύονται δύο ορειβάτες. Η κατάκτηση της κορυφής, η πτώση, η μνήμη, η φιγούρα του πατέρα ζωντανεύουν σε ένα συναρπαστικό έργο.

Η Νεφέλη Μαϊστράλη ανεβάζει μια παράσταση για την ανθρώπινη απελπισία, την πίστη μας στο θαύμα και τη χειραγώγηση μέσω των ψευδαισθήσεων, με αφορμή την ιστορία της δαιμόνιας αγύρτισσας.

Η Βίκυ Βολιώτη είναι η μοναδική γνωστή Ελληνίδα ηθοποιός όπου, χωρίς προηγούμενη εμπειρία με το χορό, κατόρθωσε να περάσει τις αυστηρές οντισιόν για την παράσταση «Kontakthof». Πώς τα κατάφερε; Και τι σημαίνει να είσαι μέλος ενός θιάσου που ζει στον κόσμο της Πίνα Μπάους;

Kριτική για το «NÔT» της Μαρλέν Μοντέιρο Φρέιτας που ανέβηκε στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, στο πλαίσιο του Onassis Dance Days.

Η αριστουργηματική κωμική όπερα του Βέρντι επιστρέφει στην Εθνική Λυρική Σκηνή, αναβιώνοντας την επιτυχημένη παράσταση του Στίβεν Λάνγκριτζ, με τον Τάση Χριστογιαννόπουλο στον ομώνυμο ρόλο.

Το «Ξενοδοχείο "Η νύχτα που πέφτει"», μια μοντέρνα και σουρεαλιστική προσέγγιση του «Ρωμαίου και της Ιουλιέτας», που έγραψε και ανέβασε στο Παρίσι το 1959 ο Έλληνας ποιητής, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στα ελληνικά.