Πιστεύεις ότι οι δυσκολίες που έχεις περάσει στη ζωή σου σε έχουν καθορίσει ως τραγουδιστή;
Δεν πιστεύω ούτε ότι με έχουν καθορίσει, ούτε ότι έχω στιγματιστεί από αυτές. Απλά με έχουν κάνει να σέβομαι κάποια πράγματα και να νιώθω τυχερός που έχω ζήσει και έχω περάσει όλα αυτά τα στάδια. Ξεκίνησα από αγρότης και είχα μια πορεία μέχρι να καταλήξω εδώ.
Νιώθεις τυχερός λοιπόν;
Πολύ. Τυχερός που πάλεψα και δεν το έβαλα κάτω, τυχερός που έφτασα ως εδώ, που έκανα μια υπέροχη οικογένεια, τυχερός που μέσα σε μια υπερβολή ο κόσμος με αποκαλεί το «καλύτερο παιδί».
Θυμάσαι τις πρώτες εικόνες που σου έκαναν εντύπωση όταν πρωτοήρθες στην Αθήνα;
Ήμουνα 8 χρόνων και μας είχε φέρει από το χωριό ο θείος μου, που έμενε στην Αθήνα. Αυτό που θα θυμάμαι για πάντα είναι τα φώτα της πόλης. Αυτά μου είχαν κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση. Από τότε ήξερα ότι ήθελα να ζήσω στην Αθήνα. Δεν ήμουν ο τύπος που έλεγε ότι ήθελε να μείνει στο χωριό. Βέβαια, τώρα πάω στο χωριό και αγαλλιάζω, είμαι ούτως ή άλλως πολύ δεμένος με τον τόπο μου. Όταν δεν εργάζομαι πηγαίνω κάθε Σαββατοκύριακο σχεδόν εκεί. Πηγαίνω τα παιδιά μου γιατί πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε σε επαφή με τις ρίζες μας. Παρ' όλα αυτά, όταν ήμουν νέος ένιωθα ότι η κοινωνία του χωριού με περιόριζε και τα όνειρά μου ήταν τόσο μεγάλα που έπρεπε να φύγω. Γι' αυτό με μάγεψαν τα φώτα.
Πολλοί στην πορεία μαθαίνουν να μισούν την πόλη.
Όχι, εμένα μου αρέσει ακόμα πολύ. Όλα της μου αρέσουν. Καταρχάς μου αρέσει το κλίμα της, κανένα χωριό δεν μπορεί να έχει αυτό το κλίμα της Αττικής. Μου αρέσει που είναι ζωντανή 24 ώρες το 24ωρο, μπορείς οποιαδήποτε στιγμή και ώρα να πας οπουδήποτε θες. Έχει τα πάντα, παραλίες και βουνά. Έχει λαϊκές συνοικίες και κυριλέ συνοικίες. Ό,τι μπορείς να φανταστείς.
Ποια είναι η αγαπημένη σου βόλτα;
Με τη γυναίκα μου μας αρέσει να παίρνουμε έναν καφέ σε πλαστικό ποτηράκι και να κάνουμε βόλτες στην παραλία, από το Φάληρο μέχρι τη Βουλιαγμένη. Υπάρχει πιο όμορφη διαδρομή από αυτή; Ή η άλλη από το Πασαλιμάνι μέχρι την Πειραϊκή! Ή, αν θέλουμε να αλλάξουμε περιβάλλον, πάμε μια βόλτα στην Κηφισιά με το δροσερό της αεράκι!
Σε ποιες περιοχές της Αθήνας έχεις μείνει;
Σήμερα μένω στον Άλιμο, αλλά έχω περάσει από πολλές. Η πρώτη μου γειτονιά ήταν στα σύνορα Περιστέρι με Νέα Λιόσια. Απλός ο κόσμος εκεί, ωραίος, λαϊκός. Μετά έμεινα στην πλατεία Ελευθερίας, στον Κορυδαλλό, εκεί μάλιστα ξεκίνησα να τραγουδάω. Μετά έφυγα από εκεί και πήγα στην Καλλιθέα, έπειτα στη Νέα Σμύρνη, στο Γαλάτσι, στη Δροσιά, στη Γλυφάδα και τέλος εκεί που μένω σήμερα. Έχουμε στεριώσει πια στον Άλιμο. Αλλά τι λέω! Έχω περάσει και από άλλες γειτονιές, όπως η Μεταμόρφωση, που θεωρώ πολύ γούρικη περιοχή διότι εκεί ξεκίνησε η επιτυχία μου. Αλλά δεν σου είπα και το καλύτερο: το υπόγειο της Κυψέλης. Εκεί όπου γνώρισα τη γυναίκα μου, τη Μαρία, και όπου μείναμε τα πρώτα μας χρόνια μαζί. Μια γκαρσονιέρα που δεν είχε ούτε ένα παράθυρο, εκτός από αυτό που έβλεπε πίσω στον ακάλυπτο. Είχε φτηνό νοίκι όμως, γιατί τα χρόνια τότε ήταν δύσκολα. Εκεί κάναμε τα πρώτα όνειρά μας.
Ήσουν πάντα οικογενειακός και παραδοσιακός τύπος;
Ναι, έτσι μεγάλωσα. Οι γονείς μου αγαπιόντουσαν πολύ μεταξύ τους και δεν τους είδα ποτέ να τσακώνονται. Το αστείο είναι ότι μόνο πολύ αργότερα, στα γεράματα πια, είχαν μερικές αστείες διαφωνίες. Κάποια στιγμή ο πατέρας μου έφυγε και τώρα πια μου έχει μείνει μονάχα η μάνα, που ζει μαζί μας. Μας μεγαλώνει τα παιδιά. Χρωστάω πολλά σε αυτήν αλλά και στη γυναίκα μου, γιατί, κακά τα ψέματα, δεν είναι εύκολο για μια γυναίκα να δεχτεί έναν μεγάλο άνθρωπο στον σπίτι. Γι' άλλη μια φορά, λοιπόν, νιώθω πολύ τυχερός στη ζωή μου.
Καλά όλα αυτά, αλλά δεν έχεις κάνει και καθόλου τρέλες στη ζωή σου;
Έχω κάνει, αλλά δεν πρόλαβα και πολλά, αν σκεφτείς ότι είμαι με τη γυναίκα μου από τα 23. Οπότε, δεν μπορώ να πω πολλά πάνω σε αυτό.
Σου έχει ποτέ περάσει από το μυαλό να κάνεις κάποια απρόσμενη μουσική συνεργασία;
Μου αρέσει ο πειραματισμός και είμαι γενικά ανοιχτός. Έχω σκεφτεί ότι κάποια στιγμή θα ήθελα να τραγουδήσω δημοτικά τραγούδια με συμφωνική ορχήστρα.
Με την τεχνολογία πώς τα πας; Το δουλεύεις καθόλου το ίντερνετ;
Χάλια. Μπορώ να κάνω ένα goοgle, αλλά μέχρι εκεί. Επίσης, είμαι άνθρωπος που βαριέται να κάθεται με τις ώρες μπροστά σε μια οθόνη. Τα παιδιά μου, από την άλλη, είναι πωρωμένα με αυτό, και εδώ βλέπεις και τη διαφορά των γενιών. Ανήκω στη γενιά που συνδέει το παλιό με το καινούργιο. Όσοι είμαστε 30κάτι έως 40 αποτελούμε αυτόν το συνδετικό κρίκο των χρόνων που φεύγουν και αυτών που έρχονται. Δηλαδή, εγώ ξέρω πολύ καλά πώς ζούσαν ο παππούς μου και ο πατέρας μου, τα χρόνια της μεταπολίτευσης, αλλά είμαι και αυτός που έχει δει την τεχνολογία να έχει αλλάξει τα πράγματα για πάντα.
Υπάρχει κάτι που να σε ενοχλεί γύρω σου;
Με πειράζει που η κοινωνία μας είναι τέτοια που παραγκωνίζει τους ηλικιωμένους ανθρώπους. Αυτό που παλιά αποτελούσε πηγή σοφίας και σεβασμού, σήμερα δεν το αξιολογούμε ιδιαίτερα. Αυτό λοιπόν με στενοχωρεί πολύ.
σχόλια