Ποιος: Εμανουέλ Μακρόν, πρόεδρος της Γαλλίας από τον Μάρτιο του '17. Από τους νεότερους πολιτικούς ηγέτες, περισσότερο τεχνοκράτης παρά θεωρητικός, χαρακτηρίζεται φιλελεύθερος κεντρώος. Στέλεχος των Σοσιαλιστών προτού ιδρύσει το κόμμα "En Marche!", χρημάτισε μέχρι υπουργός Οικονομίας, υπήρξε ακόμα τραπεζικός επενδυτής στη Ρότσιλντ.
Πού: Στην «Πόλη του Φωτός» η οποία όπως και όλη η Γαλλία βιώνει πολλούς μήνες τώρα μια κοινωνική αναταραχή που όμοιά της δεν έχει γνωρίσει από τον Μάη του '68, τον οποίο κιόλας ο Μακρόν είχε δημόσια απαξιώσει.
Γιατί: Διότι χτες ανήμερα των 42ων γενεθλίων του έκανε έκκληση στα συνδικάτα να διακόψουν ενόψει εορτών τις απεργίες τους που συνεχίζονται για τρίτη βδομάδα έχοντας παραλύσει τη Γαλλία. Όντας δε σε επίσημη επίσκεψη στην Ακτή Ελεφαντοστού, χαρακτήρισε «βαρύ σφάλμα» και «δημοκρατικό ολίσθημα» την αποικιοκρατία που μάλιστα είχε παλιότερα αποκαλέσει «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας», προκαλώντας πολλές αντιδράσεις στο πιο συντηρητικό κοινό.
Διά ταύτα: Ο Μακρόν εκλέχθηκε υποσχόμενος να ανανεώσει τη γαλλική πολιτική σκηνή και να ανορθώσει το κύρος και την ασθμαίνουσα οικονομία της χώρας. Στο εντυπωσιακό ποσοστό του στον β' γύρο (66%) συνέβαλαν αφενός η ύφεση διαρκείας και η απογοήτευση από τα παραδοσιακά κόμματα, αφετέρου η αποχή-ρεκόρ. Προκειμένου να αυξήσει την ανταγωνιστικότητα και να προσελκύσει επενδύσεις μείωσε τη φορολογία στις μεγάλες επιχειρήσεις και δρομολογεί ριζική αναδιαμόρφωση των εργασιακών σχέσεων προς όφελος, βεβαίως, των εργοδοτών. Ο κλασικός δηλαδή νεοφιλελεύθερος μπούσουλας μέσα από ένα είδος «εσωτερικού μνημονίου» διότι φυσικά η Γαλλία, που έχει κι ένα δημόσιο χρέος 100%, είναι πολύ μεγάλη για να της επιβληθεί έξωθεν.
Οι οικονομικοί και παραγωγικοί δείκτες πράγματι ανέκαμψαν, τουλάχιστον στους αριθμούς, η ανεργία όμως παραμένει υψηλή, η εργασιακή επισφάλεια και οι ανισότητες αυξάνονται. Η πρώτη εξεγερσιακή «σπίθα» άναψε απρόβλεπτα πέρσι τον Νοέμβριο όταν ανακοινώθηκαν αυξήσεις στα καύσιμα. Ήταν η απαρχή του κινήματος των «Κίτρινων Γιλέκων» που παρά τη βαριά καταστολή και τις εσωτερικές του αντιφάσεις δεν συνθηκολογεί. Απέναντί του βρίσκονται πλέον και τα μεγάλα συνδικάτα που αντιδρούν στο νέο ασφαλιστικό. Ο εισηγητής των μεταρρυθμίσεων στο συνταξιοδοτικό ήδη παραιτήθηκε. Ο Μακρόν που στην υπεραισιόδοξη αρχή της θητείας του παραβρισκόμενος σε εορταστικές εκδηλώσεις επέπληξε νεαρό μαθητή που τον χαιρέτησε σιγοτραγουδώντας τη «Διεθνή» λέγοντάς του «πάρε πτυχίο, βρες δουλειά και μετά κάνε επανάσταση» - πού να 'ξερε τι ερχόταν! -, μοιάζει εν μέρει με τον ετοιμόρροπο τον Ιούνιο του '68 Ντε Γκολ.
Όπως όμως τότε, έτσι και τώρα δύσκολα θα αλωθεί η «Βαστίλη». Παρότι το κίνημα δείχνει αξιοθαύμαστη αντοχή, δεν έχει καταθέσει μια συγκροτημένη αντιπρόταση ούτε αναδείξει – δεν το επεδίωξε κιόλας - κάποια ανταγωνιστική ηγετική μορφή. Κάνει λοιπόν υπομονή υπολογίζοντας αφενός στην κόπωση των διαδηλωτών, αφετέρου στην «αγανάκτηση» των νομοταγών μεσαίων στρωμάτων που όπως τότε κινητοποιήθηκαν στο τέλος μαζικά υπέρ του Στρατηγού, έτσι μπορεί να κάνουν και τώρα με τον πιο φινετσάτο «Μότσαρτ των Ηλυσίων». Επιχειρεί ταυτόχρονα με δηλώσεις σαν αυτές περί αποικιοκρατίας και εμφανιζόμενος πιο ανοικτός στο μεταναστευτικό να ενισχύσει το προοδευτικό του προφίλ, επιδιώκει δε να αποκτήσει διεθνές κύρος αναβαθμίζοντας τον ρόλο της Γαλλίας και τη σχέση της με ΕΕ και ΝΑΤΟ – «κοντραρίστηκε» μάλιστα με Τραμπ και Ερντογάν αποκαλώντας τη Βορειοατλαντική Συμμαχία «εγκεφαλικά νεκρή». Το 2020 θα είναι λένε η χρονιά που είτε θα τα χάσει, είτε θα τα πάρει όλα.
